Χαζεύω από χθες φωτογραφίες του Κυριάκου Πιερρακάκη, όπως κατέκλυσαν το διαδίκτυο μετά την επιτυχία του να εκλεγεί στην Προεδρία του Eurogroup. Ενας φωτισμένος πολιτικός γεννημένος το 1983, απόφοιτος του Λυκείου της Λεοντίου, με σπουδές στην Πληροφορική στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και ακολούθως απόφοιτος της Σχολής Κένεντι του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, για πρώτο μάστερ στις Δημόσιες Πολιτικές, και ακολούθως απόφοιτος του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Μασαχουσέτης, για δεύτερο μάστερ στην τεχνολογική Πολιτική.
Η πολιτική του σταδιοδρομία ξεκίνησε από το ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα κατά την περίοδο συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ υπήρξε μέλος της ελληνικής ομάδας διαπραγμάτευσης με τους Θεσμούς ως επιλογή τού τότε αντιπροέδρου Ευάγγελου Βενιζέλου. Στη συνέχεια η χώρα παραδόθηκε στα τζούφια «Ουάου» των Τσίπρα – Βαρουφάκη με τα γνωστά συνεπακόλουθα.
Αλλά η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη τον έφερε κοντά στη ΝΔ και αρκετούς μήνες πριν από τις εκλογές ανέλαβε τη δημιουργία ενός σχεδίου για τον ψηφιακό μετασχηματισμό της Ελλάδας. Η συνέχεια, γνωστή. Ορκίστηκε υπουργός Επικρατείας και Ψηφιακής Διακυβέρνησης στην Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη 2019-2023. Στις εθνικές εκλογές εξελέγη πρώτος στην Α’ Αθηνών. Στη δεύτερη κυβέρνηση ορίστηκε υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού. Για να εκλεγεί σήμερα Πρόεδρος του Eurogroup και τσάρος της ελληνικής Οικονομίας.
Στον τίτλο του χρονογραφήματός μου αναφέρω το «Μακριά νυχτωμένοι». Παρακολουθώντας με καθαρή, ακομμάτιστη ματιά τους πολιτικούς αρχηγούς, συνειδητοποιεί κανείς τον πολιτικό μας αναλφαβητισμό, μια κατευθυνόμενη αμάθεια από τους ίδιους τους πολιτικούς προς τους ψηφοφόρους. Θαρρείς, και έτσι ακριβώς το μεταφέρουν, ότι η πολιτική είναι κάτι πανεύκολο! Απλούστατο!
Και αρκεί ένας σταρ αρχηγός. Η έννοια επιτελείο δεν υφίσταται. Ή αποσιωπάται ή ξεπετάγεται «Είμαστε έτοιμοι!». Αν δυσκολεύονται όλες οι επιχειρήσεις, από τη μικρότερη ως τη μεγαλύτερη, να εντοπίσουν ικανά στελέχη, καταλαβαίνει κανείς την τεράστια δυσκολία να εντοπιστούν στελέχη για μια τοξική πολιτική σκηνή, ένα Κολοσσαίο όπου ελλοχεύει ο κίνδυνος και υγιείς ακόμα να αρρωστήσουν, να μολυνθούν.
Ποιον να πάρουμε; Πώς αποδεκατίστηκε το ΠΑΣΟΚ από ικανά, έμπειρα στελέχη που ξεπετάχτηκαν ως αχρείαστα να είναι; Μια, όλη κι όλη, επιλογή όφειλε να κάνει της προκοπής ο Νίκος Ανδρουλάκης για τη δημαρχία των Αθηναίων. Και επέλεξε κάποιον που με το που εξελέγη, του είπε «Φύγε εσύ να έρθω εγώ ως ικανότερος».
Πότε; Με το «καλημέρα σας»! Και χωρίς να τον γνωρίζουμε. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου; Τι να λέμε; Μπαμπάς για Πρόεδρος της Δημοκρατίας, σύντροφος ως στέλεχος. Απλά τα πράγματα! Τσίπρας ως άστρο λαμπρό μας οδηγεί; Στελέχη; Τι να τα κάνεις, μωρέ; Πάντως όλους τους παλιούς τούς βαθμολόγησε άχρηστους. Πάμε για καινούργιους κι ό,τι βγουν!
Το βιογραφικό του Κυριάκου Πιερρακάκη είναι λαμπρό. Ξέρετε στις μέρες μας πόσα λαμπρά βιογραφικά νέων ανθρώπων υπάρχουν; Το θέμα είναι η συμπόρευση του ικανού, με το λαμπρό βιογραφικό, με τον αρχηγό κόμματος που οσμίζεται ικανούς για συγκεκριμένους τομείς. Του αρχηγού που δεν περιορίζει τις επιλογές του στις κομματικές καμαρίλες.
Αλλά ξέρει να εμφυτεύει ανάμεσα στα ξερά εμπνευσμένους ώστε σιγά σιγά να καθαρίσει, όσο γίνεται, ό τόπος. Εν ολίγοις, αυτού του αρχηγού που δεν εμφανίζεται ως μάγος αλλά ως μεθοδικός. Που δεν αρθρώνει συνεργασία «Μόνο με τις προοδευτικές δυνάμεις» (όλοι οι άλλοι είναι οπισθοδρομικοί… Ερμε!) ή παλαιότερα με μεγαλύτερο θράσος, «το ΠΑΣΟΚ και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις» (οι της ΝΔ χιτλερικοί;) υποτιμώντας αναιδώς ψηφοφόρους ιστορικών κομμάτων.
Ξέρετε τι είναι πιο ενδιαφέρον στο βιογραφικό του Πιερρακάκη για να μελετούν οι αρχηγοί και οι πολίτες-ψηφοφόροι; Το πόσο χρονικό διάστημα, πριν ακόμα και από τις πρώτες εκλογές, ο Κυριάκος Πιερρακάκης με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, οργάνωναν το τι θα πράξουν αν και όταν γίνουν κυβέρνηση. Και εδώ οφείλω να βγάλω έναν καημό, προσωπικό. Τον καημό που έχω κάνει χρονογράφημα, ούτε και ξέρω πόσες φορές!
Αν, αν, αν, ρε γαμώτο, υπήρχε τέτοιο αντίστοιχο πρόγραμμα και συντονισμός για τον πρωτογενή τομέα! Αν, αν, αν, ρε γαμώτο, βάζαμε ως στόχο εθνικής επιβίωσης την ανάπτυξη αυτή, με παράδειγμα την Ολλανδία και το Ισραήλ που άνθισαν! Αν, αν, αν, ρε γαμώτο, κοπτόμασταν για το εξειδικευμένο, άξιο στέλεχος και σε αυτόν τον τομέα…
Πόσοι υπουργοί άλλαξαν λες και έμπαιναν για το «αγροτικό» τους; Κουτσοί είμαστε ακόμα. Αλλά, να θυμόμαστε, ξεκινήσαμε χωρίς καθόλου πόδια. Δεν υπάρχει πιο επείγουσα ανάγκη για τη χώρα μας από μια ανοιχτόμυαλη, υγιή αντιπολίτευση.
ΥΓ. Σας προτρέπω να διαβάσετε το βιβλίο του Α. Πατέλη «Η μεγάλη επιστροφή» (εκδόσεις Παπαδόπουλος). Βοηθάει στη μεταστροφή του πολιτικού αναλφαβητισμού. Οι νοήμονες ψηφοφόροι θα σώσουν τον τόπο. Τα ικανά στελέχη είναι το κλειδί.