Έκανα το λάθος να βάλω ουίσκυ με το κλείσιμο της κάλπης και το άνοιγμα των τηλεοπτικών πάνελ. Και ήταν νωρίς αφού η εκλογική νύχτα – όπως όλοι προέβλεπαν- θα ήταν μεγάλη.Η πρώτη αίσθηση ήταν ότι οι μισοί “έφτυσαν” όλο το πολιτικό σύστημα και οι άλλοι μισοί που ψήφισαν έπαιξαν ένα fifty-fifty για να το κρατήσουν σε αγωνία όλο το βράδυ.
Η εκδίκηση του πολίτη θα έλεγα εγώ, και αυτού που απείχε και αυτού που ψήφισε. “Η σοφία του λαού” στοιχημάτιζα ότι θα έλεγαν στα μετεκλογικά πάνελ, οι ίδιοι και οι ίδιοι, τόσα χρόνια, με τα ίδια λόγια…. Φυσικά, αν ψηφίζαμε σοφά δεν θα είχαμε φτάσει σ΄αυτά τα χάλια.Τώρα όμως φτάσαμε και ξαφνικά σαν να φρενάραμε με θόρυβο. Οι κομματικοί επιτελείς στον πρώτο γύρο δήλωσαν, εκτός από νικητές, ότι πήραν και το μήνυμα. Δεν το πιστέψαμε και το ξαναστείλαμε.
Έκανα το λάθος να βάλω ουίσκυ νωρίς, οπότε σε κάθε κανάλι ήταν και κάποιος, είτε πολιτικός, είτε δημοσιογράφος, είτε αναλυτής, που μου ανέβαζε την πίεση. Γιατί όλοι μαζί είναι αυτό που σήμερα μαυρίστηκε: το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα και όσοι το αναδεικνύουν, το τρέφουν, τρέφονται και το διαιωνίζουν.
Η βραδιά είχε βέβαια χαρές. Ναι, χάρηκα για τον Γιώργο Καμίνη, γιατί κανένα (μεγαλο)στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, δεν μπόρεσε εδώ και πολλά χρόνια να κερδίσει το Δήμο της Αθήνας. Γιατί επίσης ήταν και μια νίκη πολιτισμού: αναμετρήθηκε η αλαζονεία του Νικήτα Κακλαμάνη με το low profile του νέου Δημάρχου. Ηττήθηκε η άποψη ότι πρέπει να είσαι “χαρισματικός” τηλεοπτικά για να επικοινωνήσεις (άποψη που μας έχει φορτώσει διάφορους φωνακλάδες, γραφικούς και γελοίους τύπους), η άποψη που θέλει τον κόσμο να γοητεύεται από κάθε τύπου “τηλε-περσόνες” και όχι κανονικούς ανθρώπους. Μπορεί να σας φαίνεται λίγο, σε σχέση με τα πολιτικά συμπεράσματα, εμένα μου φαίνεται πολύ.
Λυπήθηκα στην αρχή για την τεράστια αποχή, αλλά κατάλαβα ότι -αν βγάλουμε το συνηθισμένο ποσοστό που πάντα περί άλλων τυρβάζει- το συντριπτικό ποσοστό αυτής της αποχής ήταν πολιτική άποψη: απόρριψη στα διλήμματα που βάζουν κυρίως τα δύο μεγάλα κόμματα που μας οδήγησαν εδώ. Θα μπορούσε να πάρει ένα μήνυμα και η Αριστερά, αλλά έτσι σπαρασσόμενη και κατακερματισμένη, δεν ξέρει κανείς σε ποιά διεύθυνση να το στείλει…
Χάρηκα κυρίως που το ντέρμπυ το έδωσαν δύο άνθρωποι (Καμίνης, Μπουτάρης)-που ακόμη κι αν έπεσαν θύματα του πρωθυπουργικού ελιγμού περί εκλογών, μένοντας αιφνίδια ξεκρέμαστοι- δεν ήταν κομματικοί υποψήφιοι, σαν αυτούς που είχαμε συνηθίσει. Μην προκαλεί το ΠΑΣΟΚ με πανηγυρισμούς, ξέρει ότι διαφορετικά δεν θα έβλεπε ποτέ πράσινη στο χάρτη την Αθήνα της Δεξιάς και την Θεσαλονίκη του Άνθιμου. Αλλά και η ΝΔ βιάστηκε να ξαναγυρίσει την “Ολική επαναφορά”- ακόμη και στις Σέρρες των Καραμανλήδων βγήκε ανεξάρτητος, ενώ ο Πέτρος Τατούλης πήρε την δική του εκδίκηση στην Πελοπόννησο.
ΥΓ1: Εκλεισε εκείνος ο κύκλος της μεταπολίτευσης ή πρέπει η αποχή να φτάσει το 80%;
ΥΓ2: Προσέξτε τι θα πείτε αυτή τη φορά για το μήνυμα. Όχι μην σας ρωτήσουν οι πολίτες “πού το γράψατε”, αλλά μην σας προτείνουν “πού να το βάλετε”… Ε ναι, τα πράγματα είναι πολύ άγρια πια, ο θυμός μεγάλος και οι αντοχές λίγες.
(Και δεν μιλάει το ουίσκυ, έχω φτιάξει καφέ εδώ και ώρα….)