(μερικές σκέψεις πρός τον Γ. Κυρίτση)

Η απάντηση του Γιώργου Κυρίτση στον Ηλία Κανέλλη (σύντροφοι και οι δύο στα χρόνια του ΚΚΕες-ΕΑΡ) οφείλω να ομολογήσω ότι με απογοήτευσε. Πιθανόν ο εκνευρισμός να μην είναι και ο καλύτερος σύμβουλος. Ο Γ.Κ πρέπει να καταλάβει ότι έχουμε ανάγκη να συζητήσουμε για το που το πάει ο πρόεδρος του ΣΥΝ (αν το πάει κάπου) . Ιδίως εμείς οι «παλιοί» που και τότε είχαμε πολλές διαφορές μεταξύ μας αλλά και μερικά σημαντικά σημεία κοινής δράσης. Ίσως το σημαντικότερο από αυτά ήταν η σταθερή στάση μας απέναντι σε κάθε είδους δογματισμό.

Και –ισχυρίζομαι- μας ένωνε και κάτι ακόμα: Η βαθειά δυσπιστία μας απέναντι σε ηθικισμούς και αυθεντίες. Με λίγα λόγια είχαμε κηρύξει πόλεμο στο προφανές.
Το ΚΚΕες ήταν το πρώτο (και τελευταίο) κομμάτι της παραδοσιακής Αριστεράς στην Ελλάδα στο οποίο συνετελέσθη μια πολιτική επανάσταση: Ήταν (είναι;) ο χώρος μέσα στον οποίο καλλιεργήθηκε η ιδέα του συμβιβασμού ως δομικό στοιχείο της Δημοκρατίας. Δηλαδή η αντίληψη ότι, στη Δημοκρατία, τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα των κοινωνικών ομάδων (τάξεων) δεν μπορούν να επιλυθούν πολιτικά με την ολοκληρωτική ήττα μιας τάξης και την οριστική επιβολή της κυριαρχίας μιάς άλλης.
 

Αναζητώ εναγωνίως αυτή την αρχή στον σημερινό ΣΥΝ αλλά δεν την βρίσκω. Ίσως να έχουν περάσει τόσο πολύ τα χρόνια και ,αλλοτριωμένος κι εγώ στα συγκροτήματα Τύπου, να μην μπορώ πλέον να δω πράγματα που υπάρχουν.
Αντίθετα, πρόσεξα την επιμονή με την οποία ο Γ.Κ θέτει το ζήτημα των κοινωνικών αιτιών πίσω από την έκρηξη των παιδιών (και) της μεσαίας τάξης. Την νοιώθω μισή αυτή την επιμονή.

Βλέπετε και ο φασισμός και ο ναζισμός και ο σταλινισμός είχαν επίσης –ιστορικά- κοινωνικά αίτια. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να σκύψουμε πάνω από το κεφάλι των Χρυσαυγιτών την ώρα που οι ίδιοι ανοίγουν τα κεφάλια των μεταναστών; Ή απλώς πρέπει να ομολογήσουμε ότι υπάρχει καλή και κακή βία;Καλές και κακές σφαίρες; Και σε αυτή την περίπτωση ποιός κάθε φορά θα ορίζει αν η βία είναι καλή ή κακή; Ο Αλέξης Τσίπρας; Οι νέοι(και ποιοί); Ο «λαός»;
 

Φοβάμαι φίλε ΓΚ ότι ο δρόμος του Αλέξη Τσίπρα γίνεται περισσότερο δύσκολος απ΄όσο τον καθιστά η συγκυρία επειδή ο ίδιος (όπως κι εσύ) εμμένετε στη μισή εικόνα του περασμένου Δεκέμβρη.

Υγ. Ο Στάθης Καλύβας δεν νομιμοποίησε τα Τάγματα Ασφαλείας (ούτε την ΟΠΛΑ). Διατύπωσε πιθανόν με ατυχή τρόπο (και με ίσως ελλιπή στοιχεία) μια λιγότερο βολική (μανιχαϊστική) ερμηνεία του ελληνικού Εμφυλίου.