Πήραμε πολλά από τους «Πρωταγωνιστές» μας. Από την Κούνεβα, την τυφλή Μάρθα, τον Φουντουλάκη που δεν θα ξαναδούμε ποτέ, έφυγε δέκα μέρες μετά την εκπομπή, τα παιδιά στο καταφύγιο του Χαμόγελου στην Κέρκυρα αλλά και τις Κούκλες της σκοτεινής Αθήνας, τη Σομαλή Φορτούν, τους υιοθετημένους Έλληνες της Ολλανδίας.
Δεν ξέρουμε πως το έχετε σκεφθεί εσείς, αλλά για μας αυτό που έχει σημασία είναι να μαζεύεις από παντού σοφία και εμπειρία. Και κυρίως από τους κόσμους που δεν ζεις.
Ο Αντόνιο Πόρτσια ένας περιθωριακός Αργεντίνος για τον οποίο σας έχουμε μιλήσει πολλές φορές, γράφει:
«Αν δεν μπορούσα να απομακρυνθώ από μένα, δεν θα μπορούσα να πλησιάσω κανέναν και τίποτα. Ούτε μένα».
Η επιτυχία μας λοιπόν – αν υπήρξε- είναι ότι καταφέραμε να απομακρυνθούμε από εμάς και να ανακαλύψουμε τους άλλους.
Να μεταφέρουμε τα ναι και τα όχι των ηρώων μας, στα αυτιά ανθρώπων που δεν θα τους άκουγαν ποτέ.
Και αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε.
Όταν κάποια φωνή μας καλεί, θα της απαντάμε.
Όχι για την τηλεόραση, για μας!