901
Δύο παιδάκια παίζουν σε πρόχειρο καταφύγιο σε σπήλαιο της περιοχής Ιντλίμπ η οποία βρίσκεται ακόμη υπό τον έλεγχο των ανταρτών και των τζιχαντιστών | REUTERS/Khalil Ashawi

Συριακό: Το «αρχείο του κακού» που καταδικάζει τον Ασαντ

Protagon Team Protagon Team 25 Σεπτεμβρίου 2018, 20:26
Δύο παιδάκια παίζουν σε πρόχειρο καταφύγιο σε σπήλαιο της περιοχής Ιντλίμπ η οποία βρίσκεται ακόμη υπό τον έλεγχο των ανταρτών και των τζιχαντιστών
|REUTERS/Khalil Ashawi

Συριακό: Το «αρχείο του κακού» που καταδικάζει τον Ασαντ

Protagon Team Protagon Team 25 Σεπτεμβρίου 2018, 20:26

Μέσα σε ένα παρακολουθούμενο από κάμερες ασφαλείας θησαυροφυλάκιο, σε μια μυστική τοποθεσία, κάπου σε μια ευρωπαϊκή πόλη, βρίσκεται ένα αρχείο αποτελούμενο από 1 εκατομμύριο επίσημα έγγραφα του συριακού κράτους.

Ο άνθρωπος που το δημιούργησε, το 2011, με τη βοήθεια του αντικαθεστωτικού Ελεύθερου Συριακού Στρατού, 60 εθελοντών αλλά και με βρετανική χρηματοδότηση ονομάζεται Μπιλ Γουίλεϊ και είναι ένας καναδός πρώην στρατιωτικός και ερευνητής εγκλημάτων πολέμου. Διατείνεται ότι το υλικό που έχει συγκεντρώσει αποδεικνύει ότι ο σύρος πρόεδρος Μπασάρ αλ Ασαντ διέπραξε εγκλήματα πολέμου.

«Χειρότερος από τον ΙSIS»

Ο Γουίλεϊ αποφαίνεται κιόλας ότι ο Ασαντ έχει διαπράξει περισσότερες δολοφονίες από τον διαβόητο ΙSIS των φανατικών ισλαμιστών. Τα έγγραφα, λέει, περιγράφουν τα συστηματικά βασανιστήρια και τις δολοφονίες των αντιπάλων του. Τα περισσότερα φέρουν το ανάγλυφο γεράκι του συριακού καθεστώτος και ορισμένα την υπογραφή του ίδιου του Ασαντ.

Συγγενείς πολιτών που συνελήφθησαν λόγω συμμετοχής σε αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις περιμένουν μπροστά σε ένα κτίριο της αστυνομίας στη Δαμασκό, στις 24 Οκτωβρίου 2012. Η κυβέρνηση της Συρίας είχε ανακοινώσει τότε ότι απελευθέρωσε 290 άτομα τα οποία δεν είχαν συμμετάσχει σε ανθρωποκτονίες (REUTERS / Khaled al-Hariri)
Πόστερ του προέδρου της Συρίας Μπασάρ αλ Ασαντ μέσα σε αυτοκίνητο φίλων της οργάνωσης Χεζμπολάχ, στις 5 Ιουνίου 2013. Μόλις έχει ανακαταληφθεί από τον συριακό στρατό η περιοχή Κουσάιρ την οποία ήλεγχαν οι αντικαθεστωτικοί αντάρτες (REUTERS / Jamal Saidi)
Προσφυγόπουλα, θύματα του συριακού εμφυλίου, σε καταυλισμό της επαρχίας Ιντλίμπ στις 11 Σεπτεμβρίου εφέτος (REUTERS/ Khalil Ashawi)

Τώρα ο Ασαντ ετοιμάζεται να ξαναπάρει τον πλήρη έλεγχο της χώρας του, παρατηρούν οι λονδρέζικοι Times οι οποίοι και συμπεραίνουν ότι αυτό το «αρχείο του κακού» δείχνει πώς πέτυχε τη νίκη του. Επιπλέον γράφουν ότι πλέον τίθεται το ζήτημα αν θα ακολουθήσουν δίκες.

Το αρχείο δείχνει ένα καθεστώς που ρίχνει βόμβες-βαρέλια σε αεροπορικές επιδρομές μέσα σε κατοικημένες περιοχές, ακόμη και σε νοσοκομεία.

Ο Γουίλεϊ λέει ότι τα στοιχεία εις βάρος του Ασαντ είναι «συντριπτικά». Και προσθέτει ότι τα συνέλεξαν οι αντικαθεστωτικοί με τίμημα τις ζωές τους.

Χίτλερ και Μιλόσεβιτς

Ο Γουίλεϊ κάνει και ακόμη μία παρατήρηση. Οπως και οι ναζιστές του Χίτλερ, λέει, το καθεστώς Ασαντ κατέγραψε σχολαστικά τα πεπραγμένα του. Και «εμείς τώρα έχουμε μια εξαιρετικά καλή εικόνα για το πώς λειτουργεί το συριακό καθεστώς».

