Ο ελέφαντας στην είσοδο του θεάτρου μάς υποδέχτηκε για δεύτερη φορά. Δε δυσανασχέτησα καθόλου στην επιμονή της κόρης μου να ξαναδούμε την παράσταση. Κατά βάθος, ήλπιζα να συμβεί αυτό. Είναι γλυκιά, άλλωστε, η επιστροφή στην παιδική ηλικία.
Δεν πρόκειται να σας αποκαλύψω όλα τα θαυμαστά που γίνονται επί σκηνής. Θα ήταν άδικο να σας στερήσω το ξάφνιασμα που, αναμφισβήτητα, θα νιώσετε αν βρεθείτε ανάμεσα στους θεατές της παιδικής σκηνής του Ακροπόλ.
Ούτε πρόκειται να σας μιλήσω για τη σκηνοθεσία του έργου. Δεν είμαι κριτικός θεάτρου και δε δικαιούμαι να αναφερθώ σε πράγματα που δε γνωρίζω.
Θέλω όμως να σας μιλήσω για έναν από τους ηθοποιούς που συμμετέχουν στην παράσταση, δίχως αυτό να σημαίνει ότι αδικώ τους υπόλοιπους.
Θέλω να μοιραστώ μαζί σας αυτό που ένιωσα εγώ, όταν ανέβηκε στη σκηνή ο «Στρατής», ο ποιητής και οδοιπόρος, που θα κληθεί να λύσει κάποιο μυστήριο…
Ο «Στρατής», τον οποίο υποδύεται ο ηθοποιός Γιώργος Νούσης, εισβάλλει αθόρυβα στις ψυχές των παιδιών από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα.
Δεν καταλαβαίνει κανείς αν περπατάει ή πετάει. Ίσως και τα δύο. Η χροιά της φωνής του κι οι αέρινες κινήσεις του, χαϊδεύουν απαλά τις αισθήσεις των θεατών.
Το βλέμμα του, θαρρείς πως αγκυροβολεί στο μουτράκι κάθε παιδιού ξεχωριστά. Λες και αιωρείται σαν νιφάδα χιονιού, που όλα τα μικροσκοπικά χεράκια απλώνονται να πιάσουν, να αγγίξουν…
Έχεις, ως θεατής, την αίσθηση ή την ψευδαίσθηση ότι το σώμα του είναι υφασμένο από μεταξωτές κλωστές.
Αρχίζεις να υποψιάζεσαι μήπως, τελικά, είναι μαριονέτα και κοιτάζεις προς τα πάνω, ψάχνοντας να δεις τα χέρια που τον κινούν.
Όχι, όμως. Είναι αληθινός.
Το χαμόγελό του, φωτίζει κάθε σκιερή γωνιά στο χώρο και οι αστραπιαίες εναλλαγές στην έκφραση του προσώπου του, σε έχουν σε εγρήγορση.
Απευθύνεται στα παιδιά βάζοντάς τους αινίγματα και ως απάντηση από την ‘πλατεία’ και τα θεωρεία, έρχεται ένα βουητό «μελισσών», που σου παίρνει τ’ αυτιά.
Κοιτάζω δεξιά κι αριστερά μου και αντικρίζω ευτυχισμένες φατσούλες και ματάκια που λαμπυρίζουν στο ημίφως.
Η παράσταση τελειώνει, αλλά τα πιτσιρίκια θέλουν να δουν τους ηθοποιούς από κοντά. Να τους αγγίξουν, να τους μιλήσουν, να φωτογραφηθούν μαζί τους. Οι «Τρεις Βασιλοπούλες», προσιτές και τρυφερές με τους μικρούς θεατές, μοιράζουν χαμόγελα κι αγκαλιές.
Λίγο πιο πέρα, ο «Στρατής», περικυκλωμένος από καμιά δεκαριά πιτσιρίκια – μεταξύ των οποίων και το δικό μου – τούς κάνει αστεία και αυτά ξεκαρδίζονται. Δε δείχνει καθόλου να βαριέται. Το κάνει με την καρδιά του. Φαίνεται.
Τον παρατηρώ από πολύ κοντά. Μου κάνει εντύπωση αυτό το διάφανο και μη προσποιητό βλέμμα του, που εκπέμπει ζεστασιά και αγάπη προς τα παιδιά.
Ρωτάω κάποια από τα εξάχρονα – εφτάχρονα παιδάκια τι ήταν αυτό που τους άρεσε πιο πολύ στο «Στρατή». Οι απαντήσεις τους με ξαφνιάζουν. Μα είναι τόσο μικρά…
«Μου αρέσει γιατί έχει καθαρά μάτια», μου λέει ένα κοριτσάκι.
«Είναι φτωχός, αλλά αγαπάει πραγματικά…», μου λέει άλλο ένα.
«Μου αρέσει γιατί δεν τον νοιάζουν τα λεφτά, αλλά η αγάπη».
«Είναι καλός γιατί μας έβαλε να σκεφτούμε.»
«Είναι όμορφος, αλλά μπορεί να φτιάχνει και ποιήματα…»
Του εύχομαι καλή δύναμη για τη μεσημεριανή παράσταση και με χαιρετάει ευγενικά, χαϊδεύοντας τα μαλλιά της μικρής μου.
Σαν άγαλμα που ζωντανεύει ξαφνικά ή σαν άνθρωπος που μπορεί να γίνει και άγαλμα…
Στον ταλαντούχο κύριο Νούση, λοιπόν, αφιερώνω αυτό το κείμενο. Και στα παιδιά που με έκαναν να αισιοδοξώ ξανά, με τις όμορφες σκέψεις τους.
Αλλά και στο διάφανο βλέμμα ή στα "καθαρά μάτια", που κινδυνεύουν να χαθούν στη "θολούρα" των καιρών μας.