888
Πανοραμική άποψη του εργοστασίου της Αλουμίνιον της Ελλάδος στην περιοχή του Αγίου Νικολάου, στον κόλπο της Αντίκυρας | ΚedelabongoArts

Στην Ελλάδα, από Αλουμίνιον πάμε καλά

Protagon Team Protagon Team 24 Νοεμβρίου 2016, 20:24
Πανοραμική άποψη του εργοστασίου της Αλουμίνιον της Ελλάδος στην περιοχή του Αγίου Νικολάου, στον κόλπο της Αντίκυρας
|ΚedelabongoArts

Στην Ελλάδα, από Αλουμίνιον πάμε καλά

Protagon Team Protagon Team 24 Νοεμβρίου 2016, 20:24

Παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλου, αλλά και εκπροσώπων της πολιτικής και επιχειρηματικής ζωής, πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 24/11/2016 η παρουσίαση του -άρτι ολοκληρωθέντος- δεκαετούς επενδυτικού πλάνου της Αλουμίνιον της Ελλάδος (ΑτΕ) του Ομίλου Μυτιληναίος. Αυτό, μάλιστα, συμπίπτει με την επέτειο μισού αιώνα λειτουργίας της μεγάλης αυτής ελληνικής βιομηχανίας.

Ο Ομιλος Μυτιληναίος δραστηριοποιείται στους τομείς Μεταλλουργίας και Μεταλλείων, Ενέργειας και Εργων EPC. Ιδρύθηκε στην Ελλάδα το 1990, είναι εταιρία εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αθηνών -με ενοποιημένο κύκλο εργασιών που ξεπερνά τα 1,3 δισ. ευρώ- και απασχολεί περισσότερους από 2.700 άμεσους και έμμεσους εργαζόμενους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ιστορία με αλουμίνιο

Το Αλουμίνιο της Ελλάδος είναι η εταιρεία στην οποία ανήκει το μοναδικό εργοστάσιο της Ελλάδος για παραγωγή πρωτόχυτου αλουμινίου. Βρίσκεται στον νομό Βοιωτίας και ιδρύθηκε το 1960 από τη γαλλική εταιρεία Πεσινέ (Pechiney). Από το 2005, η εταιρεία ανήκει στον όμιλο Μυτιληναίου. Την 27η Αυγούστου 1960 η ελληνική κυβέρνηση -υπό την πρωθυπουργία του Κωνσταντίνου Καραμανλή- και η Πεσινέ υπέγραψαν σύμβαση για τη δημιουργία εργοστασίου παραγωγής αλουμινίου. Το εργοστάσιο θα κατασκευαζόταν στην περιοχή του Αγίου Νικολάου, στον γραφικό κόλπο της Αντίκυρας. Θα παρήγαγε 100.000 τόνους αλουμίνας και 50.000 τόνους αλουμινίου από την κατεργασία του βωξίτη ο οποίος υπήρχε σε αφθονία στα βουνά της Βοιωτίας. Ο βωξίτης ανακαλύφθηκε στην Ελλάδα το 1926 και μέχρι τη δεκαετία του ‘60 εξαγόταν ανεπεξέργαστος σε ευρωπαϊκές χώρες και στη Σοβιετική Ενωση.

Στις 7 Απριλίου 1963 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έθεσε τον θεμέλιο λίθο και στις 11 Φεβρουαρίου 1966 άρχισε να λειτουργεί το εργοστάσιο παραγωγής Αλουμινίου. Η εταιρεία που δημιουργήθηκε -υπό την επωνυμία «Αλουμίνιο της Ελλάδος»- αρχικά απασχολούσε 1.000 εργαζομένους και για τη στέγαση αυτών και των οικογενειών των, το 1961, ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Κωνσταντίνο Δοξιάδη τον σχεδιασμό μίας πρωτότυπης, μικρής πολιτείας.

Ασπρα Σπίτια - Κωνσταντίνος Δοξιάδης
Ασπρόμαυρο καρέ, έγχρωμη ιστορία. Τα Ασπρα Σπίτια, το μακρινό 1965, και ο Κωνσταντίνος Δοξιάδης

