Κρίνω, κρίνεις, κρίνει, κρίνουμε, κρίνετε, κρίνουν. Αν με ρωτούσες τι γνωρίζω για το ρήμα κρίνω στην πρώτη Δημοτικού αυτό θα σου έλεγα. Αργότερα, θα σου έλεγα ότι είναι ρήμα μεταβατικό, θα σου έκανα μια χρονική και μια εγκλητική αντικατάσταση και στο Λύκειο θα ήξερα τους αρχικούς του χρόνους στα αρχαία καλύτερα από το μικρό μου όνομα. Ούσα, πλέον, ενήλικη κατάλαβα ότι το ρήμα αυτό έχει απίστευτη δύναμη, ειδικά όταν αντικείμενό του είναι η ζωή των άλλων.

Είναι άνθρωποι που ζουν ανάμεσά μας και τρέφονται με αυτό. Κοιτάζουν τις ζωές των άλλων από την κλειδαρότρυπα, ξέρουν τα πάντα και λατρεύουν να κρίνουν τις επιλογές των γύρω τους. Να αυτοδιορίζονται κριτές των επιλογών άλλων, να δίνουν τη συμβουλή τους χωρίς να τους τη ζητήσει κανείς. Να προσμένουν το παραπάτημά σου, τη λάθος κατ’ αυτούς επιλογή σου. Και όταν το κάνεις η γλώσσα τους τρέχει ροδάνι, αναλύουν κάθε λεπτομέρεια φτιάχνουν σενάρια μόνοι τους και τα πηγαδάκια στα τηλέφωνα στήνονται εν ριπή οφθαλμού. 

Κρίνουν τη γειτόνισσα που χώρισε παρά τα σαράντα της χρόνια, την κόρη του από κάτω που έξι χρόνια τώρα δεν αξιώθηκε να πάρει πτυχίο (αχ, ποιος ξέρει τι κάνει εκεί που την έστειλε ο δόλιος  πατέρας να σπουδάσει), το γιο του από πάνω που γιατρός πράγμα πήγε και παντρεύτηκε την κομμώτρια (μα είναι δυνατόν), την τρίτη ξαδέρφη που ξαναπαντρεύεται, τους απέναντι που δεν πατούν στην εκκλησία ποτέ, το ζευγάρι του ρετιρέ που έχει παιδιά χωρίς να είναι παντρεμένο, την παραδίπλα που τα παράτησε όλα για να ακολουθήσει το όνειρό της, την απέναντι ζει αντισυμβατικά. Και σε όλους αυτούς βάζουν μια τεράστια ταμπέλα και από τις προαναφερόμενες επιλογές τους, βγάζουν συμπεράσματα για το ήθος των άλλων, τον χαρακτήρα τους, το ποιόν τους, προδιαγράφουν τη ζωή τους και την αποτυχημένη κατάληξή τους.

Είναι οι ίδιοι που θεωρούν τους εαυτούς τους αγίους, τις οικογένειές τους τέλειες και που σπρώχνουν κάτω από το χαλί όποιο πρόβλημα θα μπορούσε να ταράξει την επίπλαστη οικογενειακή τους  γαλήνη και να τσαλακώσει την εικόνα που έχει ο κόσμος για αυτούς. Γιατί ο κόσμος είναι τα πάντα για αυτούς και η γνώμη του γνώμονας των επιλογών τους.

Μα τι θα πει ο κόσμος; Και αν πει κάποιος ότι έστω μια φορά στη ζωή του δεν άκουσε αυτή τη φράση από μπαμπά ή μαμά ή γιαγιά ή από τη θεία του τη Μαριγώ που έχει γνώμη επί παντός επιστητού, για μένα ψεύδεται. Και όσο πιο μικρή είναι η κοινωνία στην οποία ζει κάποιος τόσο πιο συχνά αυτή η φράση βουίζει στα αυτιά του, γρατζουνάει το μυαλό του, οριοθετεί τη ζωή του, γίνεται τροχοπέδη στις επιλογές του. Και αν δεν έχει τη δύναμη να βροντοφωνάξει «ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ» η γνώμη του κόσμου θα γίνει η αγχόνη που θα απαγχονίσει τη ζωή του.. Κανείς δεν θα του ζητήσει συγγνώμη για τα όνειρα που παράτησε και για τις ευκαιρίες που έχασε φοβούμενος τι θα πει ο κόσμος και συνάμα κανείς δεν θα του πει μπράβο γιατί έζησε όπως ήθελαν οι άλλοι.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News