Οι εξεγέρσεις στο Ιράν, που φαίνεται να λαμβάνουν γενικευμένο χαρακτήρα και να απειλούν το θεοκρατικό καθεστώς, δεν είναι βέβαιο αν θα επιτύχουν την ανατροπή του, πέτυχαν όμως ήδη κάτι άλλο: να αναδείξουν την ιδεολογική σχιζοφρένεια μεγάλου μέρους του «προοδευτικού» κόσμου στη Δύση.
Παρακολουθώ στα σόσιαλ έναν ιρανό αντιφρονούντα, ο οποίος έχει φύγει από την πατρίδα του και έχει έρθει στην Ελλάδα ως πολιτικός πρόσφυγας. Ανεβάζει συχνά εικόνες, βίντεο και πληροφορίες για όσα συμβαίνουν στην Τεχεράνη και αλλού. Ο ίδιος έχει πει ότι έφυγε επειδή κινδύνευε η ζωή του, ενώ δεν έχει πάρει ποτέ θέση υπέρ κάποιας αμερικανικής ή άλλης παρέμβασης. Αυτό που στηρίζει είναι ο εξεγερμένος λαός του.
Τον έχουν βγάλει «πράκτορα» της Μοσάντ και της CIA, «προδότη», «εγκάθετο», κ.λπ. Οχι οι μουλάδες, αλλά διάφοροι σχολιαστές στα καθ’ ημάς. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που έχουν μπερδευτεί κάπου ανάμεσα στην πεποίθηση πως «οτιδήποτε αντιαμερικανικό είναι καλό» και στον κοινωνικό προοδευτισμό που υποτίθεται ότι πρεσβεύουν. Οι ίδιοι που τις τελευταίες ημέρες υποστηρίζουν μετ’ επιτάσεως ότι η εξέγερση στο Ιράν είναι υποκινούμενη από ξένα κέντρα που θέλουν να πέσει το «υπέροχο» αυτό καθεστώς για να έρθει ο γιος του Σάχη.
Είναι, δηλαδή, τόσο χάπατα οι Ιρανοί, που τους έχει κάνει όλους μαριονέτες η Μοσάντ. Εννοείται ότι η κάθε Μοσάντ κάνει τη δουλειά της. Πώς θα ξεσηκώσεις έναν ολόκληρο λαό, όμως, εάν δεν υπάρχει το υπόβαθρο της αγανάκτησης και της εξαθλίωσης; Αυτό το δημιούργησαν οι αμερικανικές κυρώσεις, είναι η απάντηση. Οι αμερικανικές κυρώσεις επέτειναν το πρόβλημα, αλλά δεν επέβαλαν καμία μαντίλα, καμία οικονομική ενίσχυση σε ομάδες-δορυφόρους, κανένα πυρηνικό πρόγραμμα και κυρίως κανέναν αυταρχισμό και καμία διαφθορά. Να κουβεντιάσουμε για τις κυρώσεις βεβαίως, αλλά όχι κουκουλώνοντας όλα τα άλλα που συμβαίνουν στη χώρα.
Καθένας δικαιούται, φυσικά, να έχει την άποψή του για το τι θα έπρεπε να γίνει σε ένα ξένο κράτος. Η άποψη από μόνη της δεν συνιστά παρέμβαση. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν, προκειμένου να υποστηρίξεις μια άποψή σου, αναιρείς μια άλλη. Ξαφνικά το καθεστώς του Ιράν είναι πάρα πολύ ελεύθερο, οι γυναίκες σε αυτό δεν καταπιέζονται και, τελικά, αν καταπιέζονται και λίγο δεν πειράζει μωρέ, δες τι γίνεται και σε μας εδώ στη Δύση. Ας καταπιέζονται για χάρη του παγκόσμιου αντικαπιταλισμού. Για μας έτσι κι αλλιώς δεν έχει κόστος, από τον καναπέ μας τα λέμε όλα αυτά. Χωρίς να μας κυνηγάει κανείς να βάλουμε μαντίλα.
Η σκληρή επιβολή βαφτίζεται, λοιπόν, «πολιτισμική παράδοση» –άλλο που, ειδικά στο Ιράν, το σιιτικό, σκληροπυρηνικό Ισλάμ δεν έχει καμία σχέση με την παράδοση–, η καταπίεση των γυναικών βαφτίζεται «ελευθερία επιλογής» και η αιματηρή καταστολή από κάτι αστυνομίες ηθικής βαφτίζεται «Δυτική προπαγάνδα».
Προκειμένου, δε, να υποστηριχθούν όλα αυτά, επιχειρείται και μια κανονικοποίηση της θεοκρατίας ως τρόπου διακυβέρνησης. Το οποίο δεν έχει κανένα προοδευτικό πρόσημο, από όπου κι αν το πιάσει κανείς. Δεν γίνεται να παλεύεις για να απαλλαγεί το ελληνικό κράτος από τη σύνδεση με την Εκκλησία και ταυτόχρονα να υποστηρίζεις ότι δεν πειράζει να κυβερνάνε μια χώρα κάτι απίθανοι τύποι με νόμο τη Σαρία. Είναι αμοιβαίως αποκλειόμενα αυτά. Είναι ιδεολογική αυτοακύρωση.
Την ίδια ώρα, στη Δύση επιχειρούνται πισωγυρίσματα στα κοινωνικά δικαιώματα, με μπροστάρη το MAGA του Τραμπ και πιστούς ακόλουθους διάφορες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Αυτές οι απόπειρες συναντούν αντιστάσεις. Από τους προοδευτικούς ανθρώπους κυρίως.
Τα κοινωνικά δικαιώματα δεν είναι ούτε γραμμική διεκδίκηση ούτε αγώνας δρόμου με σημείο τερματισμού. Είναι ένας διαρκής αγώνας. Είναι εντυπωσιακό, όμως, ότι σε κάθε τέτοιο πισωγύρισμα που συμβαίνει στις δικές μας κοινωνίες, κάποιοι που δηλώνουν προοδευτικοί λουφάζουν και δικαιολογούν με μεγάλη ευκολία τα αδικαιολόγητα.
Αιτιολογούνται όλα αυτά, βέβαια. Η πάλη κατά του ιμπεριαλισμού προέχει έναντι όλων των άλλων, και τα λοιπά. Να την κάνεις την πάλη εναντίον του ιμπεριαλισμού, καμία αντίρρηση· ζεις, εξάλλου, σε αυτήν την «κακιά» Δύση που σε πολύ μεγάλο βαθμό σου το επιτρέπει. Να την κάνεις εσύ όμως, όχι δι’ αντιπροσώπων.
Επίσης, να αποφασίσεις αν είσαι με τους λαούς και αυτό που οι ίδιοι θέλουν ή με τους λαούς μόνο όταν θέλουν αυτό που ταιριάζει στο δικό σου αφήγημα, αλλιώς εναντίον τους. Οχι ότι θα σε ακούσουν οι λαοί, αλλά για να έχουμε μια λογική βάση να συζητάμε.