Ο Δοξιάδης σχεδίασε μια παραδοσιακή, αλλά και σύγχρονη πόλη -με ομοιόμορφα λευκά, πέτρινα σπίτια- τα οποία διαμόρφωσαν γειτονιές με πεζοδρόμια, πλατείες και ελαιόδεντρα, υπό το όνομα «Ασπρα Σπίτια». Ο χώρος του οικισμού των Ασπρων Σπιτιών είχε χαραχθεί μέχρι την άνοιξη του 1963 και κατασκευάσθηκε στη θέση Διστομίτικα ή Παραλία Διστόμου και, τελικά, μεταφέρθηκε στη θέση Περιστερά. Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος σχεδιασμού της περιμέτρου των Ασπρων Σπιτιών ο οποίος σχηματίζει ένα λατινικό «L», με το κάτω μέρος του να συνορεύει με τη θάλασσα. Το όνομα «Ασπρα Σπίτια» το πήρε από το γειτονικό χωριό Αντίκυρα, το οποίο λεγόταν έτσι προτού μετονομασθεί επίσημα σε Αντίκυρα, το 1929. Σήμερα, αποτελείται από 1.072 κατοικίες συνολικής επιφάνειας 115.000 μ2 και 30 καταστήματα, κτίρια κοινής ωφέλειας, συνολικής επιφάνειας 15.500 μ2. Διαθέτει εκτεταμένο ασφαλτοστρωμένο και πλακοστρωμένο δίκτυο οδών. Οι δρόμοι παίρνουν τα ονόματά τους από τους ήρωες της Μυθολογίας και της ιστορίας της Ελλάδας. Υπάρχουν, επίσης, δρόμοι με ονόματα συγγραφέων, ενώ τα συγκροτήματα διαμερισμάτων έχουν ονόματα βουνών, νησιών και πόλεων της Πελοποννήσου, όπως και της Μακεδονίας. Πρόκειται για μια σύγχρονη κωμόπολη 3.000, περίπου, κατοίκων με σχολεία όλων των βαθμίδων, υπηρεσίες, εμπορικά καταστήματα, πλατείες, πολιτιστικές και αθλητικές εγκαταστάσεις και χώρους πρασίνου. Επίσης, στα Ασπρα Σπίτια λειτουργεί και ο πρώτος σταθμός βιολογικού καθαρισμού αστικών λυμάτων στην Ελλάδα, ο οποίος κατασκευάστηκε μαζί με τον οικισμό. Το εργοστάσιο, παράλληλα με τα όσα έκανε για τον οικισμό, φρόντισε έτσι ώστε η λειτουργία του και η εκπομπή ρύπων να είναι μέσα στα όρια που θέτει η Ευρωπαϊκή Ενωση. Αυτός είναι και ο λόγος που το 2012 επιλέχθηκε η χρήση του φυσικού αερίου, με σκοπό να σταματήσει η εκπομπή αερίων ρύπων από την καύση του μαζούτ.

Ετσι κι αλλιώς, από το 2005 που ο Ομιλος Μυτιληναίος εξαγόρασε την Αλουμίνιον της Ελλάδος, προχώρησε σε επενδύσεις -ξεπερνούν τα 600 εκατ. ευρώ- με αιχμή του δόρατος την τεχνολογία, την καινοτομία και τον σεβασμό στο περιβάλλον. Η τελευταία επένδυση -η οποία, ουσιαστικά, επισφραγίζει την πρώτη αυτή δυναμική δεκαετία- είναι η εγκατάσταση μίας νέας σύγχρονης μονάδας διαπύρωσης αλουμίνας, ονομαστικής δυναμικότητας παραγωγής 1.350t ανά ημέρα, που αντικαθιστά προηγούμενες μονάδες πεπερασμένης τεχνολογίας και υψηλής θερμικής κατανάλωσης.

PHOTO1
Ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Ομίλου, Ευάγγελος Μυτιληναίος, με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλο

Πρόκειται για έργο που μειώνει σημαντικά το ενεργειακό κόστος, αλλά και τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Η Αλουμίνιον της Ελλάδος σχεδιάζει, μελετά και υλοποιεί συνεχώς νέες επενδύσεις καθώς στήριξε -και στηρίζει- την ανάπτυξη του ελληνικού κλάδου αλουμινίου, με αποτέλεσμα το 2015 να αναδειχθεί στον πρώτο πιο εξαγωγικό κλάδο της χώρας, αντιπροσωπεύοντας το 19,2% των συνολικών εξαγωγών.

Η εταιρεία έχει αποσπάσει διακρίσεις από την Ευρωπαϊκή Ενωση Αλουµινίου το 2001 και το 2002 για τα καλύτερα αποτελέσματα Υγείας και Ασφάλειας μεταξύ όλων των ευρωπαϊκών εργοστασίων Αλουµινίου της Ευρώπης και το 2003 για τα καλύτερα αποτελέσματα ασφάλειας, μεταξύ όλων των εργοστασίων Αλουµίνας της Ευρώπης. Το 2004 κατέκτησε την πρώτη θέση μεταξύ των εργοστασίων Αλουµινίου. Ομως, ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Ομίλου, Ευάγγελος Μυτιληναίος, την Πέμπτη, κατά την παρουσίαση του επενδυτικού πλάνου της εταιρίας, δεν έμεινε στις διακρίσεις και στις περγαμηνές: έκανε ιδιαίτερη αναφορά στα προγράμματα διαχείρισης κόστους που έχουν εφαρμοσθεί στην ΑτΕ και της επιτρέπουν να θωρακίζεται ενάντια στους διεθνείς οικονομικούς κλυδωνισμούς. Αυτό, άλλωστε, δεν είναι και το πιο ουσιαστικό;

Ρητορικό το ερώτημα για μια τέτοια εταιρία, με παρελθόν, παρόν και μέλλον, με φόντο ένα τοπίο που κουβαλά -ανάμεσα σε σοβατισμένες προσόψεις και γαλάζια παράθυρα- μια βιογραφία πέντε δεκαετιών βιομηχανικής ζωής, με συνεχή προσφορά στην ελληνική Οικονομία.

Πηγές
Φιλιππίδης Δ., ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ, Αθήνα, εκδ. ΜΕΛΙΣΣΑ
Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού