Να λοιπόν επιτέλους που αποκτήσαμε και μια πρωτιά στην Ευρώπη: Η Ελλάδα το περασμένο έτος είχε τον μεγαλύτερο αριθμό τρομοκρατικών ενεργειών (από αυτόχθονες ομάδες) στην Ευρώπη! Το 50% όλων των τρομοκρατικών ενεργειών που πραγματοποιούνται από αυτόχθονες ομάδες στην ΕΕ πραγματοποιούνται στην Ελλάδα!
Αυτή η είδηση έρχεται σαν το κερασάκι στην τούρτα να σφραγίσει την συνολική εικόνα ανομίας και ακυβερνησίας που επικρατεί στην Ελλάδα: Μεγάλα τμήματα της πρωτεύουσας (συμπεριλαμβανομένου του ιστορικού κέντρου) βρίσκονται πλέον υπό το απόλυτο έλεγχο συμμοριών (με εθνοτική βάση). Αλλού, ομάδες πολιτών προσφεύγουν στην φυσική βία προκειμένου να επιτύχουν τους στόχους τους. Καθημερινά στην Αθηνάς χιλιάδες διαδηλωτές καταλαμβάνουν τους δρόμους παρεμποδίζοντας την κυκλοφορία και την ομαλή μετακίνηση του πληθυσμού. Πολιτικά κατευθυνόμενες ομάδες καταστρέφουν συνειδητά δημόσια περιουσία βιαιοπραγούν και ενίοτε δολοφονούν πολίτες. Κλπ κλπ.
Φυσικά υπάρχουν τεράστιες διαφορές μεταξύ όλων αυτών και οπωσδήποτε δεν θα πρέπει να ταξινομούνται στην ίδια κατηγορία. Όμως όλες αυτές οι περιπτώσεις συγκροτούν μια εικόνα ανομίας που οπωσδήποτε αποθαρρύνει τις ξένες επενδύσεις. Το πρόβλημα με άλλα λόγια σήμερα δεν είναι μόνο αν θα προχωρήσει η κυβέρνηση σε αποκρατικοποιήσεις των κρατικών επιχειρήσεων, αλλά αν θα βρεθούν ξένοι επενδυτές να τις αγοράσουν! Και δυστυχώς οι προτάσεις της Νέας Δημοκρατίας για μείωση των φορολογικών συντελεστών δείχνουν ότι το κόμμα μάλλον έχει απολέσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα…
Η πιο απτή απόδειξη της έμφασης στην ασφάλεια ως προϋπόθεση για επενδύσεις και οικονομική ανάπτυξη αποτελεί η πρόσφατη ετήσια Έκθεση για την Παγκόσμια Ανάπτυξη που εκδίδει η Παγκόσμια Τράπεζα. Ενώ μέχρι σήμερα οι εκθέσεις του διεθνούς αυτού οργανισμού έδιναν έμφαση σε θέματα όπως η φορολογία ή η απελευθέρωση των αγορών στην πρόσφατη έκθεση για πρώτη φορά η έμφαση είναι στην ασφάλεια και στην διακυβέρνηση μιας χώρας. Σύμφωνα με την έκθεση η βία και οι συγκρούσεις δεν είναι απλά ένας από τους παράγοντες που συμβάλλουν στην εξαθλίωση μιας χώρας αλλά ο κυριότερος παράγων. Οι αναπτυσσόμενες χώρες (κυρίως της Αφρικής) σήμερα αντιμετωπίζουν την «παγίδα της βίας» που η παραδοσιακή βοήθεια δεν μπορεί να καταπολεμήσει: Όσο βοήθεια και να δίνει μια χώρα για π.χ. την αγορά λιπασμάτων κανένας χωρικός δεν πρόκειται να τα χρησιμοποιήσει για να αυξήσει την παραγωγή του όταν γνωρίζει ότι κάποια ένοπλη συμμορία θα περάσει και θα του πάρει την σοδειά. Οι πολίτες που ζουν σε χώρες όπου υπάρχει βία, οργανωμένο έγκλημα και συγκρούσεις χαμηλής έντασης, έχουν διπλάσιες πιθανότητες να υποσιτίζονται, τριπλάσιες πιθανότητες να μην έχουν πρωτοβάθμια εκπαίδευση και διπλάσιες πιθανότητες να πεθάνουν στη γέννα σε σχέση με χώρες από όπου απουσιάζει η βία.
Σήμερα όπου η Ελλάδα βρίσκεται κάτω από το διεθνές μικροσκόπιο, εκδηλώσεις και ενέργειες που θέτουν σε αμφισβήτηση την ασφάλεια των πολιτών καθώς και την δυνατότητα του κράτους να ασκεί την κυριαρχία στο εσωτερικό της χώρας, υπονομεύουν άμεσα την διάθεση των ξένων να κάνουν επενδύσεις στην χώρα μας. Και χωρίς επενδύσεις δεν πρόκειται να υπάρξει ανάκαμψη ούτε για εμάς ούτε για τα παιδιά μας. Αυτή η εξέλιξη είναι ασφαλώς επιθυμητή από μια μερίδα του πολιτικού και επιχειρηματικού κόσμου που απεργάζεται ανοιχτά την καταστροφή της ανοιχτής οικονομίας και την εγκαθίδρυση της οικονομίας της προσταγής. Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο αυτές οι μικρές ομάδες όσο και κυρίως ευρύτερα τμήματα του πληθυσμού που χωρίς να έχουν προφανώς συνείδηση του διακυβεύματος συστρατεύεται με αυτές. Φυσικά στις επικίνδυνες αυτές εξελίξεις καθοριστικό ρόλο παίζει η ανυπαρξία τόσο κυβέρνησης όσο και αξιωματικής αντιπολίτευσης και η αδυναμία τους να καταγγείλουν τους σαμποταριστές και να συγκροτήσουν ένα ισχυρό μεταρρυθμιστικό μέτωπο.