Πού είναι η γιορτή; Ή, μάλλον, πού είναι η διάθεση για γιορτή; Είχα πάει σε μια εκδήλωση, για τα ανθρώπινα δικαιώματα, στο κέντρο της Αθήνας και αποφάσισα να γυρίσω από Εξάρχεια ως το Σύνταγμα με τα πόδια. Έτσι, για βόλτα. Με πολύ κρύο. Μπας και βγάλω απ' το μυαλό μου την ιδέα ότι δεν είμαι η σπαστικιά της «παρέας» και μπω στο γνωστό πνεύμα των εορτών. Ποτέ δεν μου άρεσαν αυτές οι γιορτές, αλλά τις ζούσα. Τις ζούσε ο περίγυρός μου και η οικογένειά μου και χωνόμουν σφήνα, θέλοντας και μη.

Στολισμένα δέντρα με πολύχρωμες μπάλες και χρυσοποίκιλτες γιρλάντες, το τραπέζι γεμάτο καλούδια και… θες δεν θες πρέπει να γελάσεις, να κάνεις πρόποση και να ανταποδώσεις είκοσι φορές το λιγότερο ένα "χρόνια πολλά". Μου έκανε πολύ υποχρέωση όλο αυτό και ίσως γι' αυτό δεν το γούσταρα. Μόνο σαν παιδί θυμάμαι να περιμένω τα Χριστούγεννα κι αυτό εννοείται για τα καινούρια παπούτσια που είχαν τη δυνατότητα να μου αγοράσουν οι γονείς μου. Και για τα λαμπάκια. Αυτά με εντυπωσίαζαν από τότε. Πίστευα ότι κάποιος τα ανοιγοκλείνει και αναρωτιόμουν, μα δεν κουράζεται ποτέ αυτός ο αόρατος κάποιος;

Γιατί να γιορτάσω; Για τη γέννηση του θεανθρώπου; 2013 χρόνια το γιορτάζουν. Είμαι σίγουρη ότι και ο ίδιος θα το βαριέται. Για τους άστεγους που είδα μέσα στο ψωφόκρυο και δεν είχα καν τη γαμημένη ευχέρεια να βοηθήσω, έστω με δέκα ευρώ; Κι αν δώσεις σε έναν, ο επόμενος; Με τι μάτια θα τον κοιτάξεις; Έκανε αυτόματη κίνηση το χέρι μου να δώσω ένα χάδι, ένα απαλό άγγιγμα στον ώμο, μα δίστασα. Η αξιοπρέπεια του αδύναμου σε τσακίζει, σε διαλύει.

Μια πόλη μισοστολισμένη. Πόσο μίζερο αυτό! Μη στολίσεις τίποτα, ρε δήμαρχε, ή κάν' το όπως το έκαναν οι προκάτοχοί σου για να δείξουν ότι όλα είναι υπέροχα και ζούμε και βασιλεύουμε. Τι υπονοεί ο λίγος στολισμός; Την κρίση; Την ανέχεια; Ότι γιορτάζουμε… λίγο;

Και γύρισε ο νους μου στην εκδήλωση που ήμουν. Στις αναφορές πολλών για τους αφορισμούς του Πειραιώς Σεραφείμ, πώς τον λένε… και, ναι, τελικά, πόσο γιορταστικό πνεύμα μπορεί να περιλούσει με ευφορία την καρδιά μας; Πόσο υποκριτικό είναι όλο αυτό! Μήπως πρέπει να αλλάξει motto η Εκκλησία; Δεν κολλάει η λέξη "αγάπη". Αγάπη κατ' επιλογήν. Τι έχουν μπροστάρη έναν Ιησού, που άλλα έλεγε και άλλα πράττουν τα φερέφωνά του;

Φαντάζομαι για έναν απλό-μη φανατικό Χριστιανό, η γιορτή αυτή σηματοδοτεί την αγάπη. Έτσι νομίζω. Πού υπάρχει ο αέρας της αγάπης; Έστω η πνοή της. Στους αφορισμούς των μητροπολιτών προς τους πολιτικούς που θα ψηφίσουν υπέρ του συμφώνου συμβίωσης ομόφυλων ζευγαριών; Και, μάλιστα, για να γίνει πιο εγκληματικό, με τον παλιό, πατροπαράδοτο τρόπο. Λες και ξέρουμε τον καινούριο.

Και των παιδιών τους και όλης της οικογένειάς τους και εσαεί. Τέτοια αγάπη! Τέτοιο επιλεκτικό είδος αγάπης χρησιμοποιούν οι ρασοφόροι .Και οι πιστοί-ακόλουθοι, εξυπακούεται.

Δεν τα γιορτάζω τα Χριστούγεννά σας. Ειδικά φέτος, ούτε λαμπάκια έβαλα. Δεν μπορώ να γιορτάσω επειδή συμβάλω με την ξυλόσομπά μου στον καταστροφή του περιβάλλοντος του νομού Αττικής… Θα γιόρταζα αν έπεφτε η τιμή του πετρελαίου και ζεσταινόταν τόσοι άνθρωποι, που είναι ελεύθεροι πολιορκημένοι μέσα στα διαμερίσματά τους.

Θα γιόρταζα, αν σ' αυτή τη μικρή βόλτα έβλεπα χαμογελαστά πρόσωπα και όχι προσωπεία γερασμένα πριν την ώρα τους, κυρτά σώματα και χαρτονένια μικρά πλακάτ «βοηθήστε με, είμαι άστεγος» στα παγωμένα δάχτυλα.

Το δυστύχημά μου είναι πως δεν μπορώ να ξανανιώσω παιδί. Κι ας μην πάρω παπούτσια.

Καλές γιορτές, λοιπόν, στους προνομιούχους, και σ' αυτούς που αγαπούν χωρίς να περιμένουν συγκεκριμένες ημερομηνίες.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News