680
Με την απόφαση μπήκε οριστικό τέλος στην υπόθεση που άρχισε με την προσφυγή του έλληνα πολίτη Αλέξη Αναγνωστάκη | Reuters

Οριστικό «όχι» από το Δικαστήριο της ΕΕ για τη διαγραφή του ελληνικού χρέους

Protagon Team Protagon Team 12 Σεπτεμβρίου 2017, 16:00
Με την απόφαση μπήκε οριστικό τέλος στην υπόθεση που άρχισε με την προσφυγή του έλληνα πολίτη Αλέξη Αναγνωστάκη
|Reuters

Οριστικό «όχι» από το Δικαστήριο της ΕΕ για τη διαγραφή του ελληνικού χρέους

Protagon Team Protagon Team 12 Σεπτεμβρίου 2017, 16:00

Οριστικό τέλος στην πρωτοβουλία διαγραφής του ελληνικού χρέους -έπειτα από σχετική προσφυγή έλληνα πολίτη- έδωσε με απόφασή του το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης η νομοθετική καθιέρωση γενικού και μόνιμου μηχανισμού διαγραφής του χρέους, δεν μπορεί να στηριχθεί ούτε στο άρθρο 122, παράγραφος 2 της Συνθήκης, βάσει του οποίου το Συμβούλιο μπορεί να χορηγήσει χρηματοδοτική ενίσχυση της Ένωσης σε κράτος-μέλος που αντιμετωπίζει δυσχέρειες οφειλόμενες σε φυσικές καταστροφές ή σε έκτακτες περιστάσεις που εκφεύγουν από τον έλεγχό του, ούτε βάσει του άρθρου 136 της Συνθήκης, δυνάμει του οποίου το Συμβούλιο λαμβάνει μέτρα για να ενισχυθεί ο συντονισμός και η εποπτεία της δημοσιονομικής πειθαρχίας των κρατών μελών της Ευρωζώνης

Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι βάσει του ευρωπαϊκού Δικαίου, δεν μπορεί να καταχωρισθεί η πρόταση ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας πολιτών με σκοπό να καταστεί δυνατή η διαγραφή του δημοσίου χρέους χωρών που βρίσκονται σε κατάσταση ανάγκης.

Το ιστορικό της υπόθεσης

Τον Ιούλιο του 2012, ο Αλέξιος Αναγνωστάκης, έλληνας πολίτης, υπέβαλε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή την πρόταση ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας πολιτών με τίτλο «Ένα εκατομμύριο υπογραφές για την Ευρώπη της αλληλεγγύης». Σκοπός της πρωτοβουλίας αυτής είναι να καθιερωθεί στη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης η «αρχή της κατάστασης ανάγκης, κατά την οποία, οσάκις η εξυπηρέτηση απεχθούς χρέους απειλεί την οικονομική και πολιτική υπόσταση κράτους, η άρνηση καταβολής του χρέους αυτού είναι αναγκαία και δικαιολογημένη».

Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με τη Συνθήκη της ΕΕ, πολίτες της Ένωσης, των οποίων ο αριθμός ανέρχεται τουλάχιστον στο ένα εκατομμύριο και οι οποίοι προέρχονται από το ένα τέταρτο τουλάχιστον των κρατών μελών, μπορούν να αναλάβουν πρωτοβουλία με την οποία η Επιτροπή καλείται, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της, να προτείνει στον νομοθέτη της Ένωσης την έκδοση νομικής πράξης για την εφαρμογή των Συνθηκών («ευρωπαϊκή πρωτοβουλία πολιτών»). Πριν αρχίσει η συλλογή του απαιτούμενου αριθμού υπογραφών, οι διοργανωτές της ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας πολιτών οφείλουν να ζητήσουν την καταχώρισή της από την Επιτροπή, η οποία εξετάζει ιδίως το αντικείμενο και τους σκοπούς της. Η Επιτροπή δύναται να απορρίψει την αίτηση καταχώρισης της πρωτοβουλίας, ιδίως σε περίπτωση κατά την οποία το αντικείμενο της πρωτοβουλίας αυτής προδήλως δεν εμπίπτει στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της Επιτροπής να προτείνει την έκδοση νομικής πράξης στον νομοθέτη της Ένωσης.

Το Σεπτέμβριο του 2012 η Επιτροπή απέρριψε την αίτηση καταχώρισης της πρότασης του κ. Αναγνωστάκη καθώς «προδήλως δεν ενέπιπτε στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της». Κατόπιν τούτου, εκείνος προσέφυγε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου της ΕΕ με αίτημα την ακύρωση της απόφασης της Επιτροπής.

Με απόφαση της 30ής Σεπτεμβρίου 2015, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή του  κρίνοντας ότι η Επιτροπή δεν έχει τη δυνατότητα να προτείνει στον νομοθέτη της Ένωσης την καθιέρωση αρχής κατά την οποία το δημόσιο χρέος των χωρών που βρίσκονται σε κατάσταση ανάγκης θα έπρεπε να μπορεί να διαγραφεί. Ακολούθως ο κ. Αναγνωστάκης άσκησε αίτηση αναίρεσης ενώπιον του Δικαστηρίου της ΕΕ, ζητώντας να αναιρεθεί η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου.

Η απόφαση

Όπως μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο, με την απόφαση της 12ης Σεπτεμβρίου 2017 το Δικαστήριο απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης του Αλέξη Αναγνωστάκη και επικυρώνοντας την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου. Μεταξύ άλλων, το Δικαστήριο του Λουξεμβούργου επικυρώνει το σκεπτικό του Γενικού Δικαστηρίου ότι η νομοθετική καθιέρωση γενικού και μόνιμου μηχανισμού διαγραφής του χρέους, δεν μπορεί να στηριχθεί στο άρθρο 122, παράγραφος 2 της Συνθήκης, βάσει του οποίου το Συμβούλιο μπορεί να χορηγήσει χρηματοδοτική ενίσχυση της Ένωσης σε κράτος μέλος που αντιμετωπίζει δυσχέρειες οφειλόμενες σε φυσικές καταστροφές ή σε έκτακτες περιστάσεις που εκφεύγουν από τον έλεγχό του.

«Συνεπώς», αναφέρεται, «το Γενικό Δικαστήριο ορθώς έκρινε ότι η καθιέρωση της αρχής της κατάστασης ανάγκης δεν μπορεί να εμπίπτει στην έννοια της ενίσχυσης την οποία χορηγεί η Ένωση, στο μέτρο που η αρχή αυτή δεν αφορά μόνον το χρέος κράτους μέλους προς την Ένωση, αλλά και τις οφειλές του κράτους αυτού προς άλλα πρόσωπα, δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου (μεταξύ των οποίων και τα κράτη μέλη)».

Τέλος, το Δικαστήριο κρίνει, όπως και το Γενικό Δικαστήριο, ότι η αρχή της κατάστασης ανάγκης δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ούτε βάσει του άρθρου 136 της Συνθήκης, δυνάμει του οποίου το Συμβούλιο λαμβάνει μέτρα για να ενισχυθεί ο συντονισμός και η εποπτεία της δημοσιονομικής πειθαρχίας των κρατών μελών της Ευρωζώνης και για να χαράσσονται οι προσανατολισμοί οικονομικής πολιτικής που αφορούν τα κράτη αυτά.