του Πάνου Χαρίτου

Διάβασα για τη Jessica Watson πριν από λίγες ημέρες σε μια από τις περιπλανήσεις μου στον κόσμο των blogs. Από blog σε blog, έπεσα πάνω και στο δικό της. Ένα blog που ξεκίνησε αποτυπώνοντας αρχικά, το όνειρο ενός παιδιού και στη συνέχεια έγινε το ημερολόγιο ενός ταξιδιού. Το ημερολόγιο καταστρώματος, της «Ροζ δεσποινίδας» όπως αποκαλεί το εντεκάμετρο σκάφος της.

Η Jessica είναι μόλις 17 χρονών και πριν από 100 ημέρες ξεκίνησε για το διάπλου των θαλασσών. Είναι η νεώτερη σύγχρονη θαλασσοπόρος που επιχειρεί να ταξιδέψει από την Αυστραλία στην Αυστραλία, έχοντας χαράξει τη δική της πορεία κάνοντας το γύρω του κόσμου, σε μικρότερη ηλικία από κάθε άλλον.

Στο εγχείρημά της αυτό και για όσο διαρκέσει το ταξίδι, θα είναι μόνη της.
Έχει προμήθειες αρκετές για περίπου 200 ημέρες. Διαθέτει ένα ικανό σκάφος κι εμπειρία. Ωστόσο δεν παύει να είναι μόνη. Κοιμάται ελάχιστα κι μόνο όταν επικρατεί μπουνάτσα.

Πριν από τέσσερις ημέρες περνώντας νοτίως του Κέρας της Αφρικής, χρειάστηκε να ταξιδέψει στα απόνερα ενός τυφώνα, διαπλέοντας ένα νεκροταφείο ναυαγίων. Καπετάνιων τρανών του παρελθόντος που αναμετρήθηκαν για τελευταία φορά με τα κύματα στο σημείο εκείνο.

Το σκάφος της τραυματίστηκε. Μεταλλικά στηρίγματα πάνω από την τιμονιέρα στράβωσαν από τη μανία των κυμάτων που για 8 και πλέον ώρες χτυπούσαν τη «Ροζ Δεσποινίδα».Οι δεσποινίδες επέζησαν της αναμέτρησης. Η μια με υλικές ζημιές και η άλλη με μώλωπες σε όλο της το σώμα.
 

Εντυπωσιακό! Κι ακόμα πιο εντυπωσιακό να διαβάσει κανείς την περιγραφή της, τη ψύχραιμη αφήγησή της, την αγωνία στην αναζήτηση στεριάς, τη συμβίωση με τη μοναξιά του απέραντου γαλάζιου στο blog και ημερολόγιο καταστρώματος.

Μπαίνω πλέον καθημερινά στο ημερολόγιο καταστρώματος της Jessica Watson. Χάρηκα για το ταξίδι της σαν να είναι και δικό μου.Μα πιο πολύ χάρηκα που η Jessica είναι πρόσωπο υπαρκτό. Με πείσμα και πάθος για τα ιδανικά της.
Μπάρκαρε για το δικό της όνειρο λίγο πριν κλείσει τα δεκαέξι κι έγραψε σε μια γωνιά της σελίδας της «θέλω να γίνω η νεότερη θαλασσοπόρος που διέπλευσε τους Ωκεανούς δίχως καμία βοήθεια».
 

Χάρηκα επίσης, επειδή η Jessica βρήκε τους γονείς της αρωγούς στο να πραγματοποιήσει το πιο τρελό της όνειρο. Υπέγραψαν ένα χαρτί, επιτρέποντάς της να αποφασίσει για τη ζωή της ένα χρόνο νωρίτερα από ότι, ο νόμος ορίζει.
Τη ζήλεψα, γιατί οι καθηγητές της από το σχολείο και όλοι οι συμμαθητές της δημιούργησαν μια ομάδα υποστήριξης και προετοιμασίας του ταξιδιού. Εργάστηκαν μαζί της και δεν βρέθηκε ούτε ένας που να επιχειρήσει να την αποτρέψει έστω κι αν οι εισαγωγικές εξετάσεις για κάποιο ανώτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα θα μείνουν πίσω για την ίδια.

Η τελευταία ενημέρωση από τη Jessica ήρθε μέσω Twitter, το απόγευμα της Τρίτης. Πέρασε τα μισά του ταξιδιού - συμπτωματικά - την ημέρα της εορτής της Αυστραλίας. «Ποτέ δεν κατάλαβα τι σηματοδοτεί η ημέρα αυτή» έγραψε στο μήνυμά της. «Μπορώ όμως να σας μιλήσω για τη δική μου ημέρα της Αυστραλίας. Την Αυστραλία της ελπίδας, του απέραντου και γεμάτου εκπλήξεις ωκεανού».
 

Ο στόχος σου, ευχή μας Jessica. Καλές θάλασσες κι αέρα στα πανιά σου.