O πρόεδρος της Συρίας Aσαντ προς το παρόν έχει τη στήριξη του προέδρου της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν. Ο Γουίλεϊ πιστεύει ότι δεν θα αργήσει η ημέρα που οι Ρώσοι θα «δώσουν» τον Ασαντ στη Δύση με αντάλλαγμα τον περιορισμό ή και την άρση των κυρώσεων που οι Δυτικοί έχουν επιβάλει εις βάρος τους (Υοutube)
Μία πλευρά του συριακού εμφυλίου που ένιωσε για τα καλά και η Ελλάδα: σύροι πρόσφυγες προσεγγίζουν με φουσκωτό το λιμανάκι Σκάλα Συκαμιάς Λέσβου, τον Νοέμβριο του 2015 (INTIMENEWS/ΚΩΤΣΙΑΡΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ)

Τα έγγραφα αποκάλυψαν ότι στις πρώτες μέρες των διαδηλώσεων, τον Μάρτιο του 2011, ο Ασαντ δημιούργησε έναν θάλαμο διαχείρισης κρίσεων, ένα γραφείο στον πρώτο όροφο της περιφερειακής διοίκησης του κόμματος Μπάαθ, στο κέντρο της Δαμασκού, όπου συνεδρίαζε για τις στρατηγικές καταστολής των διαδηλώσεων.

«Το ερώτημα είναι ποιος ήλεγχε και ελέγχει  τον θάλαμο διαχείρισης κρίσεων, και τα στοιχεία είναι συντριπτικά ότι αυτός είναι Assad» δήλωσε ο Γουίλεϊ. «Ακόμη και αν δεν συμμετείχε στις συναντήσεις, γνωρίζουμε ότι έλαβε πρακτικά και τα υπέγραψε».

Σε αντίθεση με τις πρώτες αναφορές, ότι η πραγματική εξουσία βρισκόταν στον αδελφό του Ασαντ, διοικητή της Ρεπουμπλικανικής Φρουράς, τα έγγραφα αποκάλυψαν ότι «ο Ασαντ δεν είναι απλώς ένα πρόσωπο, έχει de facto και de jure εξουσία και την ασκεί».

Ο Γουίλεϊ θυμάται και τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς: «Ολοι μιλάνε για τον αδελφό του, αλλά για αυτόν δεν βρήκαμε απολύτως τίποτα. Αντίθετα, έχουμε τόσο πολλά για τον ίδιο τον Ασαντ που είναι σαν το κατηγορητήριο κατά του Μιλόσεβιτς».

Τα έγγραφα επιβεβαιώνονται από περίπου 55.000 φωτογραφίες. Πρόκειται για φωτογραφίες πτωμάτων. Κάθε πτώμα έφερε έναν τετραψήφιο αριθμό. Πολλοί είχαν κτυπηθεί, είχαν ακρωτηριασθεί, είχαν καεί,

Ο Γουίλεϊ εκτιμά ότι «η συντριπτική πλειοψηφία των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν στη Συρία ήταν από το καθεστώς Assad και όχι από τον ΙSIS».

Ο Γουίλεϊ εργάστηκε ως ερευνητής για ποινικά δικαστήρια στη Ρουάντα, στο Κονγκό και στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Ηταν επίσης συνήγορος υπεράσπισης του Σαντάμ Χουσεΐν μετά τη σύλληψή του.

Η οργάνωσή του Γουίλεϊ, η  CIJA, εργάζεται για την καταδίκη του Ασαντ, ωστόσο, σε αντίθεση με τις γενοκτονίες της Βοσνίας και της Ρουάντα, δεν υπάρχει δικαστήριο που θα κρίνει εγκλήματα πολέμου στη Συρία, ούτε είναι πιθανόν να δημιουργηθεί στο προσεχές μέλλον. Μόνο το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μπορεί να παραπέμψει τη Συρία στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Η Ρωσία, ο ισχυρός σύμμαχος του καθεστώτος Ασαντ, έχει εμποδίσει κάθε προσπάθεια να το πράξει.

«Ηταν πολύ απογοητευτικό, έχουμε περιμένει πολύ καιρό» λέει ο Γουίλεϊ. «Προφανώς, όταν ξεκινήσαμε, νομίζαμε ότι θα βλέπαμε τον Ασαντ ηττημένο και ότι γρήγορα θα οδηγούνταν στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο».

Η έρευνα της Συρίας θα τερματιστεί μέχρι το τέλος του χρόνου και η ομάδα του Γουίλεϊ θα προχωρήσει σε έρευνες στη Βιρμανία και στη Νιγηρία. Ωστόσο ο ίδιος ο Γουίλεϊ εξακολουθεί να επιμένει ότι δεν ήταν όλα μάταια στις προσπάθειές του: «Πιστεύω ότι οι Ρώσοι θα βρουν τελικά τον τρόπο να διαπραγματευτούν τις οικονομικές κυρώσεις που επέβαλε η Δύση εις βάρος τους ‘δίνοντας’ τον Ασαντ»…

Και καταλήγει αισιοδοξώντας: «Δεν ξέρω πόσα χρόνια θα πάρει, αλλά η δικαιοσύνη θα έρθει κάποτε για τον Ασαντ».

Δείτε ένα βίντεο από τη συνάντηση Πούτιν – Ασαντ στο Σότσι, το 2017