876
Ο Γιούνκερ έχει ένα πολύ προσωπικό στιλ. «Οποιος σπάει τη σοβαροφάνεια τον βγάζουν τρελό ή αλκοολικό» λέει | Aris Oikonomou / SOOC

Πόσο πίνει ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ;

Πάνος Παπαδόπουλος Πάνος Παπαδόπουλος 14 Σεπτεμβρίου 2016, 20:23
Ο Γιούνκερ έχει ένα πολύ προσωπικό στιλ. «Οποιος σπάει τη σοβαροφάνεια τον βγάζουν τρελό ή αλκοολικό» λέει
|Aris Oikonomou / SOOC

Πόσο πίνει ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ;

Πάνος Παπαδόπουλος Πάνος Παπαδόπουλος 14 Σεπτεμβρίου 2016, 20:23

Στα πόσα ποτά έχεις πρόβλημα με το αλκοόλ; Πόσα ποτήρια πρέπει να πίνεις ώστε να θεωρείσαι εθισμένος, αν όχι αλκοολικός; Αν π.χ. στη διάρκεια μιας συνέντευξης πιεις τέσσερα ποτήρια σαμπάνια είσαι πότης ή μπεκρής;

Η ορθή κατανάλωση αλκοόλ είναι θέμα σχετικό, γεωγραφικά και χρονολογικά. Στην Υεμένη μια σταγόνα είναι έγκλημα, στην Ιρλανδία πίνουν το μπουκάλι με το ουίσκι και δαγκώνουν και τον φελλό. Στα 60s ο γεννήθηκε ο όρος του «drunk chic», στον 21ο αιώνα είναι προτιμότερο να είσαι τζάνκι παρά να σε φωτογραφήσουν με ένα ποτήρι στο χέρι. Είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν ο Γουίνστον Τσόρτσιλ που έπινε κρασί στο πρωινό του,  θα μπορούσε να εκλεγεί πρωθυπουργός σήμερα στη Βρετανία.

Υπό αυτήν την έννοια, ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ είναι ένας άνθρωπος έξω από την εποχή του – και οριακά συμβατός γεωγραφικά με τα όρια της Ευρώπης. Στη συνέντευξη-πορτρέτο που του έκανε ο Ζαν Κατρεμέρ για τη Libération της Τετάρτης (14 Σεπτεμβρίου), τη μέρα δηλαδή που ο 61χρονος πρόεδρος της Κομισιόν εκφώνησε την κρίσιμη ομιλία για την Κατάσταση της Ενωσης στο Ευρωκοινοβούλιο, ο Γιούνκερ εκλήθη να μιλήσει κυρίως για τη σχέση του με το αλκοόλ. Αυτό άλλωστε του καταλογίζουν οι πολιτικοί του αντίπαλοι, κυρίως οι Γερμανοί του CDU που, ως Χριστιανοδημοκράτες, είναι πολύ της ηθικής, αυτό δεν μπορούσε παρά να ρωτήσει και ο Κατρεμέρ, βλέποντας απέναντί τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να κατεβάζει τέσσερα ποτήρια σαμπάνια τρώγοντας απλά μια σαλάτα.

Ναι, τον Γιούνκερ τον κατηγορούν και για πολλά άλλα. Οτι είναι άρρωστος, ότι είναι μονίμως απών, ότι είναι καπνιστής, ότι πολιτεύεται απομονωμένος στη γυάλα των Βρυξελλών, ότι είναι διπολικός, αλλά πρωτίστως ότι είναι αλκοολικός – πίνει, λένε, κονιάκ με το πρωινό του (άλλος Τσόρτσιλ μας βρήκε).

927111-_dsc7304jpg (1)
Ο πρόεδρος της Κομισιόν φωτογραφημένος από τον Stéphane Rémael για τη Liberation

«Μα, πιστεύετε ότι θα διατηρούσα το αξίωμά μου εάν έπινα κονιάκ για πρωινό; Ολα μπορούν να συγχωρεθούν σε έναν πολιτικό εκτός από τον αλκοολισμό. Το όλο θέμα με στενοχωρεί βαθιά και έχει οδηγήσει ακόμη και τη γυναίκα μου να με ρωτά εάν λέω ψέματα, αφού στο σπίτι δεν πίνω», είπε ο Γιούνκερ στον Κατρεμέρ, ανταποκριτή της Libération στις Βρυξέλλες.

Μπορεί να λέει ψέματα ο πρόεδρος της Κομισιόν; Για κάτι τέτοιο ίσως. Εκείνοι που σπεύδουν να κρίνουν από την εξωτερική εμφάνιση, βλέπουν έναν άνθρωπο που μοιάζει να είναι κοντά στα 80 ενώ είναι 61 ετών. Βλέπουν έναν γραφειοκράτη πολιτικό που όμως είναι διαχυτικός, βαδίζει με χαρακτηριστική αστάθεια και φωνάζει τους ευρωπαίους ηγέτες με περίεργα προσωνύμια. Ο Κατρεμέρ τον ρωτά για τη συνήθειά του να φιλάει στην καράφλα τον πρωθυπουργό του Βελγίου Σαρλ Μισέλ και για την περιβόητη πλέον σκηνή κατά την υποδοχή των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων στη Σύνοδο Κορυφής του Μαΐου του 2015, όταν είχε πει στον πρωθυπουργό της Ουγγαρίας Βίκτορ Ορμπάν «γεια σου, δικτάτορα!».

