Ο Μπρυκνέρ γράφει για τον πατέρα του. Τον κατηγορεί, το σταυρώνει, τον μαθαίνει ξανά, ανεξαρτητοποιείται από εκείνον και το παρελθόν του, δίνοντάς του στο τέλος άφεση, νιώθοντας κατανόηση.