Το πολιτικό και μιντιακό «γιούργια και τον φάγαμε», τον Μητσοτάκη προφανώς, εικονογραφήθηκε αυτή την εβδομάδα με πέτρες, μαγκούρες, τραυματισμούς αστυνομικών και αεροπλάνα γεμάτα κόσμο που έφταναν στην Κρήτη και γύριζαν πίσω στην Αθήνα.
Η ανυπομονησία αλλά και η απουσία προσώπου που θα «συσπειρώσει» τις επιχειρηματικές-μιντιακές δυνάμεις της χώρας κατά του σημερινού πρωθυπουργού οδήγησε πάλι σε άλματα λογικής. Ολοι μαζί για να δημιουργηθεί ένα τσουνάμι λαϊκής αντίδρασης απέναντι στην κυβέρνηση (περίπου: κυρίως απέναντι στον Πρωθυπουργό). Κάθε σπίθα, ακόμη και το ξύλο από άτομα με ποινικό παρελθόν, είναι χρήσιμη για να ανάψει η φωτιά που θα κάψει τον Μητσοτάκη.
Ωραία. Οι σπίθες όντως ανάβουν, όμως το σαρωτικό κύμα που θα ρίξει την κυβέρνηση δεν καταγράφεται. Λαϊκό μέτωπο δεν συγκροτείται, παρότι οργή υπάρχει για πολλά θέματα (κυρίως για την ακρίβεια) και παρότι η κυβέρνηση στη δεύτερη τετραετία υπολείπεται σε επίπεδο αποτελεσματικότητας σε σύγκριση με την περίοδο 2019-2023.
Και πάλι, όμως, το μόνο που καταφέρνουν αυτές οι προσπάθειες εκμετάλλευσης των αγροτικών κινητοποιήσεων – όπου συνυπάρχουν έντιμοι αγρότες που εξοργίστηκαν από τους «Φραπέδες» και τη «Φεράρι» με παραδοσιακούς συνδικαλιστές, αλλά και κάποιους από το 10% που λάτρεψαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ και θέλουν να εξακολουθούν να εισπράττουν χωρίς ζώα και χωρίς έλεγχο– είναι να ξανασκεφτεί ο κόσμος αυτά που του προσφέρει ο Μητσοτάκης. Να λένε οι ίδιοι που τον ψέγουν για την ακρίβεια και την απουσία σχεδίου για τον πρωτογενή τομέα ότι κάπου πρέπει να υπάρξουν όρια και να επικρατήσει η λογική.
Δεν θέλει και πολύ ρώτημα το γεγονός ότι οι αντίπαλοι του Μητσοτάκη έχουν απογοητευθεί με τις «μουσικές καρέκλες» στις οποίες οι ίδιοι ανοιγοκλείνουν τη μουσική. Μόλις ανάψουν τα φώτα βλέπουμε οι υπόλοιποι την εναλλαγή των προσώπων που κάθε φορά στηρίζουν. Τα οποία θα μπορούσαν θεωρητικώς να παρουσιάσουν ένα σχέδιο που θα συσπειρώσει τους πολίτες εναντίον του Πρωθυπουργού, σε ένα πλειοψηφικό ρεύμα που θα λάβει την πρώτη θέση στις εκλογές.
Το παράδοξο όμως είναι ότι, ενώ βρίσκονται κατά καιρούς πρόσωπα που συσπειρώνουν τη μερίδα εκείνη της επιχειρηματικής ελίτ που θέλει να παίξει ρόλο στα πράγματα την επόμενη μέρα (με την προώθηση εκείνου που «θα ρίξει τον Μητσοτάκη» και ο οποίος μετά θα τους χρωστάει), όλο αυτό μοιάζει «της απελπισίας».
Η λάθος συσπείρωση
Οι επιλογές που βλέπουμε μπροστά μας μόλις σταματήσει η μουσική συσπειρώνουν μεν βραχυπρόθεσμα τους διοργανωτές, αλλά δεν συσπειρώνουν τους πολίτες. Κι έτσι, σε κάθε γύρο του παιχνιδιού κάποιος μένει απ’ έξω και οι καρέκλες μειώνονται. Γι’ αυτό και αναζητούνται λύσεις σε αυτούς που ήδη κάθονται σε άλλες καρέκλες. Τις υπουργικές.
Συχνά οι πρωτοβουλίες συγκρούονται μεταξύ τους. Το rebranding για το οποίο επιχειρείται να ανοίξει καθαρός διάδρομος και με την αποδόμηση ενός άλλου προσώπου (μέσα από την κοινοποίηση πληροφοριών για ακροδεξιούς συμβούλους, γερόντισσες και αστρολόγους –δεν θα είναι δα η πρώτη φορά που θα μας κυβερνήσουν), μοιάζει τώρα να μην αποδίδει δημοσκοπικά τα αναμενόμενα.
Παράλληλα, η πριμοδότηση της προσπάθειας «να πέσει ο Μητσοτάκης» ακόμη και με συνασπισμό προσώπων εντός της ΝΔ και της κυβέρνησης με πρόσωπα της περιόδου ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η οποία εικονογραφήθηκε αυτή τη βδομάδα σε μια εκδήλωση με βαριές πολιτικές παρουσίες, τρομάζει και απωθεί.
Γιατί θυμίζει «τα τρία κακά της μοίρας μας», όσα περάσαμε και όσα ζήσαμε επί χρόνια. Και μοιραία, όταν φτάνει πια εκεί το πράγμα, ο σημερινός πρωθυπουργός, με όλα τα λάθη, τις υστερήσεις και τη φθορά της κυβέρνησής του (δεν είναι δα και dream team), μοιάζει συγκριτικά καλύτερος από «τα τρία κακά της μοίρας μας».
Η λούπα που επιβεβαιώνεται τα τελευταία χρόνια προβλέπει πως κάθε φορά που βρίσκεται σε δύσκολη θέση ο Μητσοτάκης, το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να μην κάνει τίποτα. Τα κάνουν όλα οι άλλοι για εκείνον. Το τραβάνε τόσο πολύ στα άκρα οι αντίπαλοί του –και είναι τόσο προφανή τα κίνητρα όσων τους στηρίζουν– που τον βγάζουν κάθε φορά από τη δύσκολη θέση.
Αρκεί ο Μητσοτάκης να διατηρεί το status της μοναδικής πολιτικής επιλογής που προσφέρει μια κάποια κανονικότητα (έμφαση στο μια κάποια) αντί για μπουνίδια και κλωτσίδια. Θυμίζοντας ότι δεν πέφτουν έτσι οι κυβερνήσεις.