Παρακαλώ να με συγχωρήσετε εκ των προτέρων γι’ αυτό που θα γράψω. Μπορεί να κάνω λάθος, μπορεί να είμαι υπερβολικός ή να βγάζω βιαστικά συμπεράσματα. Μπορεί να την αδικώ τη γυναίκα, ενώ ξέρω ότι πολλοί (σαν τον Ξενάκη και τον Δαβαράκη) τη θαυμάζουν. Ίσως να είμαι προκατειλημμένος ή απλώς μια αλεπού που όσα δεν φτάνει τα κάνει κρεμαστάρια. Πάντως, παρατηρώντας την Κάρλα σ’ ένα απόσπασμα συνέντευξης που έδωσε στο BBC, αιφνιδιάστηκα από μια αλλόκοτη σκέψη ή μάλλον σύγκριση που μου καρφώθηκε στο μυαλό. Η οποία κατέληξε σε μια βέβηλη ταυτοποίηση. Σ’ αυτή τη συνέντευξη λοιπόν, η πρώτη κυρία της Γαλλίας μιλούσε για σοβαρά προσωπικά θέματα. Εξέφραζε την ελπίδα να μείνει παντοτινός ο γάμος της με τον Σαρκοζί και ομολογούσε ότι πριν παντρευτεί ουδέποτε υπήρξε μονογαμική. Κι ενώ ο λόγος της ήταν διαποτισμένος με μια γεύση απρόσμενης ειλικρίνειας, ενώ οι σκέψεις της απέπνεαν μια αξιοπρόσεκτη -σχεδόν στωική- μοιρολατρία, εγώ κοίταζα τα μάτια της. Λάθος, όχι τα μάτια της. Το βλέμμα της.

Ε λοιπόν, συμπαθάτε με, αλλά το βλέμμα της ήταν ακριβώς το ίδιο με το βλέμμα της Τζούλιας στην τσόντα.

Θα επαναστατήσετε ίσως. «Τι σχέση μπορεί να έχει η πορεία της μίας και της άλλης;» θα ρωτήσετε. Σύμφωνοι, σύμφωνοι. Καμία απολύτως. Πλην, εγώ επιμένω. Βλέποντας το αποκαλυπτικό κοντινό πλάνο της κυρίας Σαρκοζί, είχε πρόσωπο άψογο, στόμα πανέμορφο, ομιλία συγκροτημένη, εκφράσεις με την δέουσα πλαστικότητα… όμως στο βλέμμα της, κάτι δεν πήγαινε καλά. Δεν ήταν ούτε φτιαχτό, ούτε επαγγελματικό, ούτε παγερό, ούτε πονηρό, ούτε αδιάφορο, ούτε αποστασιοποιημένο, ούτε περιφρονητικό. Ήταν κενό. Σαν της Τζούλιας. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό, ούτε κάνω τον ψυχαναλυτή, ούτε μ’ ενδιαφέρει στο κάτω-κάτω. Μια απλή τηλεοπτική παρατήρηση κάνω. Με τη συμπλήρωση ότι τα κενά βλέμματα που πλαισιώνουν ένα υψηλό δείκτη νοημοσύνης, εμένα με τρομάζουν. Ίσως γιατί δεν μπορώ να ξεχωρίσω αν κρύβουν ένα αδίστακτο αρπαχτικό, μια κατασπαραγμένη ψυχή ή και τα δύο…