«Ε, και; Τον Σαρλ τον ξέρω από παιδάκι, πάντα τον φιλούσα στο κεφάλι. Και τον Ορμπάν πάντα τον αποκαλώ έτσι, είναι το στυλ μου. Οποιος σπάει το κλίμα σοβαροφάνειας, αποκαλείται τρελός ή αλκοολικός» ήταν η απάντηση του Γιούνκερ.

Και που τον βλέπουμε συχνά να παραπατάει; «Οντως έχω ένα πρόβλημα ισορροπίας με το αριστερό μου πόδι και γι’ αυτό αναγκάζομαι να κρατιέμαι από τα κάγκελα όταν ανεβαίνω σκάλες. Ενας ολλανδός υπουργός από τον οποίο είχε χρειαστεί να κρατηθώ ύστερα από ένα γεύμα είχε πει ότι ήμουν μεθυσμένος. Αλλά αυτό το πρόβλημα με το πόδι μου προέρχεται από ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό ατύχημα που είχα παλιά. Το 1989 είχα μείνει τρεις εβδομάδες σε κώμα. Και μετά ήμουν έξι μήνες σε αναπηρικό καροτσάκι».

Το μόνο προσωπικό πρόβλημα, παραδέχεται, είναι αυτό της «κόπωσης». «Το να είσαι πρόεδρος της Κομισιόν δεν έχει καμία σχέση με το να είσαι πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου. Πρέπει να δουλεύω 14 ή και 15 ώρες την ημέρα, δεν είναι κάτι που είχα συνηθήσει», είπε. Και στενοχωριέται πολύ που έχουν βγει οι φήμες ότι δεν μπορείς ποτέ να τον βρεις στις Βρυξέλλες. «Επιστρέφω στο Λουξεμβούργο μόνο τα Σαββατοκύριακα. Η γυναίκα μου έμεινε εκεί γιατί έπρεπε να φροντίζει τη μητέρα της που είναι άρρωστη».

Το ερώτημα όμως, παραμένει: τέσσερις σαμπάνιες στο μεσημεριανό όπου έφαγε μόνο σαλάτα; Ναι, ο Γιούνκερ μάλλον δεν πίνει σπίτι. Πίνει όμως όταν είναι έξω. Και είναι πολλές ώρες έξω. Κλασική ρουτίνα για έναν πότη. Ο ίδιος ο Κατρεμέρ, στο άρθρο του στη Libération χαρακτηρίζει τον πρόεδρο της Κομισιόν μεγάλο πότη, πολύ μεγάλο για τα υγιεινά δεδομένα του αιώνα μας. Και θυμάται ότι όταν ήταν πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου τον έβλεπαν να κατεβάζει στο μεσημεριανό τρία ποτήρια κονιάκ αφού είχε πιει πολλά ποτήρια λουξεμβουργιανό κρασί.

Είναι αλκοολικός με αυτές τις συνήθειες; Εδώ χρήσιμη είναι η σύγκριση με τον Τσόρτσιλ, τον οποίο κάποτε φέρεται μια γυναίκα να τον αποκάλεσε μεθυσμένο και εκείνος, βιτριολικός ων, να της απάντησε: «Κι εσείς είστε άσχημη, αλλά εγώ αύριο θα είμαι καλά».

Ο Αμερικανός Γουόρεν Κιμπλ, καθηγητής ιστορίας στο φημισμένο Ράτζερς, το πανεπιστήμιο του Νιου Τζέρσεϊ που μετρά εφέτος 250 χρόνια λειτουργίας, έγραψε πολλά συγγράμματα και δοκίμια για την επικοινωνία και τη σχέση που είχαν κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ο Τσόρτσιλ με τον Φραγκλίνο Ρούσβελτ, τον πρόεδρο των ΗΠΑ, που έπινε και αυτός τα κοκτέιλ του μολονότι η μητέρα του ήταν φανατική prohibitionist.

Ο δρ Κιμπλ λοιπόν, μελέτησε εξονυχιστικά τις καθημερινές συνήθειες τόσο του FDR όσο και του Τσόρτσιλ. «Κανένας αλκοολικός δεν θα μπορούσε να πίνει τόσο», εξηγεί για τον Τσόρτσιλ. Επισημαίνει ωστόσο πως ο ηγέτης της Βρετανίας στον πόλεμο – αλλά και πριν – το αλκοόλ το είχε απολύτως ανάγκη για να λειτουργήσει μέσα στη μέρα. «Θα τον χαρακτήριζα καλύτερα “εξαρτημένο από το αλκοόλ”». Εχει μεγάλη διαφορά. Αλλά δυστυχώς (στην εποχή μας) και πολύ μικρή…