Η Βρετανία και η Γαλλία μπορεί να μιλούν ανοιχτά για στρατιώτες στο έδαφος της Ουκρανίας, όμως η Γερμανία κρατάει αποστάσεις. Και αυτό δεν είναι τυχαίο σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα Telegraph και την ανάλυσή της.
Ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς έχει αφήσει να εννοηθεί ότι η συμβολή της Γερμανίας σε μια ενδεχόμενη ειρηνευτική αποστολή θα περιοριστεί εκτός του ουκρανικού εδάφους, σε νατοϊκές χώρες που συνορεύουν με την Ουκρανία. Με άλλα λόγια, οι βρετανικές και οι γαλλικές μπότες μπορεί να πατήσουν στο Κίεβο, οι γερμανικές όχι.
Πρόκειται για μια αξιοσημείωτα διστακτική στάση, όπως τονίζει η βρετανική εφημερίδα, από έναν καγκελάριο που έχει διακηρύξει ότι «η Γερμανία επέστρεψε» ως μεγάλη στρατιωτική δύναμη της Ευρώπης, επενδύοντας πολιτικό κεφάλαιο στην ανασυγκρότηση του γερμανικού στρατού και φιλοδοξώντας να δημιουργήσει τον ισχυρότερο συμβατικό στρατό της ηπείρου.
Γιατί όμως αυτή η αναδίπλωση; Η απάντηση, σύμφωνα με την Telegraph, βρίσκεται στο βαρύ ιστορικό φορτίο της Γερμανίας, αλλά και στους θεσμικούς φραγμούς που στήθηκαν ακριβώς για να αποτρέψουν την επανάληψη του παρελθόντος. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Σύνταγμα της χώρας καθιστά κάθε εξωτερική στρατιωτική αποστολή αντικείμενο κοινοβουλευτικής έγκρισης. Κανένας γερμανός ηγέτης δεν μπορεί να στείλει στρατεύματα στο εξωτερικό χωρίς την έγκριση της Bundestag.
Και εδώ αρχίζουν, κατά την εφημερίδα, τα προβλήματα για τον Μερτς. Η κυβερνητική πλειοψηφία του είναι εύθραυστη. Τόσο εύθραυστη, που πέρυσι απέτυχε να εκλεγεί καγκελάριος με την πρώτη ψηφοφορία – μια πρωτοφανής ταπείνωση στη σύγχρονη γερμανική πολιτική Ιστορία. Το ενδεχόμενο να ζητήσει ψήφο για αποστολή στρατευμάτων στην Ουκρανία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, θα μπορούσε να καταλήξει σε νέα κοινοβουλευτική ήττα, σχολιάζει η εφημερίδα.
Η αντίσταση δεν θα ερχόταν μόνο από τα άκρα –το κόμμα Die Linke και το AfD– αλλά και από τον ίδιο τον κυβερνητικό εταίρο του, τους Σοσιαλδημοκράτες. Το SPD παραμένει βαθιά επιφυλακτικό απέναντι σε οτιδήποτε μπορεί να εκληφθεί ως κλιμάκωση με τη Ρωσία και έχει ήδη μπλοκάρει πιο φιλόδοξες πρωτοβουλίες του Μερτς, όπως η επαναφορά της υποχρεωτικής θητείας.
Υπάρχει και ακόμη ένας, πιο σκοτεινός παράγοντας: η ιστορική μνήμη. Η εικόνα γερμανών στρατιωτών στο Κίεβο –έστω και ως μέρος μιας ειρηνευτικής δύναμης– ξυπνά αναπόφευκτα τα φαντάσματα του 1941. Σε μια χώρα όπου η στρατιωτική ισχύς εξακολουθεί να προκαλεί πολιτική αμηχανία, το κόστος ενός τέτοιου συμβολισμού είναι τεράστιο, σημειώνει η Telegraph.
Τέλος, υπάρχει και ο κυνικός ρεαλισμός των ευρωπαϊκών πρωτευουσών. Πολλοί στο Βερολίνο πιστεύουν ότι το σχέδιο ειρηνευτικής δύναμης ίσως να μη χρειαστεί ποτέ να εφαρμοστεί. Η «Συμμαχία των Προθύμων» δραστηριοποιείται, σύμφωνα με την εφημερίδα, περισσότερο για να δείξει καλή θέληση προς τον Ντόναλντ Τραμπ παρά επειδή πιστεύει πραγματικά ότι ο Πούτιν ετοιμάζεται για έναν έντιμο συμβιβασμό.
Η Γερμανία, λοιπόν, δεν λέει «όχι» από αδυναμία. Λέει «όχι» από φόβο, με βάση την Telegraph. Τον φόβο μιας πολιτικής ήττας στο εσωτερικό, τον φόβο των ιστορικών συμβολισμών και τον φόβο ότι μια τέτοια κίνηση θα άνοιγε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή. Σε αντίθεση με το Παρίσι και το Λονδίνο, το Βερολίνο γνωρίζει ότι, για τη Γερμανία, οι γερμανικές μπότες στο έδαφος αποτελούν ρίσκο.