Τις τιάρες σχεδίασε η δημιουργική διευθύντρια της Swarovski Τζοβάνα Ενγκελμπερτ εμπνευσμένη από το πορτρέτο της λαμπερής και τραγικής αυστριακής αυτοκράτειρας Ελισάβετ ή Σίσυ, που φιλοτέχνησε ο Φραντς Ξάβερ Βίντερχαλτερ το 1865. Στη σειρά του Netflix «Η Αυτοκράτειρα», εξάλλου, αλλά και στην πρόσφατη ταινία «Κορσές», της Μαρί Κρόιτσερ, με θέμα τη ζωή της, η Σίσυ φορούσε ασημένια αστέρια στα μαλλιά της.
Οι ντεμπιτάντ μετακινούνται στις άκρες της πίστας, ενώ μια τηλεοπτική κάμερα παρακολουθεί τα δρώμενα. Χορευτές από το Κρατικό Μπαλέτο της Βιέννης ερμηνεύουν κομμάτια των Γιόζεφ Λάνερ και Γιόχαν Στράους και μια παιδική χορωδία από τη σχολή της Κρατικής Οπερας της Βιέννης τραγουδάει επίσης Στράους.
Ξαφνικά, μια κυρία με κόκκινη τουαλέτα λιποθυμά ανάμεσα στους ορθίους και πρέπει να τη μεταφέρουν έξω· η Κρίσελ μαθαίνει ότι λιποθυμίες συμβαίνουν κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια του χορού…
Χορός μέχρι πρωίας με Στράους και Ριάνα
Στην κορύφωση της τελετής, λίγο πριν τις 11 το βράδυ, οι ντεμπιτάντ επιστρέφουν στο παρκέ για να χορέψουν, και κλείνουν την παράστασή τους με ένα βαλς, τον «Γαλάζιο Δούναβη», ενώ το κοινό ξεσπά σε χειροκροτήματα και ζητωκραυγές. Τελικά, μια κραυγή, «Alles walzer!» («Ολοι βαλς!»), σηματοδοτεί τη στιγμή που η πίστα είναι πλέον ανοιχτή για όλους. Η Κάτι Κρίσελ εντοπίζει δυο ομόφυλα ζευγάρια που στροβιλίζονται κάτω από τον πολυέλαιο και θυμάται ότι δεν βρισκόμαστε πια στο 1935.
Η όρεξη των Αυστριακών για διασκέδαση απελευθερώνεται και το πάρτι αρχίζει πραγματικά. Ολοι χορεύουν βαλς – ακόμη και όσοι δεν ξέρουν να χορεύουν βαλς. Από παντού ακούγονται γέλια και μεθυσμένες, χαρούμενες φωνές. Σχεδόν όλες οι αίθουσες της όπερας είναι ανοιχτές, κάθε μία με το δικό της μπαρ, τραπέζια και χωριστό μουσικό συγκρότημα.
Ο κόσμος σκορπίζεται για να αγοράσει ποτά και ψωμάκια Kaisersemmel με λουκάνικα Φρανκφούρτης, μπόλικη μουστάρδα και ψιλοκομμένο χρένο (horseradish). Εχει ωραία γεύση αλλά είναι γοητευτικά απλό, γράφει η Κάτι Κρίσελ στην Telegraph: το αντίστοιχο του κεμπάπ πριν πας σε nightclub.
Το σίγουρο είναι ότι οι Αυστριακοί έχουν αναμφισβήτητα μεγάλη αντοχή: συνεχίζουν απτόητοι να χορεύουν μέχρι τις 5 το πρωί και κανείς δεν ενδιαφέρεται να πάει στο σπίτι του. Κάποια στιγμή η Κρίσελ συναντά τον Τρέβορ Τρέινα, πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αυστρία μέχρι το 2021. Δεν μένει πλέον εδώ, αλλά δεν άντεχε να μην επιστρέψει για την εκδήλωση: «Εδώ ο πολιτισμός διατηρείται απαράλλαχτος » λέει και το εννοεί ως κομπλιμέντο. «Λατρεύουν την ιστορία τους και νομίζω ότι ο υπόλοιπος κόσμος στηρίζει τις ελπίδες του σε αυτούς».
Η Γεγκανέφαρ προσθέτει, ωστόσο, ότι η επιτροπή χορού κάνει ήπια βήματα εξέλιξης: «Υπάρχουν κάποιες παραδόσεις τις οποίες δεν θα αλλάξουμε ποτέ», λέει, «αλλά θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε αυτό το διάλειμμα των δύο ετών για να φέρουμε λίγο φρέσκο αέρα». Εγκαινίασαν, λοιπόν, φέτος ένα «nightclub» –σε μια αίθουσα με ψηλά ταβάνια, στον επάνω όροφο–, επειδή ένας από τους κύριους στόχους της επιτροπής είναι να προσελκύσει τη νεότερη γενιά.
Τις πρώτες πρωινές ώρες σε αυτό το κλαμπ η διάθεση είναι ανεβασμένη. Τα λευκά παπιγιόν είναι λυμένα και τα νεαρά ζευγάρια χορεύουν με Κάιλι Μινόγκ και Ριάνα υψώνοντας τα ποτήρια της σαμπάνιας, ενώ στον κάτω όροφο το βαλς συνεχίζεται.
Η Κρίσελ σπάει για άλλη μια φορά τον ενδυματολογικό κώδικα βγάζοντας τα παπούτσια της για να χορέψει. Και στη σύντομη διαδρομή μέχρι το ξενοδοχείο της, σηκώνει ξανά το στρίφωμα της αστραφτερής τουαλέτας της, περπατώντας ξυπόλητη στο κρύο πεζοδρόμιο. Στο Λονδίνο, γράφει στην Telegraph, θα χρειαζόμουν αντιτετανικό ορό, αλλά οι δρόμοι της Βιέννης είναι παρθένοι. Και η Σταχτοπούτα ξυπόλητη δεν έμεινε; Δεν πιστεύει στα παραμύθια, λέει, αλλά όπως και εκείνη, πήγε σε χορό…