Πλησίασε η στιγμή να πληρώσουμε τον αυξημένο φόρο εισοδήματος και τα λοιπά χαράτσια προς το Ελληνικό Δημόσιο. Το κράτος εισπράττει, η κυβέρνηση συνασπισμού διαχειρίζεται. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι τα λεφτά που θα καταθέσουμε θα πάνε στο σωστό μέρος κι όχι στην κάλυψη μισθών σε άχρηστους δημόσιους οργανισμούς που οι υπάλληλοί τους ακόμη και τώρα «ξύνονται».  Ο συσσωρευμένος θυμός προς τους πολιτικούς διαχειριστές της Δημοκρατίας των 30 τελευταίων ετών, δεν έχει καταλαγιάσει, είναι χωμένος στις σφιγμένες μας καρδιές έτοιμος να εκραγεί.  Δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία  για καθυστερήσεις, για αναβολές και πισωγυρίσματα ως προς τις «σωστές» μεταρρυθμίσεις.  Ο δρόμος που βαδίζουμε από τις πολλές διχάλες που τον χαρακτήριζαν έχει δύο μονάχα επιλογές:  Είτε να πάμε εμπρός, είτε πίσω – και οι δύο κατευθύνσεις εγκυμονούν απανωτές στερήσεις.  

Η πλειονότητα των πολιτών λέμε εμπρός, στο να συμπορευτούμε με τους Ευρωπαίους εταίρους μας και να μην γυρίσουμε στην Δραχμή,  γι αυτό και πληρώνουμε φόρους,  χαράτσια, κρατούμε το στόμα κλειστό κάνοντας ανακωχή με το καθεστώς.  Απαιτούμε να μας κόψουν αποδείξεις, (από έλεγχο της Σ.Δ.Ο.Ε τo 51,7% των επαγγελματιών σε τουριστικές περιοχές ωστόσο επιμένει και δεν κόβει στους πελάτες  – κυρίως αλλοδαπούς τουρίστες- αποδείξεις ! ).  Δεν βγαίνουμε στους δρόμους να διαδηλώσουμε αλλά αντιθέτως, όσο μπορούμε ακόμα, πάμε για βουτιές στην ωραία ελληνική θάλασσα να ξεχαστούμε.  Ο Σεπτέμβριος, που τους περισσότερους  θα μας βρει στα σπίτια μας καθώς ανοίγουν και τα σχολεία, είναι ο καθοριστικός μήνας.  Είτε θα κατακλυστεί η Αθήνα με καθημερινές διαδηλώσεις, είτε θα είμαστε ακόμα επιφυλακτικοί και κρατημένοι.  Δεν είναι όμως στα δικά μας χέρια η «αποκατάσταση εμπιστοσύνης» μεταξύ της κυβέρνησης και των πολιτών ή της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.  

Είναι στα χέρια του Σαμαρά, του Βενιζέλου και του Κουβέλη, εξαρτάται από τους υπουργούς , υφυπουργούς, τους γενικούς γραμματείς και  υπαλλήλους, συνδικαλιστές και κομματάρχες των τριών εταίρων  της κυβέρνησης. Οφείλουν  να δώσουν δείγματα νομιμότητας και σωφροσύνης γιατί πως αλλιώς θα πεισθούν οι πολίτες να σταματήσουν να κλέβουν την ίδια τους την χώρα; Είναι όμως υποχρέωση και του δεύτερου κόμματος, με υπεύθυνη αντιπολίτευση, να φρενάρει αυτούς  που μας κατάντησαν ζητιάνους απ’ ένα ακόμη φαγοπότι και να διευκολύνει την κυβέρνηση να προχωρήσει προς τον ορθότερο δρόμο.  

Η σημερινή κατάσταση της  χώρας δημιουργεί ιδεώδεις συνθήκες  για πλιάτσικο.  Δεν είναι στιγμή για συμφωνίες κάτω από το τραπέζι.  Ο κάθε πολιτικός που πραγματικά επιθυμεί  να σώσει την Ελλάδα, και όχι να κοροϊδέψει τον κόσμο που τον ψήφισε, πρέπει πια να προσέχει με ποιόν τρόπο συναλλάσσεται με τους επιχειρηματίες που τον πλησιάζουν.  Υπάρχει μια λεπτή κόκκινη γραμμή που αν την περάσει  γίνεται αυτομάτως υπάλληλος και συνεργάτης του επιχειρηματία  που αναπόφευκτα θα τον «στύψει» και όταν πια του είναι άχρηστος θα τον ξεβράσει στην βραχώδη όχθη που ξεβράστηκε ο Τσοχατζόπουλος και οι λοιποί που μοιραία θα ακολουθήσουν.   

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News