Η αγροτική κινητοποίηση, δηλαδή το μπλοκάρισμα των κεντρικών οδικών αρτηριών της χώρας, βρίσκεται ήδη στον δεύτερο μήνα και πρόοδος δεν υπάρχει καμία.
Οι διαμαρτυρόμενοι έχουν πάρει περί τα 3,8 δισ., τα οποία δικαιούνταν, επιμένουν όμως και ζητούν φοροαπαλλαγές στα καύσιμα, φθηνό ηλεκτρικό ρεύμα και οτιδήποτε άλλο θα ζητούσε κάθε λογικός άνθρωπος που διαθέτει μέσα πίεσης ή εκβιασμού και θεωρεί ότι έχει την ευκαιρία να αποκαταστήσει όλες τις αδικίες που του επιφύλασσε η ζωή.
Κοιτάζοντας αυτά, οφείλει κανείς να ευχηθεί καλή τύχη. Σε όλους. Στους αγρότες και τις διεκδικήσεις τους, στους υπόλοιπους πολίτες της χώρας, στην χώρα την ίδια και – γιατί όχι; – και στην κυβέρνηση.
Στο σημείο που έχει βρεθεί ο φορέας της εκτελεστικής εξουσίας σήμερα, διατρέχει έναν πολύ μεγάλο κίνδυνο. Και αυτός είναι να παρασυρθεί σε μία περιδίνηση, όπου τα αιτήματα διαφόρων κοινωνικών και επαγγελματικών ομάδων θα πληθαίνουν, θα σωρεύονται και εν τέλει θα είναι πιθανόν να διαμορφώσουν μία εντελώς διαφορετική κοινωνικο-πολιτική συνθήκη από αυτήν με την οποία θα ήθελε το Μέγαρο Μαξίμου να φτάσει στις εκλογές.
Στα αιτήματα των αγροτών η κυβέρνηση έχει ήδη υποχωρήσει, το επιβεβαιώνει άλλωστε η ίδια όταν λέει ότι έχουν ικανοποιηθεί τα 20 από τα 27 ή όσα εν τέλει έχουν ικανοποιηθεί.
Λογικό θα ήταν να πει και όποιος άλλος έχει αιτήματα (δίκαια ή άδικα, δεν έχει σημασία), «γιατί όχι κι εγώ;».
Στις αγροτικές κινητοποιήσεις προστίθεται τώρα η απεργία που έχει προκηρυχθεί από τις 7 Ιανουαρίου στις λαϊκές αγορές, με αιτήματα μεταξύ άλλων την κατάργηση των POS, την κατάργηση του τεκμαρτού τρόπου φορολόγησης, κ.ά.
Η απεργία στις λαϊκές αγορές δεν είναι και τόσο αστεία υπόθεση, αφού αυτές προσφέρουν την μοναδική ίσως διέξοδο στις μεσαίες και τις χαμηλές εισοδηματικές τάξεις από την καταλήστευση των σούπερ μάρκετ. Αυτό σημαίνει ότι μία υποθετική απεργία διαρκείας, θα επιβάρυνε ακόμη περισσότερο την κοινωνική ατμόσφαιρα για το θέμα της ακρίβειας.
Υπό αυτές τις συνθήκες όμως, η κυβέρνηση βρίσκεται δίχως να έχει καταλάβει πώς, σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον πίεσης. Οι εκλογές είναι στον ορίζοντα και όλοι θα αρχίσουν να διεκδικούν.
Η λογική θα είναι, με μεγάλο βαθμό βεβαιότητας, ότι «αφού δίνεις σε αυτούς, γιατί δεν θα δώσεις σε εμάς;». Αφού οι αγρότες εξασφαλίζουν φθηνό ρεύμα και πετρέλαιο, γιατί να μην το απαιτήσουν και οι ταξιτζήδες ή οι μεταφορείς;
Και αν στις λαϊκές αγορές καταργηθεί το POS, γιατί να συνεχίσουν να το έχουν τα περίπτερα ή όποιοι άλλοι ελεύθεροι επαγγελματίες;
Με την άτυπη δε συμπαιγνία των απανταχού συνδικαλιστών που πρόσκεινται στο ΚΚΕ και στη λεγόμενη λαϊκή Δεξιά ή/και Ακροδεξιά, σύντομα θα μπορούσε να σχηματιστεί ένα αντικυβερνητικό μέτωπο διεκδικήσεων στους εκπαιδευτικούς, τους εργαζομένους στις μεταφορές, στην ακτοπλοΐα κ.α.
Αρχίζει και διαφαίνεται ο κίνδυνος για την κυβέρνηση να βρεθεί με τις κουβέντες, τις παρελκυστικές μεθόδους, τις καθυστερήσεις και τους ατυχείς χειρισμούς παγιδευμένη σε ένα αδιέξοδο. Δεν θέλει να συγκρουστεί, δεν μπορεί ούτε και να υποχωρήσει, ενώ ακόμη και αν υποχωρούσε, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα είχε πολιτικά και εκλογικά οφέλη.
Είναι μία πολυπαραμετρική εξίσωση, δίχως εύκολη λύση. Ισως αυτή βρεθεί αν σταματήσουν εγκαίρως να προστίθενται νέες παράμετροι. Πώς θα συμβεί αυτό, είναι κάτι που θα πρέπει να απασχολήσει άμεσα το Μέγαρο Μαξίμου.