Από χθες το βράδυ περιφέρομαι κι εγώ στους δρόμους και αναζητώ τον Αντώνη Παρασκευά. Οχι για να τον φέρω πίσω, αλλά για να του δώσω κουράγιο και ίσως και κανένα εικοσάρικο, αν μου βρίσκεται, για να συνεχίσει να παραμένει εξαφανισμένος και να κοιμάται στα χωράφια. Στα όνειρά μου μάλιστα θα ήθελα να υπάρχουν πολλοί από τους Αντώνηδες Παρασκευάδες που θα ακολουθούσαν το δικό του λαμπρό παράδειγμα. Όλοι αυτοί που κάποιοι στιγμή ανακάτωσαν το infotainment με το politainment μέσα στη μαγική χύτρα της ιδιωτικής (αλλά εξίσου κρατικοδίαιτης) τηλεόρασης και έκαναν τον κόσμο να μην μπορεί να ξεχωρίσει τις βιζιτούδες από τους ακαδημαϊκούς. Ή (ακόμα καλύτερο) ανέδειξαν τις βιζιτούδες σε διαμορφώτριες της κοινής γνώμης σημαντικότερες από κάθε άλλη κοινωνική ομάδα. Όλοι αυτοί, που θα έκοβαν όχι μόνο ένα αλλά και όλα τους τα δάχτυλα για να μπορούν να παραμένουν «πρωτοσέλιδοι» σε σοβαρό» και ελαφρύ τύπο μέχρι τον θάνατό τους. Όλοι αυτοί που ξεκίνησαν να υπηρετούν υποτίθεται την είδηση και από ένα σημείο και μετά ενδιαφέρονταν μόνο για το πώς θα γίνουν αυτοί οι ίδιοι είδηση. Όλοι αυτοί που όταν έπεφταν οι μετοχές τους έβρισκαν απάνεμο λιμανάκι στη σιγουριά της «αμαρτωλής κρατικής», που ξαφνικά γινόταν δημόσια και αναμάρτητη για να ξεπλύνει και τις δικές τους αμαρτίες, αλλά και να συνεχίσει να τροφοδοτεί τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους.
Θυμάμαι δύο βράδια ευρωεκλογών. Το 2004 στη Βαρσοβία. Το 2009 στην Πράγα. Υποτίθεται ότι θα γίνονταν συνδέσεις με όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για να μάθουμε τα εκεί αποτελέσματα. Δεν προκάμαμε. Στο στούντιο η καλογυαλισμένη τρόικα των παρουσιαστών αντάλλασσε σοφίες, φιλοφρονήσεις και ως αλατοπίπερο και κάποιες αντεγκλήσεις με βουλευτές, ηθοποιούς, συνδικαλιστές, τραγουδιστές, χορεύτριες, οικονομολόγους, μόδιστρους, καθηγητές πανεπιστημίου, συμβούλους επικοινωνίας, αστρολόγους, δημοσκόπους, καθηγητές μαγειρικής, ντοπαρισμένες πρώην αθλήτριες, συγγραφείς και πωλητές χαλιών. Όλοι αυτοί προσπαθούσαν να μας εξηγήσουν το νόημα της ψήφου μας. Οι πιο σοφιστικέ μάλιστα τολμούσαν να διευρύνουν τις προβλέψεις και τις εκτιμήσεις τους και εκτός συνόρων εξάγοντας συμπεράσματα και για την υπόλοιπη Ευρώπη. Μια άλλη εκδοχή των καλλιστείων και των πρωτοχρονιάτικων πλαστικών σόου της βλαχοχλιδάτης εποχής των 90's. Σαν αυτά που παρουσίαζε ο Αντώνης Παρασκευάς.
Εντάξει, υπερβάλλω θα πείτε. Ομως τώρα κατανοώ ότι εκείνα τα βράδια ήταν κι ο Αντώνης Παρασκευάς εκεί ή μάλλον ένα από τα πολλά αντίγραφά του. Ένας από τους πολλούς κλώνους του. Έτοιμος να μας διασκεδάσει και να μας ενημερώσει με την ίδια σκαλέτα. Έτοιμος να μας πει ποιος πολιτικός φταίει για τα παθήματά μας και ποιος θα μας φέρει τη σωτηρία. Έτοιμος να απογειώσει τις φαντασιώσεις μας και να μαγειρέψει αν χρειαστεί μαζί μας. Έτοιμος να μας κλείσει το μάτι πριν μας πει αν μας αρέσουν περισσότερο οι ξανθιές ή οι κοκκινομάλλες και να προβλέψει ακόμα και τι κόμμα θα θέλαμε ψηφίζαμε αν βεβαίως αυτό υπήρχε. Έτοιμος να χορέψει, να γελάσει, να αγανακτήσει αν χρειαστεί για πάρτη μας. Ο Αντώνης Παρασκευάς ήταν εμείς και ήταν παντού.
Τελικά, τώρα που το σκέφτομαι, ακόμα και να τον πετύχω δεν θα του δώσω εικοσάρικο. Γυρίσει δεν γυρίσει δεν κάνει καμιά διαφορά. Ακόμα και όταν θα έχει ξεχαστεί πλήρως, εμείς θα τον κουβαλάμε μέσα μας.