Αγαπημένη λέξη μιας αρκετά μεγάλης μερίδας δημοσίων προσώπων αναδεικνύεται το τελευταίο διάστημα η αξιοπρέπεια, συνοδευόμενη με επίθετα όπως ελληνική κι εθνική. Υπουργοί, βουλευτές, πολιτευτές απ’ όλα τα κόμματα κι άλλοι παράγοντες της πολιτικής κι οικονομικής ζωής δεν χάνουν την ευκαιρία να σημειώνουν, πόσο αισθάνονται να έχει πληγωθεί η αξιοπρέπεια της χώρας από τους αξιωματούχους της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ και τις συζητήσεις που διεξάγει τις μέρες αυτές μαζί τους η κυβέρνηση.

 

Αξιοπρέπεια, κατά Μπαμπινιώτη, είναι η ιδιότητα κι ο τρόπος ζωής, κατά τον οποίο σέβεται κανείς τον εαυτό του, δεν τον ταπεινώνει, ώστε να κερδίζει το σεβασμό των άλλων.

Όσο κι αν η περίοδος που ζούμε είναι δυσάρεστη υπάρχουν πολλοί (ανάμεσά τους κι εγώ) που δυσκολεύονται να κατανοήσουν αυτόν τον επιλεκτικό και μονόπλευρο αισθητήρα αξιοπρέπειας που έχει ενεργοποιηθεί από τις αρχές του χρόνου και χτυπάει μόνο όταν τρίτοι μας ζητούν να εξηγήσουμε τα ανεξήγητα, σχετικά με τον τρόπο που από το 1974 πορευόμαστε ως κράτος, λαός και κοινωνία καθορίζοντας φιλάρεσκα πρώτα τις ανάγκες μας (υπαρκτές ή επίπλαστες) κι αναζητώντας μετά δανεικά για να τις ικανοποιήσουμε.

Αντίθετα, ο ίδιος αισθητήρας (αν υπήρχε, πράγμα που εντόνως αμφισβητείται) βρισκόταν σε λήθαργο τα 35 αυτά χρόνια και καθόλου δεν ενοχλούσε τους όψιμα ευαίσθητους ταγούς μας όταν δισεκατομμύρια (από δανεικά, βεβαίως βεβαίως) μετατρέπονταν με καταιγιστικούς ρυθμούς σε διακοπές, δώρα κι εισαγόμενα καταναλωτικά αγαθά πολυτελείας. Μην πάμε μακριά, μόνο λίγο καιρό πριν είχαμε αυτό κι άλλα παρόμοια.

Όσο καιρό κρατάει η συζήτηση για πληγωμένη αξιοπρέπεια, εθνική ταπείνωση και διάφορα άλλα μεγαλόσχημα λόγια, θα είναι εξαιρετικά επίκαιρη η αξέχαστη ατάκα του Βέγγου: (Τελικά) όλα είναι ατμός.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News