H Ντέμπρα, η μαμά της Κρίστα Μπίλτον είναι σήμερα μια αφοσιωμένη γιαγιά
Αρχικά τα αδέρφια έτειναν να είναι -όπως η Κρίστα και η αδερφή της- παιδιά με ομοφυλόφιλο γονέα, στην πλειοψηφία τους ωστόσο μεγάλωσαν με ετεροφυλόφιλους γονείς και πατέρα στείρο: «Σε αυτά τα παιδιά συχνά δεν έλεγαν ότι είχαν προκύψει από δότη. Γι’ αυτά, λοιπόν, είναι σοκ όταν κάνουν τεστ DNA. Κοιτάζονται στον καθρέφτη και βλέπουν έναν διαφορετικό άνθρωπο». Το «ταξίδι» προκαλεί συνήθως σοκ, μετά έρχεται η επικύρωση, καθώς καταλαβαίνουν μέρη του εαυτού τους που δεν καταλάβαιναν προηγουμένως. «Επειτα, υπάρχει μια περίοδος εξιδανίκευσης του Τζέφρι πριν προσγειωθούν στην πραγματικότητα: Πολλοί έρχονται να τον συναντήσουν, ελπίζοντας σε έναν βαθύ δεσμό παιδιού-γονέα, αλλά συνήθως συμβιβάζονται με το δέσιμο με τα αδέρφια ως έναν τρόπο να συνδεθούν με αυτή την πλευρά του εαυτού τους», λέει η Μπίλτον.
Πριν ανακαλύψει τα αδέρφια της, η Μπίλτον πίστευε ακράδαντα στη «ανατροφή». Τώρα, παραδέχεται: «Το να ανακαλύπτω το ένα μετά το άλλο με τόσες πολλές ομοιότητες μεταξύ μας είχε μια βαθιά επίδραση σε μένα, καταλαβαίνοντας ότι δεν έχει να κάνει με τον τρόπο με τον οποίο μεγάλωσα, αλλά ότι μπορεί να υπάρχει ένα βιολογικό υπόβαθρο. Σημαίνει ότι μπορείς να δέχεσαι πιο εύκολα τον εαυτό σου».
Οι αναγνώστες, γράφει ακόμη η Εύα Γουάιζμαν στον Guardian, μπορεί να σκεφτούν ότι είναι ένα βιβλίο για τον πατέρα της Μπίλτον· γρήγορα, ωστόσο, αντιλαμβάνονται ότι είναι ένα γράμμα αγάπης προς τη μητέρα της. «Κανένα από αυτά τα παιδιά δεν θα υπήρχε αν η μητέρα του δεν έκανε αυτό το τρελό πράγμα», λέει. Η ίδια η Κρίστα μεγάλωσε με «δεύτερες μητέρες» (συντρόφους της Ντέμπρα), που πηγαινοέρχονταν, και έναν πατέρα που δεν ήταν ποτέ πραγματικά μπαμπάς, αλλά όταν γνώρισε τα 35 νέα αδέρφια της συνειδητοποίησε ότι «κάτι που μοιραζόμαστε όλοι μας είναι ότι όλοι είχαμε μια μητέρα που ήθελε απελπισμένα να υπάρχουμε»…