O πρώην ολυμπιονίκης και κάτοχος του χρυσού μεταλλίου Μπρους Τζένερ μόλις ξεκίνησε τη νέα του ζωή. Είναι πια γυναίκα και το δείχνει στο εξώφυλλο του Vanity Fair. Παρουσιάζει τη νέα (του) της ταυτότητα στον κόσμο, αυτή που χειροκροτεί και ο Oμπάμα με ένα tweet. Φοράει ένα άσπρο μεταξωτό κορσέ με την επικεφαλίδα «Να με φωνάζετε Κέιτλιν». Το ρεπορτάζ λέει πως τα παιδιά της εμφανίζονται ανακουφισμένα. Ο πατέρας τους προχώρησε σε ένα πιο αληθινό μέλλον. «Ελπίζω πως η Κέιτλιν είναι καλύτερο άτομο από ό,τι ο Μπρους. Και ανυπομονώ γι’ αυτό», είπε ο μεγαλύτερος γιος της Μπαρτ. Η κόρη της, Κασάνδρα, δήλωσε: «Νομίζω ότι είναι πιο κοντά σε μας από ποτέ και ο καλύτερος γονιός όταν οδεύει προς την νέα του ταταυτότητα»…
Αν ο μπαμπάς μου ήταν «μαμά», θα είχα άραγε τη γενναιότητα να υπερασπίζομαι τη νέα του ταυτότητα; Μάλλον δεν θα το μάθω ποτέ. Ο μπαμπάς μου έφυγε τέτοιες μέρες πριν από μερικά χρόνια, στα 62, με ένα ωραιότατο Αλτσχάιμερ που τον βοήθησε να ξεχάσει τον θάνατο της μαμάς μου και μερικές καταχρήσεις που του λύγισαν γρήγορα το σώμα. Τον αγάπησα μετά τον θάνατο της μητέρας μου. Τον συγχώρεσα για όλες του τις απουσίες πολύ αργότερα, στην προσπάθεια να συνθέσω ένα καινούργιο παζλ παιδικής και εφηβικής ζωής, κοντά σε έναν μποέμ άνδρα που δεν αγαπούσε ιδιαίτερα τις δεσμεύσεις αλλά προτιμούσε τη φιλοσοφία του Μαρξ. Τον θυμάμαι με ένα τσιγάρο μόνιμα κρεμασμένο κάτω από το μουστάκι του, ευθυτενή και απρόσιτο, να δακρύζει σε κάτι απίθανες ταινίες που έπαιζε η κρατική αφού προηγουμένως μιλούσε για μια ώρα ο Μπακογιαννόπουλος. Αυτό μου λέει σήμερα πως είχε απίστευτη υπομονή, σε αντίθεση με τη μαμά μου που του υπογράμμιζε την ανυπομονησία του ακόμη κι όταν χτυπούσε το κουδούνι. Επιτακτικά και παρατεταμένα… σαν να έλεγε «ανοίξτε επιτέλους!». Αγαπούσε πολύ τους φίλους του, το rock and roll, τα φρεσκοσιδερωμένα πουκάμισα και κυρίως τα γλέντια μέχρι το ξημέρωμα. Ψήφιζε ΜΛ-ΚΚΕ ή ΚΚΕ-ΜΛ; Δεν θυμάμαι. Σίγουρα όμως υποκλινόταν στο πνεύμα των Ρώσων, την οικονομία των Γερμανών και την ελευθερία των Αμερικάνων.
Προχθές σε ένα βιβλιοπωλείο, ξεφύλλισα για λίγο το βιβλίο του Κανάκη για τον μπαμπά του και παραλίγο να τα μπήξω γιατί πολύ τον ζήλεψα που πρόλαβε να κάνει τόσα πράγματα μαζί του. Να ‘χει τόσες αναμνήσεις κι άλλες τόσες λέξεις που γεμίζουν ολόκληρο βιβλίο. Χαζεύω τώρα τη φωτογραφία του Bruce Jenner που έγινε Caitlyn κι αναρωτιέμαι αν κι ο δικός μου μπαμπάς είχε μια ζωή που δεν έζησε τελικά, γι’ αυτό και σπατάλησε αυτή που είχε κάπως ανορθόδοξα. Νομίζω πως μου έλειπε πάντα, τραγικά πολύ. Τώρα όχι. Ο χρόνος κάνει τις απουσίες σκιές. Ό.τι είχαμε να πούμε οι δυο μας, το είπε εκείνος σε ένα ταβερνάκι στο Ρέθυμνο που βρεθήκαμε με τον αδερφό μου ανάμεσα θάλασσα και ακτινοβολίες… «κάνε τη ζωή σου χωρίς να δίνεις λογαριασμό σε κανέναν».
Δεν ξέρω αν ο ίδιος το έκανε και γι’ αυτό το πρότεινε. Μάλλον δεν το έκανε και πλήρωσε στον λογαριασμό κάτι παραπάνω από όσο του αναλογούσε. Είμαι σίγουρη όμως πως αν έβλεπε τη φωτογραφία του Μπρους που έγινε Κέιτλιν θα έλεγε… «ο Αμερικάνος δεν χάνει ποτέ χρόνο». Respect!