Photo: papandreou.gr

Κουράγκιο κ. Ρεν. Θα μας γνωρίσετε και θα καταλάβετε γιατί πιστεύουμε ότι «αγάλι-αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι». Δεν βιαζόμαστε, το φιλοσοφούμε το πράγμα, είναι παλιά μας συνήθεια, από αρχαιοτάτων χρόνων, αλλά έχουμε αλλάξει λίγο την κατεύθυνση, Από το «Εν Οίδα ότι ουδέν οίδα», το έχουμε γυρίσει στο «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω». Το κακό είναι ότι είμαστε και αναποφάσιστοι. Εκεί που ευχόμαστε «μια ψυχή που ναι να βγει» εκεί το παίρνουμε πίσω με το «πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι». Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν θέλουμε να βουλιάξουμε, αλλά δεν μπορώ να βάλω το χέρι μου στη φωτιά ότι μπορούμε να αλλάξουμε.

Μπορεί κι ο Ξένιος Ζευς να ήταν δικός μας, αλλά σας υποδεχτήκαμε λίγο συγκρατημένα, δεν «σας βγάλαμε και το καπέλο»- αν και θα ταίριαζε περισσότερο στον προκάτοχό σας, τον κ. Αλμούνια, αυτό με το καπέλο. Μας ξέρει λίγο καλύτερα και ξέρει ότι είμαστε και αθυρόστομοι. Φυσικά, εδώ κάποτε γεννήθηκε και ο Αριστοφάνης και έχουμε καμιά δεκαριά (εκατομμύρια) μικρούς Μήτσους, που νομίζουν ότι είναι η μετενσάρκωσή του…

Ξέρω κ. Ρεν ότι αυτό το «τρεις λαλούν και δυο χορεύουν» που έχουμε ως λαός, ήταν ωραίο κάποτε για καλοκαιρινά ενσταντανέ, πλάι στο κύμα, και ότι την εποχή του ευρώ, ούτε ο νομπελίστας Ελύτης δεν θα έγραφε για το γαλάζιο του Αιγαίου, αλλά μάλλον θα θυμόταν τον Αίγισθο, που με τα μαύρα μαντάτα, βούτηξε στα νερά…

Ας είναι, πρέπει να κάνουμε θυσίες! Μας έχει πληγώσει που μας λέτε pigs, γουρούνια γιατί εμείς πιστεύουμε ότι τα «εν οίκω μη εν δήμω». Και ο δήμος (όχι ο Αθηναίων) με την ευρύτερη έννοια, έχει για μας μεγάλη σημασία, διότι «καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα». Μας κακοφαίνετε που μας λέτε στην Ευρώπη απατεώνες, ψεύτες και λαμόγια, εμάς που έχουμε σαν μότο ζωής «ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται», εκτός αν είναι υπουργοί που καλύπτονται από τον νόμο περί … ευθύνης, οπότε «χαιρέτα μου τον πλάτανο» αν ποτέ λογοδοτήσουν.

Επίσης, συμφωνώ μαζί σας ότι δεν γίνεται να μαγειρεύουμε τα στοιχεία και ότι «όποιος κοροϊδεύει τον άλλον, κοροϊδεύει τα μούτρα του». Ούτε είναι σωστό που φάγαμε τόσα κοινοτικά κονδύλια στήριξης, χωρίς να στηρίξουμε τίποτα, οπότε ήταν «δώρο άδωρο». Και στο shopping therapy θα μπορούσαμε να κάνουμε λίγο κράττει. ¨Όλα τα χε η Μαριορή…». Αλλά, δεν ξέρω αν το λέτε εσείς στην Φινλανδία, «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι» κ. Ρεν μου και οι επικεφαλής μας, δεκαετίες, αιώνες, μας έχουν μάθει ότι κράτος και πολίτες είναι σε πόλεμο και «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Και καλά εμείς «βάλαμε τα χέρια μας και βγάλαμε τα μάτια μας», αλλά και σεις, ολόκληρη ενωμένη Ευρώπη, από το να σκέφτεστε να μειωθούν οι συντάξεις και μα κοπεί ο 14ος μισθός, δεν μπορούσατε να πάρετε μια γενναία απόφαση, να περιφρουρήσετε τα σύνορά μας, για παράδειγμα, και να μειωθούν αυτά τα τερατώδη αμυντικά κονδύλια; Συγνώμη κιόλας, για το θάρρος, αλλά «τα δικά σου δικά μου και τα δικά μου δικά μου» είστε και σεις. Μη χάσετε καμιά φρεγάτα, κανένα αεροσκάφος. Εμείς μπορεί να είμαστε «πέσε πίτα να σε φάω», αλλά και σεις θέλετε «και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο»…

Να μην σας κουράζω κ. Ρεν. Ένα τελευταίο μόνο, επειδή υπάρχει μια ατμόσφαιρα «μαύρη μαυρίλα πλάκωσε", εμείς εδώ, στα πιο δύσκολα, όταν το μυαλό σταματάει, λέμε «έχει ο θεός» και παίρνουμε κουράγιο. Η Σκάρλετ Ο Χάρα δεν ήταν δικιά μας, αλλά πιστεύουμε ότι «αύριο θα είναι μια άλλη μέρα». Μην μας το στερήσετε κι αυτό. «Κουράγκιο» έχουμε, αφήστε μας να πιστεύουμε ακόμη ότι «η ελπίδα πεθαίνει τελευταία»… Κάντε μας τη χάρη!

ΥΓ: Σόρρυ, αν μου βγήκε και μένα το πατριωτικό μου, άλλοι ετοιμάζονται να δώσουν τον μισθό τους για την πατρίδα! Η αλήθεια είναι ότι σας έκρυψα και μερικά πράγματα. «Ο κόσμος το χει τούμπανο και σείς κρυφό καμάρι» θα μου πείτε. Ναι, αλλά ισχύει και το «όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος»…