Με δύο νίκες επί της Αρσεναλ και συνολικό σκορ 3-1, η… αγγλοκτόνος Παρί Σεν-Ζερμέν προκρίθηκε στον τελικό του εφετινού Τσάμπιονς Λιγκ. Στους δύο προηγούμενους γύρους των νοκ-άουτ είχε αποκλείσει τη Λίβερπουλ και την Αστον Βίλα, ενώ στη League Phase είχε νικήσει τη Μάντσεστερ Σίτι. «Είμαστε ακόμη… Farmers League, σωστά;», ρώτησε (ειρωνικά) ο προπονητής της Παρί, Λουίς Ενρίκε, την εκπρόσωπο των media που του θύμισε, στη συνέντευξη Τύπου μετά τον ημιτελικό της Τετάρτης, ότι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι χαρακτηρίζουν τη γαλλική λίγκα ως «το πρωτάθλημα των αγροτών».
Στις 31 Μαΐου στο Μόναχο η Παρί θα αντιμετωπίσει την Ιντερ. Για πρώτη φορά εδώ και 15 χρόνια θα στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης μια ομάδα που δεν προέρχεται από την Αγγλία, την Ισπανία, ή τη Γερμανία. Η τελευταία που κατέκτησε την «κούπα με τα μεγάλα αυτιά» και δεν ανήκε σε κάποια από αυτές τις τρεις λίγκες, ήταν η Ιντερ του Ζοσέ Μουρίνιο το 2010 – η τελευταία ιταλική ομάδα που σήκωσε το τρόπαιο. Για να βρούμε γαλλικό σύλλογο που το κέρδισε, πρέπει να ταξιδέψουμε πολύ πίσω στο χρόνο. Ηταν η Μαρσέιγ, το 1993.
Θα είναι ο τελικός… της εργατικής τάξης. Οι ομάδες των μεγάλων «αστέρων» αποκλείστηκαν, η μια μετά την άλλη. Στο τέλος του δρόμου έφτασαν εφέτος τα οικονομικά (σε σχέση με τα μεγέθη του ανταγωνισμού) πρότζεκτ δύο χαρισματικών προπονητών, που δεν αγόρασαν την επιτυχία, αλλά την προετοίμασαν μεθοδικά και υπομονετικά, επιλέγοντας τους πιο χρήσιμους παίκτες – όχι τους πιο φημισμένους και ακριβούς.
Η Παρί της μετά-galacticos εποχής της δεν είναι φθηνή ομάδα, αλλά δεν έχει καμία σχέση με τις προηγούμενες εκδόσεις της, των χολιγουντιανών σταρ (Ιμπραΐμοβιτς, Εμπαπέ, Νεϊμάρ, Μέσι, Σέρχιο Ράμος…), οι οποίες κόστισαν συνολικά πάνω από τρία δισεκατομμύρια ευρώ για να φτάσουν σε τελικό μόνο μια φορά στο παρελθόν (2020). Οταν, πέρυσι το καλοκαίρι, αποχώρησε από το «Παρκ ντε Πρενς» και η τελευταία από τις «ντίβες» που επί χρόνια χρυσοπλήρωναν οι καταριανοί ιδιοκτήτες, ο Κιλιάν Εμπαπέ, οι οπαδοί του παριζιάνικου συλλόγου… έπεσαν σε κατάθλιψη. Κανείς δεν πίστεψε τον Λουίς Ενρίκε, που είχε πει ότι «θα είμαστε καλύτεροι (χωρίς τον Εμπαπέ)». Σήμερα, η πιο «ταπεινή» Παρί των 13 τελευταίων ετών ετοιμάζεται για τον τελικό. Ο Εμπαπέ θα τον παρακολουθήσει από τον καναπέ του.
Η εφετινή Παρί είναι -για πρώτη φορά- ΟΜΑΔΑ, όχι απλώς ένα άθροισμα πανάκριβων παικτών. Μαχητική, αποτελεσματική, γρήγορη, γεμάτη ενέργεια, με ποδοσφαιριστές που παίζουν, ο ένας για τον άλλον. Ο ισπανός προπονητής, γράφει το BBC Sport, βρήκε την τέλεια ισορροπία ανάμεσα στην ατομική ποιότητα και την ομαδική δουλειά, την εμπειρία και τα νιάτα. Στην αρχή του τουρνουά η «νέα Παρί» γνώρισε πέντε ήττες, όμως μετά το τέλος της League Phase… δείχνει τα δόντια της. Κέρδισε τις καρδιές των Παριζιάνων, αλλά και πολλών «ουδέτερων» που απολαμβάνουν το παιχνίδι της.
