Είναι νύχτα Τετάρτης, έξω κάνει κρύο πολύ και είμαι κολλημένη σε φανάρι σε κεντρικό δρόμο της Αθήνας. Δίπλα μου ένα παλιό περίπτερο απ’ αυτά που έχουν μόνο τα βασικά. Τσιγάρα, εφημερίδα, τσίχλες, τσόντες, προφυλακτικά… ούτε καν ψυγείο για νερό και αναψυκτικό δεν βλέπω. Απ’ έξω στέκεται ένα κορίτσι όχι μεγαλύτερο από 20 χρόνων. Φορά ένα κόκκινο κολάν, γόβες, λευκό λεπτό μπουφανάκι. Έχει αγκαλιάσει ένα ντοσιέ και τρέμει απ’ το κρύο. Δίπλα της μια τεράστια τσάντα γνωστής μάρκας τσιγάρων. Το κορίτσι είναι promotion girl.

Είναι ένα πανέμορφο κορίτσι. Για να γίνω πιο συγκεκριμένη, φαίνεται από μακριά ότι δεν νιώθει καλά μέσα στη στολή εργασίας της, δεν δείχνει να είναι κανένα «σκυλί» απ’ αυτά που κυνηγάνε καριέρες στο μόντελινγκ με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Περισσότερο μοιάζει με φοιτήτρια. Κάπου εκεί σταματά με τη μηχανή του ένας «κύριος» γύρω στα 40. Φοράει κουστουμάκι, καπαρντίνα, γραβάτα, καλά παπούτσια. Κοιτάζει το κορίτσι από πάνω μέχρι κάτω σαν να μην έχει ξαναδεί γυναίκα… τώρα που το σκέφτομαι, δεν αποκλείεται να μην έχει ξαναδεί. Δεν ξέρω από ποιο βουνό κατέβηκε πριν περάσει απ’ την Βουκουρεστίου για ψώνια.

Το κορίτσι του δίνει ένα έντυπο. Εκείνος ρίχνει μια ματιά. Στη συνέχεια το πετάει στα πόδια της και σκύβει για να το πιάσει. Κάνει να σηκωθεί και δήθεν γλιστράει. Πιάνεται από το πόδι της κοπέλας… πολύ πιο πάνω απ’ το γόνατο. Η κοπέλα κοκκινίζει. Το ίδιο κι εγώ. Πίσω μου κάποιος κορνάρει λυσσασμένα. Προφανώς δεν έχει δει τι έχει γίνει.
 

Δεν ξέρω τι έγινε μετά. Πιθανολογώ πως της ζήτησε συγνώμη. Και πιθανολογώ πως το κορίτσι με το κόκκινο κολάν τη δέχθηκε. Γιατί αν έκανε σκηνικό, θα γύριζαν περισσότερα μάτια να την κοιτάξουν. Και πιστέψτε με, μόνο αυτό δεν κατάλαβα να ήθελε. Δεν ήξερα για πόσα λεφτά μπορεί κανείς να κάνει αυτή τη δουλειά. Ρώτησα μια φίλη, που δουλεύει σε εταιρεία ανεύρεσης προσωπικού. «Είναι 400 - 500 ευρώ μικτά, το μήνα… Κι αυτό αν έχει δουλειά όλο το μήνα.»
 

Λίγο πιο κάτω θυμήθηκα να φουλάρω το ρεζερβουάρ, γιατί οι βενζινοπώλες απεργούν για να μην κόβουν αποδείξεις… και λίγο πιο κάτω πάλι, θυμήθηκα να πάρω έναν φακό γιατί με τις απεργίες των υπαλλήλων της ΔΕΗ, ποτέ δεν ξέρεις. Θα μου πείτε, τι σχέση έχουν τα 400 μικτά του κοριτσιού με το κόκκινο κολάν, με τη βενζίνη σου και τη ΔΕΗ; Καμμία! Απλά ήθελα να σας πάρω μαζί μου σε όλη τη διαδρομή…