Όταν κοιτάζεις τα πράγματα από μια απόσταση, βλέπεις την πραγματική τους διάσταση. Την ώρα όπου στην Αθήνα, ελάμβανε χώρα όλο αυτό το μιντιοδημοσιογραφικοπολιτικο τσίρκουλο, για το φύγε εσύ έλα εσύ, της νέας κυβέρνησης, εγώ ευτυχώς βρισκόμουν πολύ μακριά. Στην αριστερή πινέζα του χάρτη της Ελλάδας, όπως την είπε μια φίλη που συνάντησα εκεί. Την Πρέσπα. Ευτυχώς, αυτόν τον καιρό, ευλογήθηκα από την ευκαιρία να παρουσιάζω μια νέα ταξιδιωτική εκπομπή στην ΕΤ3, με τον τίτλο «Του νερού τα παραμύθια».
Είχα λοιπον τη δυνατότητα τον τελευταίο ενάμιση μήνα να ταξιδέψω σε Εδεσσα, Νάουσα, Καστοριά, Πρέσπες. Στην περιήγησή μου σε αυτά τα μέρη συνάντησα πολλούς ανθρώπους, διαφόρων ηλικιών, μορφωτικών επιπέδων και οικονομικών δυνατοτήτων. Κοινό στοιχείο όλων, η ανθρωπιά και η ηρεμία. Κυρίως οι Πρέσπες ήταν από τις δυνατότερες εμπειρίες. Αυτός ο τόπος εκτός απο απαράμμιλη ομορφιά όπου κανένα κοσμητικό επίθετο δεν θα μπορούσε να προσδώσει την αξία της επακριβώς, έχει και υπέροχους ανθρώπους.
Συνάντησα νέους από όλο τον κόσμο. Εθελοντές 18-25 απο Ισπανία, Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία που δουλεύουν σε προγράμματα πολιτιστικής ανάπτυξης της περιοχής, νέους που άφησαν την Αθήνα και ακούμπησαν τα όνειρά τους στην άκρη της Ελλάδας, ζευγάρια που αποφάσισαν να δωσουν στα παιδιά τους καλύτερη ποιότητα ζωής και ήρθαν εδω να δουλέψουν, αλλά και ντόπιους που ζουν χρόνια τώρα σε πλήρη αρμονία με τη φύση. Το ξέρω είναι δύσκολο για μας να καταλάβουμε. Η ματιά του επισκέπτη σε μέρη ακριτικά είναι τόσο επιφανειακή, κοιτάμε αυτούς τους ανθρώπους σα να βλέπουμε κάτι το γραφικό, σχεδόν τους συμπονούμε που ζουν σε τόσο απομονωμένα μέρη, λες και εμείς που τρέχουμε σαν αγρίμια στις πόλεις, είμαστε οι ευτυχισμένοι κι εκείνοι οι «καημένοι πως ζουν εδώ!»….χωρίς δυνατότητα επιλογών…Χα, χα, πόσο πλανεμένη νιώθω, μετά το ταξίδι μου στις Πρέσπες.
Συγκυριακά κιόλας, συνέπεσε να γίνεται στην Αθήνα, το έλα να δεις. Και σε αντιδιαστολή εδώ…τίποτα δεν ταράχτηκε από τον πανικό της πρωτεύουσας, οι λίμνες διατήρησαν την ηρεμία τους, οι πελεκάνοι συνέχισαν το χορευτικό τους πέταγμα, οι άνθρωποι τις καθημερινές τους δραστηριότητες, και τα παιδιά το χαμόγελό τους καθώς χαιδευαν τα άλογα και χάζευαν τους ερωδιούς να πετουν όλοι μαζί σε μια μοναδική χορογραφία…Λένε ότι η γαλήνη είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να προσφέρεις στον εαυτό σου, κι αυτό βέβαια επιτυγχάνετε πολύ καλύτερα όταν έρχεσαι σε καθημερινή επαφή με τη φύση, όταν επιστρέφεις στις ρίζες σου, εκεί όπου πραγματικά ανήκεις. Το ξέρω είναι δύσκολο να τα αφήσεις όλα και να πας να ζήσεις σε έναν άλλο τόπο, όμως το τελευταίο διάστημα όλο και περισσότεροι άνθρωποι το σκέφτονται, και άλλοι το έχουν ήδη πραγματοποιήσει. Θέλει δύναμη, θέλει αισιοδοξία, θέλει να βλέπεις τη ζωή εκεί που οι άλλοι απλά…προσπερνούν.
Λίγες φωτογραφίες από την περιοχή μπορεί να μας πείσουν…