Με γκολ του Ουσμάν Ντεμπελέ, ο οποίος στα 28 του χρόνια πραγματοποιεί την καλύτερη σεζόν της καριέρας του (μέσα στο 2025 έχει σκοράρει 25 φορές σε 25 αγώνες), η Παρί Σεν-Ζερμέν νίκησε (1-0) την Αρσεναλ το βράδυ της Τρίτης στο «Εμιρεϊτς» και έκανε ένα μεγάλο βήμα προς τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Το πλασέ -δοκάρι και μέσα- του γάλλου διεθνή ήταν η κατάληξη μιας εντυπωσιακής συλλογικής προσπάθειας: η Παρί έφτασε σε θέση βολής, αφού προηγουμένως οι παίκτες της αντάλλαξαν 26 διαδοχικές πάσες.
Στο πρώτο ημίωρο του παιχνιδιού η πρωταθλήτρια Γαλλίας κατέγραψε ποσοστό κατοχής της μπάλας 71,6%, και ακρίβειας στις μεταβιβάσεις 86,5%. Ολοκλήρωσε 165 πάσες, έναντι 60 της Αρσεναλ. Οταν οι «Κανονιέρηδες» κατάφεραν, επιτέλους, να κρατήσουν την μπάλα στα πόδια τους, ήταν ήδη αργά. Η ζημιά είχε γίνει και ο ενθουσιασμός των οπαδών τους στην εξέδρα είχε ξεθυμάνει.
Στα πρώτα 30 και στα τελευταία 20 λεπτά της αναμέτρησης, η Παρί «θύμιζε» ομάδα του Πεπ Γκουαρντιόλα. Ο προπονητής της, Λουίς Ενρίκε, δεν έχει κρύψει ότι οι ιδέες του Καταλανού υπήρξαν για εκείνον πηγή έμπνευσης. Το ίδιο και ο Μικέλ Αρτέτα, της Αρσεναλ, αλλά και ο Χάνσι Φλικ, της Μπαρτσελόνα, που απόψε (30/4) θα παίξει με την Ιντερ στη Βαρκελώνη. Οπως παρατηρεί το BBC Sport, τρεις «μαθητές» του Πεπ έφτασαν με τις ομάδες τους στα ημιτελικά του εφετινού Τσάμπιονς Λιγκ. Η Μάντσεστερ Σίτι του Γκουαρντιόλα απουσιάζει, όμως το στιλ παιχνιδιού που εκείνος καθιέρωσε από τη δεκαετία του 2000, πρωταγωνιστεί στη μεγάλη σκηνή της σπουδαιότερης ευρωπαϊκής διοργάνωσης για συλλόγους.
Ο Γκουαρντιόλα δεν εφηύρε το «positional football», όμως το εξέλιξε όσο κανείς πριν από αυτόν, θέτοντας τα θεμέλια μιας τακτικής παιχνιδιού που έγινε κυρίαρχη τάση στην προπονητική την τελευταία 15ετία. Πολλοί την κατηγορούν, υποστηρίζοντας ότι μετατρέπει τους παίκτες σε ρομπότ, απαγορεύει τη φαντασία και στερεί από το ποδόσφαιρο το χάος που το κάνει ακόμη πιο συναρπαστικό, αλλά ακόμη περισσότεροι προσπαθούν να την αντιγράψουν.
Πέντε από τις οκτώ ομάδες που προχώρησαν μέχρι τα προημιτελικά του εφετινού Τσάμπιονς Λιγκ, γράφει το BBC Sport, έπαιξαν κάποιου είδους positional football. Μεγάλα club το έχουν υιοθετήσει προ πολλού, ενώ άλλα (όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του Ρούμπεν Αμορίμ) προσπαθούν να το εφαρμόσουν. Προσλαμβάνουν προπονητές που το πιστεύουν και μπορούν να το διδάξουν, αγοράζουν παίκτες με τεχνικά χαρακτηριστικά που το υποστηρίζουν, ενώ στις ακαδημίες τους εκπαιδεύουν σε αυτό τα νεαρά τους ταλέντα.
Σε υψηλό επίπεδο, ιδίως στα Κύπελλα Ευρώπης, όπου οι «ελίτ» προπονητές και παίκτες έχουν τη δυνατότητα να αναδείξουν τη δυναμική του, το μοντέλο αυτό έχει χαρίσει στους φίλους του ποδοσφαίρου μερικά από τα πιο θεαματικά παιχνίδια που έχουν παρακολουθήσει. Και στις ομάδες που το εφαρμόζουν σωστά, θριάμβους. Δεν είναι, απλώς, ένα στιλ παιχνιδιού, αλλά μια συνταγή επιτυχίας. Οπου απέτυχε, φταίει το ότι δεν υλοποιήθηκε σωστά.
Οι βασικές αρχές του positional football, που στοχεύουν στον καλύτερο έλεγχο του αγωνιστικού χώρου, στην ανάκτηση και κατοχή της μπάλας, και στην ανάπτυξη του παιχνιδιού από την άμυνα, συνθέτουν την επικρατούσα κουλτούρα του σύγχρονου ποδοσφαίρου, και ο Γκουαρντιόλα υπήρξε ο προφήτης της νέας εποχής.
Πρώτα παρουσίασε έναν καινούργιο τρόπο εκκίνησης μιας επιθετικής προσπάθειας – του λεγόμενου «build-up». Το BBC Sport θυμάται πως, όταν είχε ζητήσει από τον γκολκίπερ της Μπαρτσελόνα, Βίκτορ Βαλντές, να δίνει την μπάλα στους κεντρικούς αμυντικούς (που δεν την ήθελαν στα πόδια τους), εκείνος νόμισε ότι ο προπονητής του… είχε τρελαθεί. Σήμερα, αυτή η επαναστατική ιδέα είναι «must» για τους συλλόγους που μπορούν να αγοράσουν αμυντικούς (ή και τερματοφύλακες) με δημιουργικές ικανότητες.
Υστερα ασχολήθηκε με την οργάνωση της μεσαίας γραμμής: τη σωστή τοποθέτηση των παικτών και την επιστήμη του «passing game». Τη δίδαξε πρώτα ως προπονητής της Μπαρτσελόνα, και την εξέλιξε στις δύο επόμενες ομάδες του, την Μπάγερν Μονάχου και τη Μάντσεστερ Σίτι. Την τελική ενέργεια στην επίθεση, την έχει αφήσει στη φαντασία των παικτών του. Μέχρι ο ίδιος ή κάποιος άλλος «εφευρέτης» να βρει έναν τρόπο να τη βάλει σε καλούπια.
Οι ρομαντικοί επιμένουν πως ο Γκουαρντιόλα κατέστρεψε το παιχνίδι. Οτι παλιά ήταν πιο αυθόρμητο, πιο ανθρώπινο. Αλλά η αλήθεια είναι, γράφει το BBC Sport, ότι σήμερα το ποδόσφαιρο είναι καλύτερο, πιο ελκυστικό για τον θεατή. Ιδίως στο Τσάμπιονς Λιγκ, όπου υπάρχουν αρκετές ομάδες που μπορούν να εφαρμόσουν σωστά αυτό το μοντέλο. Σε μια πενταετία, σχεδόν όλες θα παίζουν μια εκδοχή του positional football.