934
Ο Ντέι Λιούις ευτυχής σε ένα περιβάλλον που αισθάνεται οικείο, καθώς η σχέση του με την Εταιρεία πάει πολλά χρόνια πίσω | Φωτογραφίες: ΕΥΗ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

«Danny, boy, I love you so»

Ελευθερία Κόλλια Ελευθερία Κόλλια 2 Φεβρουαρίου 2018, 19:59
Ο Ντέι Λιούις ευτυχής σε ένα περιβάλλον που αισθάνεται οικείο, καθώς η σχέση του με την Εταιρεία πάει πολλά χρόνια πίσω
|Φωτογραφίες: ΕΥΗ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

«Danny, boy, I love you so»

Ελευθερία Κόλλια Ελευθερία Κόλλια 2 Φεβρουαρίου 2018, 19:59

Δύσκολα μπορεί κανείς να χωρέσει σε μια δημοσιογραφική οθόνη τόσο πολύ και πηγαίο συναίσθημα. Δύσκολα μπορεί να αποτυπώσει σε ένα κείμενο τη μονάκριβη σχέση τόσων ανθρώπων. Στη συνάντηση του Ντάνιελ Ντέι Λιούις με τα παιδιά της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών / Πόρτα Ανοιχτή, την Παρασκευή το πρωί, το Protagon ήταν εκεί, για να αναμετρηθεί με τα μεγέθη μιας ασυνήθιστης επίσκεψης.

DSC2477-P
Ο Ντέι Λιούις με τα δυο παιδιά που τον υποδέχθηκαν την Παρασκευή στην Πόρτα Ανοιχτή. Ο σταρ ήταν ντροπαλός!

«Daniel, welcome home», έλεγε το πανό της εισόδου και στον προθάλαμο της Εταιρείας παιδιά, ενήλικες, συνοδοί, ήταν έτοιμοι από ώρα, παραταγμένοι για τη μεγάλη στιγμή. Στη διάρκεια της αναμονής, μόνο μια παράκληση διατυπώθηκε, με χροιά απαράβατου κανόνα, και αυτή από την κυρία Δάφνη Οικονόμου, ιδρύτρια και ψυχή της Εταιρείας. «Όχι τσιγάρο. Είναι ο λιγότερο παράξενος άνθρωπος του κόσμου, μόνο αυτό ζητεί. Για να χαρεί αυτό που περίμενε πιο πολύ από όλα, την επίσκεψη σε σας».

Ο Ντέι Λιούις δεν άργησε λεπτό. Τον υποδέχθηκε η κυρία Οικονόμου με δυο από τα παιδιά που μπορούν να σταθούν όρθια, στο πλάι της. Και ναι, εμφανίστηκε συνεσταλμένος, σχεδόν ντροπαλός! Με χακί πανταλόνι και μπεζ μπουφάν, ο τελευταίος των Μοϊκανών, ο περίφημος Κρίστι Μπράουν, ο άνθρωπος που έχει παραλάβει τρία Όσκαρ, στεκόταν εμφανώς ντροπαλός μπροστά στα μάτια των παιδιών που τόσο έχει αγαπήσει. Κατάφεραν να τον χαλαρώσουν τα χειροκροτήματα και οι χαρωπές χαιρετούρες τους.

DSC2907-P
Ο Ντέι Λιούις δεν άφησε κανένα παιδί παραπονεμένο. Τα αγκάλιαζε, τα φιλούσε, τους αφιέρωνε χρόνο, σε ένα ιδιότυπο ανθρώπινο τελετουργικό

Τα αγκάλιασε ένα προς ένα, σκύβοντας πάνω από τα αναπηρικά τους καρότσια. Σχεδόν τελετουργικά, αφιερώνοντας χρόνο σε κάθε ένα από αυτά, τα φιλούσε, έκλεινε στις παλάμες του τα πρόσωπα τους, χάιδευε τα κεφάλια τους, χωνόταν να χαιρετήσει κι αυτά που στέκονταν στις πίσω σειρές, αποκαλώντας κάποια από αυτά με το όνομά τους. Πάει πολλά χρόνια πίσω, άλλωστε, αυτή η σχέση με την Εταιρεία και πολλά από τα πρόσωπα του είναι γνωστά. «Welcome to the club!», του φώναξε μια μικρή και η συγκίνηση μετετράπη σε γέλια και χαρές. Και ήταν πολλά από τα παιδιά που προσπάθησαν να του απευθυνθούν στη γλώσσα του…

Ο άνθρωπος φαινόταν ευτυχής, σε ένα περιβάλλον που σαφώς το αισθανόταν οικείο. Το απέδειξε και πολύ αργότερα, όταν πια όλοι τους είχαν μεταφερθεί στον πρώτο όροφο του κτιρίου για να παρακολουθήσουν το θέαμα που είχαν ετοιμάσει τα παιδιά για εκείνον. Και μουσική, και χορό, και παράσταση ολόκληρη για τα μάτια του Ντάνιελ.