Ο Τούχελ, ο Εμερι, ο Μπλαν, ο Αντσελότι, ο Ποτσετίνο, όλοι οι (σπουδαίοι) προηγούμενοι τεχνικοί της Παρί, ήταν δέσμιοι των μεγάλων σταρ που συνάντησαν στο Παρίσι. Ο Λουίς Ενρίκε δημιούργησε μια ομάδα του προπονητή της, και με αυτή θα διεκδικήσει το δεύτερο Τσάμπιονς Λιγκ της καριέρας του. Το είχε κατακτήσει και πριν από 10 χρόνια (2014-2015) στην παρθενική του σεζόν στον πάγκο της Μπαρτσελόνα.
Ο προπονητής της Ιντερ, Σιμόνε Ιντζάγκι, είχε να αντιμετωπίσει μια ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση. Το 2021, όταν ανέλαβε την τεχνική της ηγεσία, αποχωρούσαν πολύ σημαντικοί παίκτες της, και ο σύλλογος βρισκόταν σε κακή οικονομική κατάσταση, που απαγόρευε τις δαπανηρές μεταγραφές. Κι όμως, κατάφερε να δημιουργήσει, σχεδόν από το μηδέν, μια ομάδα που κατέκτησε έξι τίτλους στην Ιταλία (ένα πρωτάθλημα, δύο Κύπελλα και τρία Σούπερ Καπ Ιταλίας), έφτασε δύο φορές σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ (2023, 2025), και τώρα διεκδικεί, εκτός από το ευρωπαϊκό τρόπαιο, ακόμη μια πρωτιά στην ιταλική λίγκα.
Ο 49χρονος Ιντζάγκι εμπιστεύτηκε μια σειρά από παίκτες που θεωρούνταν δεύτερης και τρίτης διαλογής: φιλότιμους εργάτες του ποδοσφαίρου. Ο Φραντσέσκο Ατσέρμπι, ο 37χρονος κεντρικός αμυντικός που βγήκε νικητής από τις μάχες του με τον καρκίνο και τον αλκοολισμό, στον ημιτελικό εναντίον της Μπαρτσελόνα σκόραρε το γκολ που τράβηξε την ομάδα του από το σκοτάδι και πήγε το ματς στην παράταση. Ο Ντάβιντε Φρατέζι, ένας γυρολόγος που έβγαζε το ψωμί του στην ιταλική επαρχία (Σασουόλο, Εμπολι, Ασκολι, Μόντσα), πέτυχε το γκολ που έστειλε την Ιντερ στον τελικό.
Ο 36χρονος ελβετός γκολκίπερ, Γιαν Ζόμερ, ένας από τους μεγάλους πρωταγωνιστές της εφετινής εκπληκτικής πορείας της Ιντερ, αποκτήθηκε (έναντι μόλις 5 εκατομμυρίων ευρώ) για να αντικαταστήσει τον Αντρέ Ονάνα, που παραχωρήθηκε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για 50 εκατομμύρια ευρώ. Αν και πλησιάζει προς το τέλος της καριέρας του, έχει κατακτήσει μόνο… το Κύπελλο Λιχτενστάιν. Και τώρα απέχει μια νίκη από το πιο ποθητό τρόπαιο σε επίπεδο συλλόγων.
Στο εφετινό -θεαματικό και συναρπαστικό- Τσάμπιονς Λιγκ έφτασαν στο τέλος της διαδρομής δύο ομάδες που δούλεψαν περισσότερο και ξόδεψαν λιγότερο από πολλές άλλες (Ιντερ), ή από όσο συνήθιζαν στο παρελθόν (Παρί). Ακόμη ένας λόγος, για να μνημονεύεται αυτή η πρώτη σεζόν της κορυφαίας διοργάνωσης με το νέο της φορμάτ.