Τελικά, η απόσταση ανάμεσα στην εποχή του Χαρδούβελη και του Βαρουφάκη είναι μερικές χιλιάδες ευρώ. Σίγουρα, μας χωρίζουν κάτι εκατομμύρια από την εποχή του Αλογοσκούφη. Εκατομμύρια ευρώ που «βγήκαν έξω» λες και πήραν μόνα τους πρωτοβουλία κι άλλα που καταχωνιάστηκαν σε σεντούκια και καταψύξεις. Πώς γίνεται και δεν περισσεύει ούτε ευρώ για να βγει ο μήνας είναι ένα ερώτημα που απαιτεί τάξιμο στην Παναγιά τη Βαρνάκοβα. Πού να τρέχεις όμως τώρα με τόσο που κοστίζει η βενζίνη. Από την άλλη, τόσοι ιερείς προσεύχονται για το καλό του πρωθυπουργού καθημερινά. Γιατί δεν πέφτουν μερικά ευρώ από τον ουρανό να ησυχάσει επιτέλους και ο σχολιαστής στο παράθυρο;

Ήθελα να ξέρω, το δράμα των ανθρώπων στις τηλεοράσεις δεν το σκέφτεται κανείς;                                       

Κάθε παρουσιάστρια που σέβεται τον εαυτό της, φορά το καλοκαιρινό της σύνολο και μέσα στη παγωνιά από το άγριο χάραμα, υποδέχεται στο στούντιο αγόρια λυγερόκορμα και γραβατωμένα που ξέρουν καλύτερα κι από τον Ντάισελμπλουμ τι ακριβώς πρέπει να γίνει και, κυρίως, πότε έπρεπε να γίνει. Ποτέ άλλοτε η δημοσιογραφία δεν είχε τόσα πτυχία οικονομικών και τόσους αναλυτές με έτοιμες απαντήσεις για όλα όσα είναι να γίνουν, ώστε να πάρουμε τα λεφτά να κάνουμε και τη δουλειά, να μην γελάνε και οι ξένοι εις βάρος μας.

Ήταν 2008 και έχουμε 2015, και η κουβέντα της κρίσης εξακολουθεί να στοιχειώνει σαλόνια, κρεβάτια και ντουλάπες. Σχέσεις που ρήμαξαν, σχέδια που ναυάγησαν και ο δημοσιογράφος-αναλυτής-σχολιαστής-πατριώτης ήξερε και ξέρει καλύτερα από τον όποιον κυβερνώντα πέρασε και θα περάσει, τι έπρεπε να έχει γίνει μα και τι πρέπει να γίνει ώστε η χώρα να πάρει τα πάνω της. Πλην όμως, τα αποτελέσματα πενιχρά. Διότι, παρότι αρκετοί δημοσιογράφοι πέρασαν απέναντι και έγιναν πολιτικοί, φαίνεται πως δεν κατάφεραν να μεταλαμπαδεύσουν τη γνώση τους στο πολιτικό σύστημα που εξακολουθεί να φέρεται σαν έφηβος σε φάση παντοδυναμίας. Πως αλλιώς να εξηγήσει κανείς το γεγονός πως οι πολιτικοί μας δεν ακούνε κανέναν. Κάνουν του κεφαλιού τους και μας εκθέτουν ανεπανόρθωτα στους ξένους. Ο Τσίπρας δεν συμμορφώνεται. Όπως κι ο Σαμαράς, δεν κάνει ποτέ ότι του λένε εκείνοι που ξέρουν. Τα ίδια έκανε και ο Παπανδρέου. Για τον Καραμανλή δεν θυμάμαι. Ίσως γιατί δεν έβλεπα τηλεόραση. Ίσως γιατί η τηλεόραση δεν έπαιζε το ρόλο εκείνου του νευρικού καθηγητή που απειλούσε πως μια μέρα θα χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο που δεν ακούσαμε τις συμβουλές του.

Το ρεπορτάζ κατέγραψε τα γεγονότα, αλλά ο Έλληνας τηλεθεατής έχει την άποψή του και ίσως την πιο ολοκληρωμένη. Διαβάζει εφημερίδες, sites, ένα blog που λέει πάντα την αλήθεια, ρίχνει μια ματιά και στα ξένα ειδησεογραφικά. Τώρα ο αναλυτής, δίπλα στην παρουσιάστρια-ατέλειωτο-ελληνικό καλοκαίρι, πρέπει να δουλέψει κι άλλο. Γιατί όταν οι κάμερες κλείνουν, η έρευνα συνεχίζεται κι εκείνος χάνει τον ύπνο του με όσα ξέρει και προσπαθεί μάταια να επικοινωνήσει. Τι να κάνεις, άλλο η συμβουλευτική κι άλλο η ενημέρωση.

Μήπως ήρθε ο καιρός, οι γυναίκες στην τηλεόραση να ρίξουν κάτι πάνω τους και οι άνδρες, αν δεν γίνεται να χαλαρώσουν λίγο τη γραβάτα τους, να βγάλουν τουλάχιστον το σακάκι που δεν είναι δικό τους; 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News