Protagon A περίοδος

Ποδοσφαιρικό μνημόσυνο

Τα τελευταία κουρέλια που κάπως σκέπαζαν τη γύμνια μερικών από τις μεγαλύτερες ελληνικές ομάδες τα πήρε χθες (18/8) το βράδυ ένα ελαφρύ μελτέμι που φύσηξε από την Ευρώπη.

Αλκης Γαλδαδάς

Τα τελευταία κουρέλια που κάπως σκέπαζαν τη γύμνια μερικών από τις μεγαλύτερες ελληνικές ομάδες τα πήρε χθες το βράδυ ένα ελαφρύ μελτέμι που φύσηξε από την Ευρώπη. Έπαιξαν με ομάδες της με την ευρεία έννοια Ευρώπης (αφού μπορεί να έρχονται και από το Ισραήλ, τη Γεωργία ή το Καζακστάν) και είδαμε πόσο μετράνε οι δικές μας ομάδες και οι παίκτες που παίζουν σε αυτές. Ελπίζω πως μόνον κάποιοι λίγοι βλάκες, θα πουν ότι δεν είναι τα πράγματα και τόσο μαύρα αφού στους τρεις αγώνες κάναμε δυο νίκες. Γιατί μπορεί να νίκησαν ο ΠΑ.Ο.Κ. (2-0) και η Α.Ε.Κ. (1-0)και να έχασε ο Παναθηναϊκός (3-0), όμως η εμφάνιση και των τριών μας έβαλε σε μαύρες σκέψεις. Ίσως επίσης κάποιοι άλλοι να σκέπτονται ότι δεν είναι όλα αυτά και προς θάνατο. Ότι δηλαδή δεν χρειάζεται να μαραζώνουμε για μερικές στραβά δοσμένες κλωτσιές. Έτσι είναι για όποιον δεν θέλει να βάλει και τα χθεσινά αποτελέσματα μέσα στο γενικότερα απογοητευτικό κάδρο της ελληνικής καθημερινότητας. Εγώ μάλιστα φθάνω να το συνδέω και με τη γενικότερη στάση κάποιων από την Κυβέρνηση απέναντι σε προβλήματα που όχι μόνον αποδεικνύονται ανίκανοι να λύσουν αλλά τα επιδεινώνουν κιόλας.

Για την ομάδα του Παναθηναϊκού μπορείς να πεις ότι:

Η βραδιά είχε και νίκη της Α.Ε.Κ., που δεν μπορεί όμως να μην έβαλε σε σκέψεις τους οπαδούς της

Ο ΠΑ.Ο.Κ. δεν πέρασε και το πιο άνετο βράδυ του από μια αδύνατη ομάδα.

Το να κερδίζουν οι ελληνικές ομάδες έπρεπε να ενδιαφέρει όλους. Οι βαθμοί προστίθενται και βελτιώνουν τη θέση της χώρας άρα τελικά όλα επιστρέφουν στις ομάδες και κατ’ επέκταση στους οπαδούς. Με τα εφετινά ναυάγια κρεμόμαστε τώρα στον Ολυμπιακό και στις παρακινδυνευμένες όπως φαίνονται προς το παρόν, αλχημείες του μυστικοπαθή Βαλβέρδε, που περπατάει εδώ στη Ελλάδα και κρατάει τη μύτη του πάντα.
Ακόμη και τους αδιάφορους για το ποδόσφαιρο τους αφορά. Φέρνει πολλά έτσι όπως το έχουν αναπτύξει σε περιζήτητο προϊόν οι άλλοι Ευρωπαίοι (στη Γερμανία ο μέσος όρος προσέλευσης θεατών είναι λίγο πάνω από 35 000 σε κάθε αγώνα). Και ανάμεσα σε αυτούς τους αδιάφορους υπάρχουν δυστυχώς και άνθρωποι με κυβερνητικές θέσεις. Π.χ. ο κ. Γερουλάνος, κατά δήλωσή του. Κανονικά θα έπρεπε να έχει δίπλα του κάποιον να του κάνει μάθημα ένα τέταρτο κάθε ημέρα περί ποδοσφαίρου. Τόσο καιρό θα είχε συνειδητοποιήσει ότι επιτυχίες και μάλιστα με ξένες ομάδες σημαίνει εισροή συναλλάγματος, έσοδα από φόρους στα εισιτήρια, δημόσιες διεθνείς σχέσεις. Αντ’ αυτού έχουμε σήμερα ένα καχεκτικό ποδόσφαιρο με συνυπεύθυνους πλούσιους αλλά με κλεφτοκοτάδικη νοοτροπία προέδρους, ξένους παίκτες μικρής αξίας αλλά υπερβολικά αμειβόμενους και άσχετους κυβερνητικούς. Που μέχρι χθες έπαιζαν (και ίσως να συνεχίζουν μέσα από την επιτροπή που εξετάζει στο παραπέντε, μετά από ένα ολόκληρο καλοκαίρι πάλι  τα χαρτιά των ομάδων) με την ιδέα να αναβάλουν και την έναρξη του πρωταθλήματος για δεκαπέντε ημέρες. Λες και για αυτές τις δεκαπέντε ημέρες έχουν εκπονήσει κάποιο σχέδιο που θα φέρει στα ίσα του το σαπιοκάραβο. Λες και έχουν κάνει κάποιο στοιχειώδη έστω υπολογισμό για το πόσο θα κοστίσει αυτό. Λες και ξέρουν από προπονητική και αγωνιστικό πρόγραμμα και δεν χρειάζεται να λαμβάνουν υπόψη τους ότι οι προπονητές των ομάδων γυμνάζουν τους παίκτες με βάση τις συγκεκριμένες ημερομηνίες και τους προγραμματισμένους αγώνες μαζί με αυτούς της Εθνικής που η πρόκρισή της στο Euro θα φέρει κι άλλα χρήματα. Για όλα αυτά λοιπόν χθες ήταν ημέρα για ποδοσφαιρικό μνημόσυνο με όλους μας στενοχωρημένους και τα όσα στρογγυλεμένα λόγια ίσως διαβάσατε και  ακούσατε αλλού είναι κούφια λόγια λίπασμα στη ματαιοδοξία διαφόρων.

Exit mobile version