Συνήθως οι άνθρωποι που ξέρω είτε προσωπικά είτε επειδή είναι ευρέως γνωστοί, μου θυμίζουν κάποιον που ήδη ξέρω. Μοιραία λοιπόν, μπαίνουν σε κατηγορίες. Η μαμά μου πχ μου θυμίζει μια φίλη μου, μια θεια μου, έναν συνάδελφό μου και… τη γάτα μας. Ο μπαμπάς μου, μου θυμίζει τον Θεό και τον Σέπερντ από το Gray’s Anatomy. Η Μελίνα Μερκούρη δεν μου θυμίζει καμιά άλλη γυναίκα.

Ήταν 6 Μαρτίου 1994, όταν φεύγοντας από ένα μασκέ πάρτυ, με τη μαμά μου και μια φίλη της δασκάλα, ακούσαμε από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου την είδηση του θανάτου της Μελίνας Μερκούρη. Οι δυο τους κοιτάχτηκαν και κούνησαν τα κεφάλια τους. Δεν ήξερα και πολλά για τη Μελίνα, όμως θυμάμαι την φίλη της μαμάς μου, να λέει «Αύριο πρέπει να μιλήσω στα παιδιά…πρέπει να προετοιμαστώ» και θυμάμαι τη μαμά μου να της απαντάει «Μεθαύριο δεν θα θυμούνται λέξη από όσα θα τους πεις. Άσε την ίδια να τους μιλήσει». Την επόμενη μέρα η κυρα δασκάλα, μας πήγε στο αμφιθέατρο για προβολή. Είχα χωθεί μέσα στο ζεστό μου μοντγκόμερι, είχα βάλει και την κουκούλα, είχα κάτσει στα τελευταία καθίσματα για να μην με βλέπουν και είχα αποφασίσει ότι θα παίξω με το ηλεκτρονικό μου ή ότι θα ρίξω έναν υπνάκο, μέχρι να τελειώσουν οι «επικήδειοι».
 

Όμως ξαφνικά άρχισαν να περνούν από μπροστά μου, σε slide show οι εικόνες μιας ξανθιάς διαφορετικά όμορφης γυναίκας. Μια καθόλου γλυκιά μορφή, μια μορφή που απείχε μίλια από τις γυναίκες που με μεγάλωσαν, που με μόρφωσαν, που ασχολήθηκαν μαζί μου. Μια γυναίκα που εκ των πραγμάτων ήταν κάτι άλλο… ή μάλλον δεν θα μπορούσε να ήταν η μαμά μου, δεν θα μπορούσε να ήταν η δασκάλα μου, δεν θα μπορούσε να ήταν η γειτόνισσά μου, δεν θα μπορούσε να ήταν η ορθοδοντικός μου. Μαγεμένη από τις εικόνες μιας ζωής που έμοιαζε συναρπαστική, σηκώθηκα και προχώρησα, όταν έφτασα πίσω από την κυρα δασκάλα που συντόνιζε την προβολή του slide show έκατσα κάτω οκλαδόν. Αν μπορούσα να μπω μέσα στα στιγμιότυπα θα το έκανα.

Για μέρες σιγοτραγουδούσα το «Αστέρι μου φεγγάρι μου». Από εκείνη την προβολή, λάτρεψα την άρθρωσή της, λάτρεψα το γέλιο της -κάθε φορά που το βλέπω σε βίντεο είναι για μένα ένα μικρό σοκ-, λάτρεψα το πώς κρατούσε το τσιγάρο, το πώς κοίταζε τον Ζιλ Ντασέν στα μάτια, λάτρεψα το βίντεο που η Μελίνα Μερκούρη κουνάει το δεξί χέρι μπροστά στη μούρη του Γουίλσον (διευθυντής του Βρετανικού μουσείου) και του λέει για τα μάρμαρα του Παρθενώνα «Αποτελούν κομμάτια ενός μνημείου, από το οποίο τα κατέβασαν και το κατέστρεψαν. Είναι κομμάτια ενός μοναδικού μνημείου… Υπάρχουν πολλοί Παρθενώνες στον κόσμο;»

Και αποφάσισα να γράψω για τη Μελίνα Μερκούρη μια μέρα μετά την επέτειο θανάτου της, ακριβώς επειδή η Μελίνα είναι για μένα αυτά που αισθάνομαι. Δεν θα μπορούσα να σας πω κάτι άλλο γιατί θα ήταν σαν να γράφω εγώ για τον Κολοκοτρώνη. Δεν ξέρω παρασκήνια της ζωής της στην πολιτική, δεν ξέρω τι στ’ αλήθεια άνθρωπος ήταν, δεν ξέρω αν ήταν καλή πολιτικός, ξέρω ότι το έχω ακούσει και το πιστεύω γιατί με κάνει να το νιώθω. Και ξέρετε κάτι; Όταν κυκλοφόρησε ως σκέψη (;), ως λύση (;) το «πωλητήριο» στην Ακρόπολη, θυμήθηκα πάλι την Μελίνα Μερκούρη σ’ αυτά τα λόγια της για τον πολιτισμό «... αυτό είναι η κληρονομιά της, αυτό είναι η περιουσία της και αν το χάσουμε, δεν είμαστε κανείς.»

Η Μελίνα Μερκούρη, λοιπόν, δεν μου θυμίζει καμιά που να ξέρω, ακριβώς όπως ο Παρθενώνας δεν θυμίζει σε κανέναν… κανένα άλλο μοναδικό μνημείο, κύριοι Γουίλσον.