H Ελενα Τσαγκρινού στην Ahoy Arena του Ρότερνταμ
Ωστόσο, αυτοί οι πρωτοεμφανιζόμενοι δόθηκαν ολόψυχα στο όραμά τους και τα έδωσαν όλα. Αντίθετα το «Embers» ήταν μια αόριστα δυναμική μπαλάντα, με ολίγη από funky και κάτι από (βαρετό) Εντ Σίραν στο «Castle on the Hill».
Γεγονός είναι ότι η σύγχρονη Eurovision δεν είναι πλέον διαγωνισμός τραγουδιού, αλλά μια αισθητική και ένας τρόπος να κοιτάς τον κόσμο. O Νιούμαν όμως δεν έφερε παρά τον συντηρητισμό του στο Ρότερνταμ, σε αντίθεση με την επίγνωση της ανοησίας (των Ισλανδών Daði Freyr og Gagnamagnið με τα αστεία μπουφανάκια) το φόρεμα – Μπάμπουσκα (της Ρωσίδας Manizha) και το «διαβολικό» τραγούδι (της Ελενας Τσαγκρινού από την Κύπρο) που είχε στόχο να αναστατώσει την Κυπριακή Ορθόδοξη Εκκλησία.
Από την άλλη πλευρά, οι γιουροβιζιονικές εμφανίσεις του Ηνωμένου Βασιλείου δεν ήταν ποτέ επιτυχημένα αστείες (πράγμα περίεργο, αφού είναι γνωστό ότι οι Βρετανοί διαθέτουν χιούμορ). Περιστασιακά, εξάλλου, οι βρετανικές συμμετοχές κινήθηκαν σε πιο σοβαρά μουσικά εδάφη, αλλά ούτε αυτό δεν λειτούργησε.
Αν λοιπόν, υπάρχει, ίσως, κάποια πιθανότητα να πετύχουν στον διαγωνισμό, λέει ο αρθρογράφος, τότε θα πρέπει επειγόντως να δραστηριοποιηθούν και να αγκαλιάσουν την μουσική τους κληρονομιά, όχι του παρελθόντος τους στη Eurovision, αλλά το πολύ αγαπητό βρετανικό ποπ παρελθόν, που είναι ακόμα ζωντανό στη μνήμη του διεθνούς κοινού, και το οποίο φέτος εξυπηρέτησε πολύ καλά την Ιταλία.
Και κλείνει το σχόλιο για τη βρετανική εθνική ντροπή: «Είναι σαφές ότι οι ημέρες θλιβερών τραγουδιστών, σε στιλ Τζέιμς Νιούμαν, θα πρέπει επειγόντως να τελειώσουν, και η Επιτροπή να δει τη Eurovision ως μια τελείως αστεία υπόθεση. Ας έστελνε τουλάχιστον την Αμάντα Χόλντεν στο Ρότερνταμ, η οποία προκάλεσε χαμό στα social media με το φόρεμα α λα “Muppet Show”. Σίγουρα θα τα κατάφερνε καλύτερα από τα φοβερά “μηδενικά” του Νιούμαν».