661
| Στάθης Παναγιωτόπουλος/CreativeProtagon

Δεν με πειράζει να πεθάνω (μια ερωτική επιστολή στην Π.)

Δεν με πειράζει να πεθάνω (μια ερωτική επιστολή στην Π.)

Τις προάλλες είχα ένα μικρό θέμα υγείας το οποίο, αν δεν προσεχτεί καταλλήλως, μπορεί να μεγαλώσει. Πολύ. Για όσους τυχόν ανησυχούν, το προσέχω, και ο κίνδυνος είναι ελάχιστος. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μας.

Με έβαλε σε σκέψεις. Και κατέληξα, πολύ ψύχραιμα και πολύ ειλικρινά, πως ακόμη κι αν δεν το πρόσεχα και είχε άσχημες επιπτώσεις, δεν με πειράζει. Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν με πειράζει να πεθάνω τώρα, στα κοντά.

Είμαι 56 ετών, γεννήθηκα το 1963. Πριν ούτε 200 χρόνια, αυτό περίπου ήταν το προσδόκιμο ζωής, και στις μέρες μας ο παγκόσμιος μέσος όρος είναι περίπου 70 χρόνια. Συνεπώς, πολύ πρόσφατα, 56 χρονών ήταν βαθιά γεράματα.

Και τι 56 χρόνια, ε; Πολύ ωραία, πολύ γεμάτα. Δύο φορές έκανα τη μεγάλη μου αγάπη επάγγελμα (η πρώτη ήταν η μουσική, η δεύτερη η αυτόνομη κατάδυση), σπανιότατα μάλιστα χρειάστηκε να κάνω μια συμβατική δουλειά, από αυτές που κάνεις κατ’ ανάγκη, για να βιοποριστείς. Δε χρειάστηκε ποτέ να εξασκήσω το επάγγελμα που σπούδασα, κι ακόμη κι όταν έκανα συμβατικές δουλειές είχαν πάντα ένα στοιχείο δημιουργικότητας και αυτοσχεδιασμού και πρωτοβουλίας.

Είδα ζωντανά τους Deep Purple 118 φορές. Τους έζησα από κοντά, δούλεψα γι’ αυτούς, γίναμε φίλοι αληθινοί με κάποια μέλη τους. Είδα κι άλλες συναυλίες, πάμπολλες και ωραίες, γνώρισα κι άλλους μουσικούς, Ελληνες και ξένους, που θαύμαζα και εκτιμούσα και «βγήκαν» σχεδόν όλοι ωραίες προσωπικότητες, ωραίοι άνθρωποι, και μερικοί έγιναν κι αυτοί φίλοι.

Εκανα πράγματα σχετικά με τη μουσική για τα οποία ακόμη και σήμερα ακούω καλά λόγια, απρόσμενα μερικές φορές. Νιώθω υπερήφανος.

Πήγα πολλά ταξίδια. Είδα υπέροχους τόπους και μνημεία και αξιοθέατα και πολλά από τα ωραιότερα έργα τέχνης του κόσμου. Σ’ αυτό βοήθησε και η τύχη που είχα να γεννηθώ στην Ελλάδα, αναρίθμητα αριστουργήματα βρίσκονται πολύ κοντά μου.

Διάβασα βιβλία πάμπολλα και λίγο ξεστραβώθηκα κι έμαθα πράγματα φοβερά από αυτά. Διάβασα και ποιήματα κι ευχαριστήθηκα πολύ.

Καταδύθηκα σε εκπληκτικά μέρη και είδα σπάνια πλάσματα και τοποθεσίες κάτω από το νερό. Γνώρισα πολλούς ωραίους, ενδιαφέροντες ανθρώπους και χτίσαμε φιλίες στερεές, αληθινές.

Δεν έκανα οικογένεια, από επιλογή, οπότε δεν έχω παράπονο κανένα. Αγάπησα, ερωτεύτηκα, αγαπήθηκα, εισέπραξα πολλά θετικά συναισθήματα, αλλά και απογοητεύτηκα και στενοχωρέθηκα και έκλαψα, όλα αυτά έχουν τη μαγεία τους και αφήνουν ένα χρήσιμο, τελικά, αποτύπωμα.

Εχω τον αδελφό μου και τη μάνα μου και τα ανίψια μου και λοιπούς συγγενείς και τους έχω τόσον καιρό και τους φχαριστιέμαι και με φχαριστιούνται κι αυτοί (ελπίζω!). Κι αυτούς που έχασα, πρόλαβα λίγο-πολύ (με μία τεράστια εξαίρεση, εντάξει!) να τους χαρώ και να τους ζήσω και να τους πω ότι τους αγαπώ και να κάνω την ειρήνη μου μαζί τους.

Πολύ σπάνια συμβιβάστηκα με κάτι λιγότερο από αυτό που αγαπούσα.

Συνεπώς, ειλικρινά δεν με πειράζει καθόλου να πεθάνω σήμερα. Ήταν μια πολύ ωραία ζωή. Γεμάτη. Ουσιαστική.

Δεν θέλω, όμως. Οχι ότι φοβάμαι τον θάνατο, καθόλου. Τι είναι ο θάνατος; Τίποτα. Κλείνεις τα μάτια, κοιμάσαι, επιστρέφεις εκεί από όπου προήλθες. Οπως λένε και οι Monty Python, «You come from nothing, you go back to nothing. What have you lost? Nothing».

Οχι, δεν θέλω, επειδή ήρθες στη ζωή μου εσύ, Π. Και είσαι ο καλύτερος, ο πιο συναρπαστικός, ο πιο καθαρός και γνήσιος άνθρωπος που έχω γνωρίσει ποτέ. Και ξέρεις κάτι; Θέλω να ζήσω κι άλλο, άλλα τόσα ή ίσως τα ίδια ξανά, διότι μαζί σου όλα έχουν άλλη διάσταση, άλλο κέφι, άλλο γούστο, άλλη γλύκα. Η ζωή μαζί σου, Π., έχει άλλη γλύκα.

Τα στερεότυπα του τύπου «το άλλο μου μισό» και «ο άνθρωπός μου» και τέτοια, με σένα, Π., απέκτησαν νόημα και ουσία και αλήθεια.

Εστω και αργά, ένιωσα καθ’ ολοκληρία τι σημαίνει ταύτιση και αρμονία και συμφωνία απόλυτη, αλλά και αφοσίωση και πάθος και έρωτας και ενσυναίσθηση. Μαζί σου, Π.

Σου δίνω ένα χαμόγελο και μου επιστρέφεις το διπλάσιο.

Σε θαυμάζω και σε εκτιμώ και σε λατρεύω, με ό,τι αποκόμισα όλα αυτά τα χρόνια. Νιώθω ασφάλεια και εμπιστοσύνη μαζί σου.

Είσαι η πρώτη μου σκέψη όταν ξυπνήσω κι η τελευταία πριν να κοιμηθώ.

Γι’ αυτό θέλω να ζήσω κι άλλο. Μαζί με σένα, Π. Οικογένειά μου.


* Ο Στάθης Παναγιωτόπουλος είναι δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός, παρουσιαστής στο «Ράδιο Αρβύλα»