Λοιπόν, πάει και τελείωσε, παίδες μου αγαπημένοι. Νομίζω ότι θα απογοητευτώ οριστικά, πια, από την ανθρώπινη φύση. Κάτι μου λέει ότι θα ακολουθήσω το παράδειγμα του αγαπημένου μου Θορώ που, όταν έφτασε στην ηλικία μου πάνω-κάτω, άφησε το σπιτάκι των γονιών του (ναι, ναι, κι αυτός σώγαμπρος στο σπίτι του ήταν. Τι νομίζετε, άλλαξαν πολλά από το 1845;), πήρε ένα τσεκούρι και πήγε στα δάση να επιβιώσει όπως μπορούσε. Εγώ δεν είμαι σίγουρη ότι θα πάρω τσεκούρι. Μπορεί να προτιμήσω αντικουνουπικό. Επίσης, δεν είμαι σίγουρη ότι θα βρω καθόλου δάση, πια. Τέλος πάντων, θα δω τι θα κάνω. Το ζήτημα είναι ότι δεν αντέχω πια τους ανθρώπους και την πόλη, τον πολιτισμό και πιο συγκεκριμένα την επικοινωνιακή στρατηγική των κομμάτων, των τραγουδιστών και λοιπών καλλιτεχνών – για να μην αναφερθώ στις ανθυποφιρμίτσες-φρικιά του Facebook και του Twitter. Τέρμα οι θέσεις, τέρμα οι απόψεις. Όλοι στηρίζονται στο ανενδοίαστο και εντατικό γλείψιμο, πια. Τα καταραμένα μάτια μου με τις ακτίνες Χ βλέπουν όλο και καθαρότερα ψυχρές υπολογιστικές κινήσεις που τις χάφτετε αμάσητες, μόνο και μόνο επειδή σας κολακεύουν.

Ε, λοιπόν, αφού είμαστε τόσο σκατοείδος, καλύτερα να ζω με τις αλεπούδες και τα κοκόρια που δε γλείφουν για να ανέλθουν στην εκτίμησή σας. Την κερδίζουν με τον κόπο τους (ελπίζω να αντιλαμβάνεστε τι ψυχοφθόρο είναι να πηδάς τόσες κότες. Εδώ μία πηδάει ο άλλος και του βγαίνει η γλώσσα, σου λέει…). Η αλήθεια είναι πως αυτή η ρημάδα η αλήθεια μάς πέφτει βαριά, μια ζωή αφιερώσαμε για να αποφύγουμε ένα τετ α τετ μαζί της κατά πρόσωπο. Γι' αυτό και φτύνουμε μαζικά όσους επιχειρούν να μας την πουν. Όπου και να γυρίσεις το κεφάλι θα το δεις. Θυμόσαστε πόσο στοχοποίησαν οι δημοσιογράφοι την ταλεντάρα τον Κερτ Κομπέιν γιατί έφτυνε κι αυτός όσους θεωρούσε χαμερπείς σκώληκες της γκλαμ δημοσιογραφίας; Πόσο τον μίσησαν οι ανόητοι φανς όταν τους έλεγε κατάμουτρα ότι τον λάτρευαν για λάθος λόγους (επειδή ήταν θεόκουκλος λ.χ.) και ότι δεν καταλάβαιναν Χριστό από τη μουσική του; Τι διαπόμπευση έφαγε η γυναίκα του, Κόρτνεϊ Λαβ, γιατί τους είχε χεσμένους κυριολεκτικά κι έκανε του κεφαλιού της αντί για βήματα καριέρας;

