Photo: Μαρία Μαράκη

Της Δ.Κ.*

Η πορεία ξεκίνησε στις 6 η ώρα το απόγευμα της Κυριακής μπροστά από την Ακαδημία στο κέντρο των Ιωαννίνων. Διαδηλώναμε με συνθήματα κατά της αστυνομικής βίας. Έγιναν επεισόδια όπως ήταν αναμενόμενο, καταστράφηκαν κάμερες τραπεζών και τζαμαρίες από κουκουλοφόρους. Εμείς κουκουλοφόροι δεν ήμασταν. Αλλά για κάποιον που ζει σε αυτή τη χώρα και έχει παρευρεθεί σε πορείες ο κρότος του σπασίματος μιας βιτρίνας δεν τον ταράζει τόσο όσο το θέαμα των παραταγμένων διμοιριών ΜΑΤ στις κεντρικές διασταυρώσεις της πόλης. Μετά από περίπου δύο ώρες, ο κεντρικός κορμός της πορείας είχε φτάσει στην οδό Βελισσαρίου. Άκουσα το σφύριγμα δακρυγόνων πάνω από το κεφάλι μου και τα είδα να σκάνε μερικά μέτρα μπροστά.

Η πορεία έσπασε σε διάφορες κατευθύνσεις και εγώ χωρίς ανάσα και χωρίς να μπορώ να δω μπροστά μου, έστριψα και βγήκα στο ανοιχτό πάρκινγκ μιας πολυκατοικίας. Εκεί κρύφτηκαν και άλλα δέκα περίπου άτομα προσπαθώντας να συνέλθουν από τα χημικά, περιμένοντας να διαλυθούν οι καπνοί στον δρόμο, για να επιστρέψουν στην πορεία. Ένας κύριος στο μπαλκόνι της πολυκατοικίας μπροστά, μάς έκανε νόημα λέγοντας “Ησυχία παιδιά, ησυχία. Η αστυνομία τώρα περνάει μπροστά από το σπίτι”. Ήταν εξοργιστικό το γεγονός ότι δεν είχα, ούτε εγώ ούτε οι περισσότεροι από τους υπολοίπους, κανένα λόγο να κρυφτώ, δεν είχα διαπράξει κανένα αδίκημα αλλά ήξερα πως δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς.

Μια γυναικεία φωνή ερχόμενη από ένα διπλανό μπαλκόνι άρχισε να φωνάζει προς τον δρόμο “Εδώ είναι κρυμμένοι! Ελάτε να τους πιάσετε!”. Άλλοι πήδηξαν τον φράχτη και άλλοι βγήκαν ξανά στον δρόμο. Έτρεξα στο δρόμο, απομεινάρια δακρυγόνων αιωρούνταν και βρέθηκα μπροστά σε έναν οπλισμένο αστυνομικό. Η ένταση που ένοιωθα μέσα μου υπερέβαινε την λογική μου, παραφερόμουν βρίζοντάς τον επειδή με είχε αναγκάσει να τρέχω και να κρύβομαι για κάτι που δεν έκανα. Εκείνος το μόνο που είπε ήταν “Μαλακισμένη είσαι ρε;” και μου είπε να πλησιάσω. Με έπιασε από το μπράτσο, με έσπρωξε ελαφρά με το γκλομπ προς μια ομάδα παιδιών που είχαν ήδη πιάσει, περικυκλωμένα από 6-7 μονάδες αποκατάστασης τάξης.Το συμβάν μου φαινόταν ότι άγγιζε τα όρια του γελοίου, και όντως κρυφόγελασα ειρωνικά. Ένας αστυνομικός πλησίασε και μου φώναξε “Σκάσε! Τι γελάς ρε; Απαγορεύεται να γελάς”.
 

Σε λίγο κατέφθασαν αυτοκίνητα να συνοδεύσουν τους συλληφθέντες στο κεντρικό τμήμα. Εγώ και δύο ακόμη κοπέλες στριμωχτήκαμε στο πορτ μπαγκάζ ενός μαύρου μικρού τζιπ ενώ υπήρχε κενός χώρος και στα καθίσματα μπροστά. Μετά από μερικές δηλώσεις του συνοδηγού ότι αποτελούμε “την γενιά της μερέντας και του play station” φτάσαμε στο κεντρικό αστυνομικό τμήμα. Εκεί βρισκόντουσαν ήδη μια δεκαριά προσαχθέντες. Δώσαμε στοιχεία και περάσαμε από σωματικό έλεγχο. Έψαξαν ακόμη και μέσα στα χαρτομάντηλα και τα φιλτράκια των τσιγάρων. Οι πιο υψηλόβαθμοι έκαναν δηλώσεις για την στάση μας και για το γεγονός ότι αφού δεν είμαστε αντιεξουσιαστές γιατί δεν τους δίνουμε ονόματα ατόμων που προκάλεσαν ζημιές. Οι χαμηλόβαθμοι ήταν πιο προσιτοί. Όταν συζήτησα με έναν από αυτούς, μίλησε για τις συνθήκες της δουλειάς του, για τις ελάχιστες ώρες ύπνου και τον καθημερινό του φόβο να γυρίσει σπίτι του λόγω των ημερών.

Μετά από 3 ώρες γραφειοκρατικών διαδικασιών και συνομιλιών με δικηγόρους μέσω τηλεφώνου, έδωσα τα δακτυλικά μου αποτυπώματα και δύο φωτογραφίες κρατώντας το γνωστό (από ταινίες κυρίως) ταμπελάκι.

*φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, 20 ετών.