«Απολύομαι και τρελαίνομαι». Αυτό έγραφε το γραπτό μήνυμα που έλαβα δυο μέρες πριν όχι από φαντάρο αλλά από ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο που είχε από καιρό πάρει την απόφαση να εγκαταλείψει την Αθήνα για τα Χανιά. Δεν χαιρόταν που απολυόταν, μην τρελαθούμε κιόλας. Η λαχτάρα της όμως να αλλάξει τη ζωή της, ζωντάνεψε την οθόνη του κινητού μου. Στην αρχή ένιωσα ανακούφιση που επιτέλους ήρθε η ώρα που περίμενε. Μετά θύμωσα που θα την έχανα από την καθημερινότητά μου. Με αυτή την κωλοπαιδίστικη σκέψη, οδηγώ προς το σπίτι της όπου τα πάντα έχουν πακεταριστεί σε μία μόλις ημέρα. Δεν κρατιέται. Δεν κρατιέμαι ούτε εγώ και τρέχει κορόμηλο το δάκρυ σε κάθε στροφή της τόσο οικείας διαδρομής. Αφού φρίττω με την εγωιστική συμπεριφορά καθώς ξέρω πως αυτή η αλλαγή την κάνει ήδη χαρούμενη, εξαφανίζω τα σημάδια του δράματός μου και ανεβαίνω τα σκαλιά της.
Κούτες, ένας καναπές και μια τηλεόραση που δείχνει σε απευθείας σύνδεση τη Βουλή όπου ανακοινώθηκε χθες ακόμη μια δέσμη μέτρων. Από την τρέλα αυτή, τη μιζέρια των ημερών θέλει να ξεφύγει κι αυτή. Όχι ότι στην Κρήτη δεν φτάνουν οι λογαριασμοί της ΔΕΗ και η έκτακτη συμφορά αλληλεγγύης. Εκεί όμως νιώθει πως δεν θα της χρειάζεται υπογλώσσιο σε κάθε φάκελο της εφορίας που ανοίγει. Γιατί εκεί μπορεί να ζήσει με λιγότερα, δεν την νοιάζει. Γάνιασε με τις τεράστιες αποστάσεις της πρωτεύουσας. Τις πραγματικές και τις αλληγορικές. Ξεγυμνώθηκε από τις φιλοδοξίες που δεν ήταν καν δικές της. Θέλει λέει να χαίρεται και να απολαμβάνει ήσυχα τη ζωή της. Φυσικά και φοβάται. Αλίμονο. Κι ας μην το δείχνει.
Θυμάμαι τι μου είπαν λίγες ώρες πριν η Σουζάνα, ο Κωνσταντίνος, η Τζένη, ο Κώστας, τέσσερις νέοι άνθρωποι που φεύγουν για την Αυστραλία, την Αμερική και τη Γερμανία. Άλλοι για να δουλέψουν άλλοι για να πάρουν ειδικότητα στην Ιατρική. Κι εκείνοι φοβούνται, λένε. Κι εκείνοι ωστόσο έχουν τον ίδιο σκοπό, το ίδιο πανίσχυρο κίνητρο. Να ζήσουν μια ζωή όσο πιο κοντά σε αυτήν που αντέχουν. Οι 4000 επιστολές και τα τηλέφωνα που δέχτηκε η Ελληνική κοινότητα της Μελβούρνης τους τελευταίους έξι μήνες από Έλληνες που θέλουν να μεταναστεύσουν αλλά και το αυξημένο ενδιαφέρον που εκδηλώνεται στις Πρεσβείες και τις ιστοσελίδες της Ευρωπαϊκής πύλης για την επαγγελματική κινητικότητα, προμηνύουν πώς θα φύγουν κι άλλοι. Οι αμοιβές και οι συνθήκες σε πολλές αγορές εργασίες του εξωτερικού μοιάζουν με σειρήνες για νέους και μεγαλύτερους επιστήμονες, για ειδικευμένους και ανειδίκευτους εργάτες που βυθίζονται στην απελπισία της ανεργίας και της ανασφάλειας. Άλλες αφετηρίες, άλλοι προορισμοί αλλά ο πυρήνας για όλους τους, είναι ο ίδιος. Η ελπίδα.
Παρατηρώντας τη φίλη μου να τακτοποιεί τα τελευταία της βιβλία σε μια κούτα, ταυτίστηκα με τις οικογένειες και τους φίλους των τεσσάρων παραπάνω αλλά και όλων εκείνων που φεύγουν μακριά. Τους ένιωσα. Τη συγκίνηση τους, την ανησυχία τους, τη χαρά τους, την αγάπη τους, το καμάρι τους, την ευχή τους να πάνε όλα καλά. Τους είδα να τους αγκαλιάζουν, να τους αποχαιρετούν, να κρύβουν τα δάκρυα τους. Άκουσα την τελευταία σαχλαμάρα που τους ψέλλισαν για να διώξουν την αμηχανία και τη θλίψη του αποχωρισμού.
«Σπίτι σου να είναι εκεί που λες τα λιγότερα ψέματα στον εαυτό σου» μου ‘χε πει ένας μπάρμπας σε ένα νησί μιλώντας για την θαλασσοδαρμένη ζωή του. Καλή σας νέα αρχή, λοιπόν. Τέρμα τα ψέματα.