Πριν από κάτι χρόνια είχα εξαγριωθεί κυριολεκτικά με κάτι ζωάρες συμφοιτητές μου που αποφάσισαν να μποϊκοτάρουν συναυλία αυτού του γηραιού μα κραταιού θηρίου, του Μπομπ Ντύλαν, γιατί λέει δεν συνομιλεί με το κοινό και κάθεται σαν αυτιστικός στη σκηνή και παίζει. Μα αυτό γεννήθηκε να κάνει, ρε μαλάκα, του φώναξα, δεν γεννήθηκε να κάνει τσατ μαζί σου. Δεν ξερνάς πλέον με όλους αυτούς που παίρνουν το μικρόφωνο και λένε στα αλαλάζοντα πλήθη πόσο μα πόσο συγκινημένοι είναι που επιτέλους έφτασαν στην Αθήνα (στη Σαγκάη, στην Ηγουμενίτσα) ολοκληρώνοντας ένα τεράστιο όνειρο ζωής; Δεν σου γυρνάνε τα συκώτια να τους ακούς να επαναλαμβάνουν «είστε το καλύτερο κοινό που έχω συναντήσει στη ζωή μου», ξέροντας ότι το επαναλαμβάνει κάθε βράδυ, σε κάθε κοινό που έχει συναντήσει στη ζωή του;

Αυτό κάνανε και στην άλλη ντίβα της τζαζ, τη Νίνα Σιμόν, που έπαιζε πιάνο με την πλάτη γυρισμένη στην εκλεκτή πελατεία της. Φταίει αυτή που σας καταδέχτηκε, ρε γελοίοι. Κανονικά, όταν μιλάμε για μια μεγαλοφυΐα αυτού του μεγέθους πρέπει να ευγνωμονείς τον Μεγαλοδύναμο που σ΄ έφερε στον ίδιο χώρο μαζί της, όχι να θες να σε γλείψει κι από πάνω που αποφάσισες να δώσεις 20 λίρες να την ακούσεις, αντί να πάρεις κασκόλ από το Ντέμπεναμς.

Λοιπόν, άμα θέλετε συμπεριφορά συνετή και δημοσιοσχεσίτικη να πάτε στο μαγαζί που τραγουδάει ο Λεπά. Τι σημασία έχει αν είναι άφωνος; Είναι ευγενέστατος με τους πελάτας και κόπτει τον κιμά μόνο παρουσία των. Τους υποδέχεται στην είσοδο, τους συνοδεύει στα τραπέζια, τους ρίχνει πίσω τα γαρύφαλλα που του ρίχνουν αυτοί, έναντι 10 ευρώ έκαστον. Θα περάσετε φίνα, σας λέω. Και ποτέ μα ποτέ μην πάτε να ακούσετε τον Mάλαμα γιατί δεν επιτρέπει τα πανό στη συναυλία του, ούτε τον Αλκίνοο Ιωαννίδη γιατί μιλάει κανονικά για πολιτικά θέματα, αντί να το παίζει χαριτωμένος. Το σφάλμα του είναι ότι λέει τη γνώμη του και όχι τη γνώμη σας. Το κατάλαβε όμως ο άνθρωπος το σφάλμα του και θα κάνει διορθωτικές κινήσεις υπέρ της καριέρας του. Το δήλωσε κιόλας: «Προκειμένου να μην προκαλώ λοιπόν, στο εξής θα συνεχίσω με συνταγές μαγειρικής. Και σε ερωτήσεις συναδέλφων σας θα πετάω κάτι παντός καιρού, ανώδυνο, κολακευτικό, χαριτωμένο, βαθυστόχαστο και τζούφιο, και θα είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.».

Και πολύ καλά θα κάνεις, καλέ μου άνθρωπε. Συνιστώ μάλιστα οι συνταγές να είναι φτιαγμένες με ΑΓΑΠΗ ΜΟΝΟ και να περιέχουν πολύ σοκολάτα. Τρελαίνεται ο λαός του Facebook γι' αυτές. Θα πάρεις τόσα αηδιαστικά likes που δεν θα ξαναφάς σοκολάτα στη ζωή σου.

Υ.Γ.: Ε, ναι, κάτι διάβαζα πάλι στο Facebook…

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News