Το χειρότερο είδος ανθρώπων είναι οι δήθεν.

Αυτοί που μέχρι χθες έφτυναν εκεί που τώρα γλείφουν.

Αυτοί που συνεργάζονται σήμερα με αυτό που στον παρελθόν κατηγορούσαν ως υπεύθυνο για παραγωγή σήψης και παρακμής.

Κατήγγειλαν και θεωρούσαν πρόσκαιρο και παρακμιακό, ένα είδος που δεν τους αντιπροσώπευε, και αίφνης στον παρόντα χρόνο όχι μόνο το υπερασπίζονται, αλλά το υπηρετούν κιόλας με προσήλωση και ευλάβεια. Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι ανάμεσά μας και δεν μιλάω για πολιτική. Μιλάω για ανθρώπους, οι οποίοι σε κάθε ευκαιρία απαξιώνουν την πολιτική -και καλώς πράττουν- όταν όμως οι ίδιοι λειτουργούν ως οι χειρότεροι πολιτικοί του είδους τους.

Το πιο ενδεικτικό στοιχείο της συμπεριφοράς τους είναι η αλαζονεία και η έπαρση. Το υπερμεγέθες εγώ τους είναι ο σημαντικότερος παράγοντας διαφοροποίησης από το σινάφι τους. Οι υπόλοιποι είναι ολίγοι και η αντιληπτική τους συμπεριφορά υποδεέστερη. Δεν υπάρχει πρισματική οπτική αντίστοιχη με την δική τους, αν και τις περισσότερες φορές στην περίπτωσή τους ισχύει το όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια. Αποξενωμένοι καθώς είναι στην μακαριότητα της πλάνης τους, θεωρούν ότι επιτελούν έναν ιερό σκοπό: να ξεχωρίσουν από το πλήθος της επαγγελματικής τους κάστας, δημιουργώντας μύθους που δεν υπάρχουν και εκφράζοντας έναν σνομπισμό για τα πεπραγμένα των άλλων, που κατά την μη ταπεινή γνώμη τους ακολουθούν την πεπατημένη. Διότι πεπατημένη γι' αυτούς σημαίνει αποτυχία, ανικανότητα και περιορισμένες δυνατότητες -αν και η πραγματικότητα και η αποδοχή της πεπατημένης από το ευρύτερο σύνολο διαψεύδει τους κατά κανόνα ανυπόστατους ισχυρισμούς τους.

Αυτοί οι δήθεν, λοιπόν, παρά την συγκεκαλυμμένη αγωνία τους, συνήθως αποτυγχάνουν. Είτε γιατί έχουν πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους, είτε γιατί η μεθοδολογία τους σε έναν μη εστέτ κόσμο τους συνθλίβει. Παρόλα αυτά, η ματαιοδοξία τους, χαρακτηριστικό γνώρισμα των αλαζόνων, δεν τους επιτρέπει να αποδεχτούν την ήττα τους. Τότε αποφασίζουν να περάσουν στην απέναντι όχθη. Εξωραΐζοντάς την και πείθοντας τον εαυτό τους ότι ακόμα και στην απέναντι όχθη είναι εντάξει, γιατί μπορεί να βλέπουν ανάποδα αλλά η φορά του νερού είναι η ίδια.

Συγχρωτίζονται με αυτούς που θεωρούσαν μέχρι χθες αστραφτερή υποκουλτούρα, και συντονίζονται στη νέα πραγματικότητα που τους υπαγορεύει η αναγκαιότητα, της θλιβερής κατά τα άλλα, επιβίωσής τους με κάθε κόστος, σε έναν κόσμο που φτιάχτηκε γι’ αυτούς αλλά κατά λάθος ανήκει σε κάποιους άλλους.

Νομιμοποιούν τη δράση τους βάζοντας τον προσδιορισμό εναλλακτικός και στο τέλος γίνονται συστημικότεροι των συστημικών. Επιβεβαιώνοντας έτσι τον κανόνα, που θέλει τους δήθεν να παίζουν τον ρόλο των φελλών που στο τέλος πάντα επιπλέουν.

Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι ανάμεσά μας. Άσπονδοι φίλοι, ανεπιθύμητοι συγγενείς, ανυπόφοροι συνάδελφοί μας ακόμα και εμείς μπορεί να φλερτάραμε κάποια στιγμή με τον πειρασμό. Είναι  νομοτελειακή η ύπαρξή τους. Είναι σαν την αντίδραση σε κάθε δράση. Η κοινωνική συνθήκη υποτίθεται ότι θα τους εξάλειφε ή τουλάχιστον θα ελαχιστοποιούσε το ποσοστό τους. Μάταια όμως, γιατί όπως κάθε νομοτέλεια έτσι και αυτή ακολουθεί τους φυσικούς κανόνες και διαιωνίζεται στο διηνεκές.

Υποτίθεται ότι θα οικοδομούσαμε ένα νέο μοντέλο μετά την κρίση, που όπως οι ίδιοι έλεγαν δεν θα μοιάζει σε τίποτα με τον κόσμο που ουσιαστικά γέννησε τη στρέβλωση και οδήγησε στην πτώση. Μόνο που και τώρα, όπως και τότε, αυτοί που οδηγούσαν το τρένο ήταν οι δήθεν. Οι υπόλοιποι δεν είχαν την πολυτέλεια και το χρόνο να σκεφτούν ότι σώζουν τον κόσμο.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News