DSC2662_P
Η τόσο ιδιαίτερη σχέση που αναπτύχθηκε ανάμεσα στον Ντάνιελ Ντέι Λιούις και τα παιδιά της Πόρτας Ανοιχτής ξεκίνησε το 1989, όταν, με πρόσκληση του φίλου του, σκηνοθέτη, Γιώργου Οικονόμου -γιου της Δάφνης Οικονόμου- ο ηθοποιός ήρθε για πρώτη φορά στην Αθήνα για να παραστεί στην πρεμιέρα της ταινίας «Το αριστερό μου πόδι». Στη φωτογραφία με την Δάφνη Οικονόμου, ιδρύτρια και ψυχή της Εταιρείας

Του έδειξαν τη σύντομη ταινία που έφτιαξαν για κείνον, με κείνον, από στιγμιότυπα της τελευταίας τους συνάντησης. Του τραγούδησαν από το Τζιβαέρι ως το «Danny, boy, I love you so», δημιουργία που του αφιέρωσαν, κάνοντας τον να δακρύσει.

Του πρόβαλαν φιλμ με αυτοσχεδιασμό και μουσική, με πρωταγωνιστές τους ίδιους και θέμα τον ξεριζωμό των προσφύγων – ένα θέαμα δυνατό, με παλμό, μη αναμενόμενο από μία τέτοια καλλιτεχνική ομάδα.

Όταν γονείς – συνοδοί (υπέροχοι άνθρωποι), παιδιά και ενήλικες με εγκεφαλική παράλυση, βρέθηκαν πάνω στη σκηνή, την ατμόσφαιρα τη δονούσε το συναίσθημα. Απέναντι σε ένα θέαμα μοναδικό, ερασιτεχνικό μόνο με την έννοια της αγάπης για αυτό που κάνουν, αρτιστικά άψογο.

DSC2483-P
Την επομένη της πρεμιέρας της ταινίας «Το αριστερό μου πόδι», ο Ντέι Λιούις επισκέφτηκε τα παιδιά, και εκείνα του χάρισαν ένα γούρι, φυλαχτό, που το είχε στη τσέπη του, μια εβδομάδα αργότερα, τη βραδιά των Όσκαρ. Το άλλο πρωί τηλεφώνησε στη Δάφνη Οικονόμου: «Πες στα παιδιά πως κερδίσαμε!». Έκτοτε, δεν έχει λείψει από καμία πρεμιέρα ταινίας του στην Αθήνα και είναι πάντα στο πλευρό των παιδιών της Πόρτας Ανοιχτής.

Και, τι θαύμα! Δεν υπήρχαν καρότσια πάνω στη σκηνή, μόνο κίνηση, αέρινη, υποβοηθούμενη από κορδέλες κόκκινες που πάλλονταν, δεν υπήρχαν άνθρωποι με αναπηρία, ούτε θλίψη, ούτε μιζέρια. Μόνο γιορτή.

Ο Ντέι Λιούις σηκώθηκε, τραγούδησε μαζί τους, χτύπησε παλαμάκια στον ρυθμό από την καρέκλα του, γέλασε με την καρδιά του, αγκάλιασε τρυφερά την – αγαπημένη του – κυρία Οικονόμου.

Ήταν έξω από τα μέτρα, πραγματικά συγκλονιστική η συνάντηση του μεγάλου ηθοποιού με τα πλάσματα της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών. Ήταν μάθημα ζωής για όποιον τύχαινε να την παρακολουθεί. Ήταν πραγματική απόλαυση.

DSC2758-P
Μικροί και μεγάλοι, τού τραγούδησαν τραγούδια σε ελληνικούς και αγγλικούς στίχους, ακόμη και δημιουργία ειδικά φτιαγμένη για εκείνον
Η ταυτότητα της Εταιρείας

Η Εταιρεία Προστασίας Σπαστικών/Πόρτα Ανοιχτή, ειδικώς αναγνωρισμένο φιλανθρωπικό σωματείο, ιδρύθηκε το 1972 με σκοπό την ανάπτυξη της πρόνοιας για ανθρώπους που πάσχουν από εγκεφαλική παράλυση στην Ελλάδα. Στο Πρότυπο Κέντρο «Πόρτα Ανοιχτή» προσφέρεται καθημερινά και δωρεάν ένα ευρύ φάσμα υπηρεσιών και προγραμμάτων για την εκπαίδευση, αποκατάσταση, ψυχαγωγία και κοινωνική ένταξη πάνω από 240 παιδιών, εφήβων και ενηλίκων.

Ως πρωτοπόρος στον τομέα της εγκεφαλικής παράλυσης, η Εταιρεία Προστασίας Σπαστικών/Πόρτα Ανοιχτή αποβλέπει στην άρση των φραγμών που δημιουργούν η άγνοια και η προκατάληψη, στη στήριξη γονέων και οικογενειών, στην μετεκπαίδευση στελεχών, στην ενημέρωση της κοινής γνώμης και στην ενθάρρυνση της επιστημονικής έρευνας, ιδιαίτερα στον τομέα της πρόληψης.

Η Εταιρεία Προστασίας Σπαστικών/Πόρτα Ανοιχτή έχει τιμηθεί δύο φορές από την Ακαδημία Αθηνών «δια το πολλαπλώς κοινωφελές έργον της» και έχει λάβει πολλές ακόμα ελληνικές και διεθνείς διακρίσεις. Είναι Οργανωτικό Μέλος για την Ελλάδα της Παγκόσμιας Οργάνωσης Εγκεφαλικής Παράλυσης (ICPS) και μέλος της Ένωσης «Μαζί για το Παιδί».