Έντονο κίτρινο χρώμα οι τοίχοι. Μεταξωτές κουρτίνες και κρόσια στα πορτοπαράθυρα. Απλίκες και πολυέλαιοι γεμάτοι κρύσταλλα, σε μαύρο χρώμα. Δύο μπορντό, δερμάτινοι καναπέδες κι ένα μαύρο τραπέζι στη μέση με δυο-τρία αρωματικά κεριά πάνω του και φρέσκα λουλούδια. Παρόλο που δεν κρατούσαν πάνω απο δυο μέρες, τα ήθελα φρέσκα. Φιλτραρισμένη όλη αυτή η εικόνα, με ένα κόκκινο, απαλό φώς.

Ήταν το νέο μου απόκτημα. Ένα ολόδικό μου, πανάκριβο, καλαίσθητο μπουρδέλο. Εγώ καθισμένη προκλητικά στον ένα καναπέ, αυτός απέναντί μου. Η απαίτηση αυτού του “κυρίου” ήταν να κλείσω το μαγαζί για μισή ώρα. Να κάνουμε μπίζνα. Αλβανός, όμορφος -ναι, υπάρχουν και τέτοιοι- με πάρα πολύ καλά ελληνικά, ζήτησε την προσοχή μου και τον πολύτιμο χρόνο μου. Ήμουν καλή σ' αυτό. Να τους πείθω ότι ο χρόνος μου είναι πολύτιμος κι ας βαρούσα μύγες.

“Καινούριο το μαγαζί. Πολύ ωραίο. Έχω νέο πράγμα, σ' ενδιαφέρει;”. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να του αστράψω ένα χαστούκι.

“Ναι, απάντησα ακόμη πιο προκλητικά, χρειάζομαι”. Τι πουτανιές έκανα με το κορμί μου, τι άλλαζα σταυροπόδι σαν άλλη Σάρον Στόουν, έτσι, για να του κλέψω το βλέμμα! Καμία επιτυχία. Ήταν πιο πουτάνα από μένα. Άλλωστε, άλλος ήταν ο στόχος του.

Πήρε ένα τηλέφωνο και σε δύο λεπτά χτύπησε το κουδούνι. Ένα πανέμορφο παλικάρι, αγνώστου εθνικότητος, και μαζί του τρία κορίτσια, έτοιμα λες να βγούν στην πίστα, σε κάποια μπουζούκια, στην εθνική οδό. Άδεια βλέμματα. Αυτόματα, ένιωσα οίκτο. Το πρώτο λάθος. Κανένα αφεντικό δεν νιώθει οίκτο για τον υπάλληλό του.

Μίλησε ο πρώτος στα ρώσικα κι αμέσως αυτές άρχισαν να γδύνονται. Νιάτα, ομορφιά, λευκό δέρμα, εξτένσιονς μακριά, ψηλά τακούνια, στριγκάκια και άμορφες μάσκες για πρόσωπα. Δυνάμωσα το φως, ήθελα να δω τα μάτια τους η μαλακισμένη. Νεκρές, μπλε θάλασσες, σε κατάξανθα κύματα.

Αρχίζει το "ποίημά" του. “Η πρώτη τα κάνει όλα, χωρίς προφυλακτικό. Η πιο κοντή τα καταπίνει, αν πληρώσει τα διπλά ο πελάτης. Αυτή, αριστερά, γαμιέται μόνο από τον κώλο. Μάλλον της αρέσει”.

Η ωμότητα σοκάρει. Ακόμη κι εμένα. Τι να διαλέξεις; Πώς να διαλέξεις; Φρούτα για το ψυγείο είναι; Κρέας ωμό γι' αυτόν. Κρέας ωμό, που του αποφέρει πολύ χρήμα. Κι έπρεπε να πάρω μέρος σε αυτό το παιχνίδι που πάντα σιχαινόμουν. Ήταν πολλά τα έξοδα. 2.000 ενοίκιο, για μια απλή μονοκατοικία. 2.000 σ' αυτούς που όφειλαν να με προστατέψουν με τον νόμο, ενώ αντιθέτως με κυνηγούσαν, 1.000 σε διαφήμιση. Βάλε ρεύμα κ.λπ.

Απέκλεισα αυτή που έκανε τα πάντα, ελεύθερα. Και, ω θεέ μου, είδα απογοήτευση στα μάτια της. Ή φόβο; Απογοήτευση που προέρχεται από φόβο.

Δώσαμε τα χέρια, σαν σύγχρονοι μαφιόζοι. Ήμουν ήδη συνένοχη σ' ένα έγκλημα. Δεν ήξερα την πραγματική του διάσταση. Το ανακάλυψα στην πορεία. Ίσως γι' αυτό απέτυχα να είμαι αφεντικό.

Δεν είχε όνομα γι' αυτές ο “κύριος”. Ο "άντρας μου" ήταν για όλες. Κοιτούσα σαν τον χάνο κάθε φορά που το άκουγα.

Ανέβηκε λίγο η δουλειά. Μα η απαίτηση των πελατών –"χωρίς προφυλακτικό, γίνεται;"- δεν μου άφησε πολλές επιλογές. Πήρα και την τρίτη. Βαυκάλιζα τον εαυτό μου ότι είναι δηλωμένες, περνούν γιατρό, αν συμβεί κάτι θα το βρούν. Πόσο ντρέπομαι!
Ο ανταγωνισμός είναι αναγκαίος σε αυτή τη δουλειά. Αυτός όμως ήταν αθέμιτος. Όποια έφερνε πιο πολλά ήταν πιο αρεστή στον “άντρα“ της.

Κάθε μέρα αφαιρούσαν και ενα "μη", ένα "όχι" από τη λίστα των υπηρεσιών τους. Κρυμμένα διαβατήρια, απειλές, οικογένειες σε άλλες χώρες που αγνοούν ή προσποιούνται κάποιες πως αγνοούν, ψεύτικες υποσχέσεις, υποκριτική αγάπη, καμουφλαρισμένα σημάδια από το ξύλο με φτηνό make up, χαμόγελα κλόουν. Ένας αχταρμάς εγκληματικότητας σε ψυχές αθώες, με αποτέλεσμα χαμένες ζωές. Και οι πελάτες, δεν είναι συνένοχοι; Οι χειρότεροι, κατά την ταπεινή μου άποψη. Αυτοί ζητούσαν, αυτές προσέφεραν και τούμπαλιν. Αυτοί προσέφεραν χρήμα κι αυτές ζητούσαν… Κι άλλο.

Φέρνω στη μνήμη μου το τελευταίο κατάπτυστο σκάνδαλο με τις οροθετικές ιερόδουλες. Έπεσαν τόσοι απ' τα σύννεφα, λες και δεν ήξεραν. Σε ένα τέτοιο έγκλημα είναι όλοι ένοχοι. Κι εγώ, με τον δικό μου τρόπο.

Κάποια μάνα, κάπου στην Ουκρανία, θα ψάχνει, θα περιμένει το κορίτσι της. Αυτό θα καταπίνει υγρά κάποιου Έλληνα πελάτη ο οποίος δεν ξέρει αν είναι υγιής – "γιατί είναι οικογενειάρχης", όπως λένε. Αυτός φιλάει τη γυναίκα του, τα παιδιά του και κοιμάται ήσυχος. Σ' αυτή τη μάνα νιώθω την ανάγκη να πω ένα τεράστιο συγγνώμη. Βάλε όλη την εικόνα στο μυαλό σου και πήγαινε να ξεράσεις… Τώρα.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News