Aργά το βράδυ, ήρθε ένα email με ονοματεπώνυμο, στη διεύθυνσή μου στο protagon. «Καλησπέρα σας», έγραφε, «έχω ένα θέμα που θα σας ενδιαφέρει» και ακολουθούσε ένα κινητό τηλέφωνο. «Ακούσατε θέμα και πήρατε αμέσως», μου έκανε πλάκα για να σπάσει την αμηχανία του. Δεν ακουγόταν καλά, κοβόταν το σήμα. «Στο χωριό μου, έτσι γίνεται με τα κινητά, τη μία πιάνουν, την άλλη όχι». Ο Άκης ζει κάπου στην Πελοπόννησο. Ήθελε να μιλήσει για τη ζωή του. Είναι ομοφυλόφιλος, μένει με τη μητέρα του, δεν μπορεί να βρει δουλειά και ο πατέρας του έχει πεθάνει. Η κλειστή κοινωνία τον πνίγει, το δέσιμο με τη μάνα του τον κρατάει. Σπούδασε μακιγιέρ, φλέρταρε με τη δημοσιογραφία και τη μουσική. Στα 35 του, η μέρα του περνάει με τηλεόραση και τηλέφωνα.

Του ζήτησα να επιλέξει μια ιστορία και να τη γράψει για να μας «συστηθεί»:

«Κάθε φορά που το μυαλό μου πάει πίσω, η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Λες και θα σπάσει. Θυμάμαι, ήταν Πάσχα, ημέρα Τρίτη. Είχα βγει να ψωνίσω και με την πρώτη καλημέρα, άκουσα: «Καλώς τον πούστη!». Μετά πηγαίνοντας στο περίπτερο με ξανάκραξαν. Πόσο χάλια γίνεται η ψυχολογία μου κάθε φορά, ούτε που τους ενδιαφέρει. Νιώθω ντροπή, κοκκινίζω, τρέμω και τρέχω σπίτι να κρυφτώ. Για να αποφύγω αυτό το ανελέητο κυνηγητό που δεν έχει σταματημό.

Παραλίγο να το πληρώσω με την ίδια μου τη ζωή. Την ίδια μέρα, ένας συγχωριανός μου παραλίγο να με χτυπήσει με το αυτοκίνητο. Ήθελε να εξαγνίσει το κακό, να το εξοστρακίσει μακριά, να φύγει η ντροπή του χωριού.
Γι’ αυτόν είμαι ο πούστης, το μίασμα που πάει ενάντια στα πιστεύω και την ηθική του. Και όλα αυτά λόγω της ιδιαιτερότητάς μου, επειδή πήγα ενάντια στον ανδρισμό και τα στερεότυπα κάποιων. Ευχαριστώ το Θεό για τη ζωή που μου έδωσε και μόνο αυτός έχει δικαίωμα να μου την πάρει. Κανείς άλλος και για κανέναν λόγο».