Όσο μας ξάφνιασε ο Γιώργος Παπανδρέου στις αρχές της πρωθυπουργίας του με την εξαγγελία του open gov, τόσο δεν μας εξέπληξε κατά την αποχώρησή του με την κατάργηση κάθε έννοιας ανοικτής διαβούλευσης. Προέκρινε και προωθούσε μέχρι την τελευταία στιγμή τον στενό πολιτικό υποστηρικτή του Φίλιππο Πετσάλνικο – λες και το κύριο ζητούμενο ήταν κάτι έλασσον από την παραμονή ή όχι της χώρας στο ευρώ. Η επιλογή του προέδρου της βουλής, εν κρυπτώ και εν αγνοία ακόμη και των υπουργών και βουλευτών του κόμματος, μένει να διερευνηθεί από τον ιστορικό στο μέλλον. Οι διαδικασίες που ακολουθήθηκαν θύμιζαν τις κλειστές διαβουλεύσεις για την εναλλαγή πρωθυπουργών στην χώρα, χωρίς εκλογές, την περίοδο 1946-1952. Ίντριγκες, καμαρίλα και ιδιοτελή συμφέροντα.
Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι οι διαβουλεύσεις μεταξύ των πολιτικών αρχηγών για την επιλογή πρωθυπουργού, κατά τις προβλέψεις του Συντάγματος, θα πρέπει να είναι ανοικτές σε πλειοδοτικούς διαγωνισμούς λαοφιλίας. Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος επικράτησε τελικά ανάμεσα στους άλλους υποψηφίους, όχι μέσα από ανοικτή διαδικασία, αλλά βάσει του καλύτερου βιογραφικού. Εξασφαλίσθηκε λοιπόν η αξιοκρατία. Μια φωτεινή επιλογή πίσω, όμως, από ερμητικά κλειστές πόρτες.
Η αλήθεια είναι ότι ο κ. Παπανδρέου είχε παραιτηθεί από την πολιτική του πολύ πριν παραιτηθεί από πρωθυπουργός. Το open gov, o πρωτόγνωρος για τα ελληνικά δεδομένα τρόπος στελέχωσης των ανώτερων βαθμίδων του κρατικού μηχανισμού, δεν υπηρετήθηκε ποτέ στην πράξη. Μετά από μήνες ακινησίας και παραλυσίας στη δημόσια διοίκηση –πριν από δύο χρόνια- η ιεραρχία γέμισε τελικά και πάλι από κομματικά στελέχη, φίλους και ημέτερους. Μια από τις πιο σημαντικές εξαγγελίες του πρώην πρωθυπουργού αποδείχθηκε γράμμα κενό.
Όμως η Ελλάδα χρειάζεται open gov –ακόμη και εάν η ιδέα εγκαταλείφθηκε από τον Γιώργο Παπανδρέου. Με το πολιτικό προσωπικό τραυματισμένο και απαξιωμένο, οι άνθρωποι οι οποίοι θα κληθούν να παίξουν ρόλο στη σημερινή Ελλάδα, πέραν των εκλεγμένων εκπροσώπων του έθνους στις επόμενες εκλογές, πρέπει και να διαθέτουν τα τυπικά προσόντα και να φαίνεται ότι τα διαθέτουν. Αλλιώς δεν θα απαλλαγούμε ποτέ από την θεωρία του κολλητού. Από το κομματικό κράτος που προτάσσει το προσωπικό, ή κομματικά ιδιοτελές, από το εθνικό συμφέρον. Το εγώ έναντι του εμείς. Ή το εμείς έναντι του εσείς.
Ο κ. Παπαδήμος μπορεί να αποδειχθεί καλός πρωθυπουργός. Μπορεί και όχι. Η αλήθεια είναι ότι τα βιογραφικά δεν λένε πάντα όλη την αλήθεια. Χρειάζεται και η προσωπική συνέντευξη. Η προσωπική συνέντευξη συχνά φέρνει στο φως περισσότερα στοιχεία για τον χαρακτήρα και το ποιόν ενός υποψηφίου για μία θέση, από ό,τι όλες οι εντυπωσιακές περγαμηνές. Η μοίρα το έφερε και ο κ. Παπαδήμος θα δώσει την δική του προσωπική συνέντευξη ενώπιον ολόκληρου του ελληνικού λαού και μετά την ανάδειξη του στη θέση του πρωθυπουργού. Ας ελπίσουμε να τα πάει καλά.