Αν υπάρχει ένα καταφύγιο κάπου μακριά από τα μάτια της θάλασσας, δίνω τα τελευταία μου ευρώ αναζητώντας πατρίδα. Θα προτιμούσα μια μικρή Ελλάδα, να πέφτει το φως κατά τις οκτώ το πρωί και να μου υπόσχεται ο ήλιος, πως η ευτυχία χωράει μια χαρά σ ένα τόσο μικρό τόπο. Μια ελιά, ένας πλάτανος, λίγο σιτάρι, λίγο νερό δεν αρκούν για να ζήσω σε μια μικρότερη Ελλάδα;

Όχι, δεν θέλω να ψηφίσω όχι. Και όχι, δεν θέλω να ψηφίσω ναι.
Δεν θέλω άλλα διλήμματα. Άσπρο ή μαύρο, βουνό η θάλασσα, μέσα ή έξω… ποιον αγαπάς περισσότερο, εμένα ή εσένα.
Χρεοκοπία ή μνημόνιο;
Είσαι Νέα Δημοκρατία ή ΣΥΡΙΖΑ, Ποτάμι ή ΚΚΕ;
Τίποτα.
Δεν είμαι τίποτα και δεν περιμένω τίποτα από κανέναν τους.
Άδειες λέξεις και άχρηστες υποσχέσεις. Κατηγόριες, στη Βουλή, στα παράθυρα, στις συγκεντρώσεις.
Ποιον Έλληνα αγαπάει η Κωνσταντοπούλου και ποιον ο Σαμαράς;
Αν διαλέξω έναν από τους δυο, ναι ή όχι, θα αγοράσω και αντίστοιχο μέλλον; Για την ώρα δεν έχω ούτε παρόν.
Με 60 ευρώ την ημέρα πόσο ακόμη μίσος για τους απέναντι αγοράζω; Μήπως λίγη ακόμη εισφορά αλληλεγγύης μου εξασφαλίζει περισσότερη Ευρώπη;

Δεν θέλω να πω ούτε ναι ούτε όχι. Δεν θέλω με το δάχτυλο στη σκανδάλη να πω πως ανήκω στο ευρώ ή στη δραχμή.
Δεν με χαραμίζω του Αλέξη, δεν με σπαταλάω του Αντώνη. 
Δεν με έχω για κανέναν τους, όταν κανένας τους δεν κατάφερε μισό βήμα από τα στενά σύνορα του κόμματός του και απλά χωρίζει τη χώρα με ναι και όχι, κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους ανάλογα με τα «θέλω» τους.

Ούτε ναι ούτε όχι.
Κάπου μακριά θα υπάρχει ένα καταφύγιο.
Προσφέρω τα τελευταία μου ευρώ αναζητώντας χώρα, μια μικρή Ελλάδα, όπου οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα, αν μη τι άλλο, στη διαφορετική άποψη.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News