Έλεγα και γω τι φταίει, τι φταίει.. Γιατί πάνω που σηκώνει κεφάλι αυτός ο έρμος ο τόπος να σου μπάμ και διαλύεται πάλι σαν καρπούζι που το πετάς από τον πρώτο, κάνει ένα μπλάφ! και γίνεται γης Μαδιάμ. Η κυρία κλεψιέλα φταίει. Αυτό είναι το μικρόβιο που δεν μας αφήνει να γιάνουμε.
Την ξέρεις φίλε μου, την κλεψιέλα (klebsiella); Είναι ένα από τα ανθεκτικότερα μικρόβια που κόβει βόλτες στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας και εκεί που λες ότι γλίτωσες από το έμφραγμα κλπ, πας αδιάβαστος από την κλεψιέλα που βόσκει ανενόχλητη κυρίως στα ελληνικά νοσοκομεία. Έρευνες κάνουν λόγο για υπερεπάρκεια του μικροβίου στις ελληνικές ΜΕΘ συγκριτικά με τις λοιπές του πλανήτη.
Κοιτώ από δω, κάνω να στρέψω το βλέμμα από κει, να σου και θωρώ το μικρόβιο. Τι λένε οι ειδικοί ότι θέλει μικροσκόπιο, εργαστηριακούς ελέγχους και λοιπά για να γίνει ορατή. Κολοκύθια! Εγώ – συγγνώμη για το εγώ- δεν βρίσκομαι σε καμία ΜΕΘ και όμως την κλεψιέλα την βλέπω με όποια ατέλεια κουβαλούν τα ματάκια μου: μυωπία, πρεσβυωπία, αστιγματισμό, αχρωματοψία, την κλεψιέλα την βλέπω, δίπλα και παραδίπλα μου. Στο δρόμο και στην τηλεόραση, όταν την ανοίξω. Τη θωρώ και ακουστικώς από τα ειδησεογραφικά ραδιόφωνα. Την νοιώθω. Την παρατηρώ. Η κλεψιέλα έχει δύο πόδια, ανθρώπινη λαλιά και φωνή εσωτερική που σου τριβελίζει την ύπαρξη. Και είναι τόσο ανθεκτική όσο και η ύπαρξη της Ελλάδας. Όλο φωνάζει και λέει ότι διεκδικεί το καλύτερο και μέσα της δεν έχει εξοντώσει τον ηλίθιο εγωισμό της. Όταν διεκδικεί ισχυρίζεται ότι προχωρά με αξιοπρέπεια και οραματισμό και μέσα της δεν έχει εξοντώσει το στοιχείο που ξεπροβάλλει σαν το φάντασμα από το στοιχειωμένο σπίτι. Λέει πως έχει πάρει το αντίδοτο της αλαζονείας, αλλά πίνει μόνο από την κανάτα του φιλοτομαρισμού. Λέει πως φορά χρόνια το ένδυμα της δημοκρατίας, αλλά είναι ντυμένη με τα κουρέλια της ολιγαρχίας και των κλειστών μυαλών. Κουνάει τη σημαία του φιλελευθερισμού, αλλά εσύ και γω βλέπουμε πως η μόνη σημαία που κρατά είναι της υποταγής, της φοβίας και αναξιοπρέπειας. Του μακελειού, του παραλογισμού, της καταστροφής, του πουλημένου τομαριού, της θρασυδειλίας, της κουτοπονηριάς. Σιχαίνομαι τις ταυρομαχίες της Ισπανίας και τις συναντώ στα δίποδα στον τόπο μου. Δεν πήγα ποτέ στις πορείες, στα διαδηλώσεις και τα συναφή γιατί ποτέ δεν πείστηκα ότι υπήρχε στόχος. Μου φάνηκαν κατά το ελληνογενές, στημένα στο ποδάρι. Κάπως υγιή, κάπως αρρωστιάρικα, κάπως καθαρά, κάπως λερωμένα. Οι περισσότεροι και τα περισσότερα σε αυτόν τον τόπο είναι μπολιασμένοι από μια ιδιόμορφη κλεψιέλα. Κυλάει στο αίμα μας.
Δεν ξέρω πού θα βρω το αντίδοτο ή το χλώριο για να εξαφανίσω το μικρόβιο, αλλά φοβάμαι πως είναι όσο ανθεκτικό που δεν εξαλείφεται. Πάθαμε ανοσία από τόση κλεψιέλα- λες να είναι σκοπίμως σύνθετος ο όρος με κρυφό σύνθημα «να κλέψεις έλα»; – που δεν το βλέπω να καθαρίζουμε από δαύτο. Σαν να γεννιόμαστε μαζί του, σαν να ποτιζόμαστε από το γάλα της μάνας μας, σαν να το θρεφόμαστε από τα βιβλία του σχολείου μας, σαν να το πωρωνόμαστε από τα πρόσωπα της καθημερινότητάς μας. Και όμως κάπου θα υπάρχει αντίδοτο. Δεν ξέρω αν ποτέ θα βρεθεί, αλλά η επιστήμη στις μεγάλες επιδημίες όλο και κάτι έβρισκε για να σώσει την ανθρωπότητα. Βέβαια, εδώ δεν είναι θέμα της ανθρωπότητας, είναι θέμα κυρίως ελληνικό. Και δεν είναι θέμα της επιστήμης, είναι κυρίως ψυχοπνευματικό. Οι εποχές που πιστεύαμε πως οι πολιτικοί, οι καρεκλάτοι, οι λουσάτοι και οι κοστουμάτοι θα ήταν και οι γιατροί, πέρασαν ανεπιστρεπτί. Μέσα μας το μικρόβιο, μέσα μας ο γιατρός, μέσα μας και το μικροβιοκτόνο. Χρειάζεται απλώς αλλαγή νοοτροπίας. Η επιστήμη θα σηκώσει τα χέρια ψηλά και θα αναλάβει δράση ο άνθρωπος. Αρκεί να συνειδητοποιήσει ότι πάσχει.
Υγ: μια από τις αφορμές του παρόντος άρθρου ήταν το κράξιμο του προέδρου του εργατικού κέντρου Ρόδου από ομάδα διαδηλωτών που τον κατηγόρησαν ως βολεμένο με τη στήριξη του Πα.Σο.Κ. Δεν είναι και ο μόνος. Ας καθαρίσει η Ελλάδα από τους βολεμένους ‘επαναστάτες’ και μετά ας κάνουμε επαναστάσεις. Τα λοιπά μπορεί να είναι και η κοροϊδία στα μούτρα μας.