Photo: Μαρία Μαράκη

Χθες το βράδυ στα δελτία ειδήσεων κατηγορούσαν την αστυνομία γιατί άφησε τους κουκουλοφόρους να σπάσουν την πόστα της Πρυτανείας, να κατεβάσουν την ελληνική σημαία από το Πανεπιστήμιο και να ξυλοκοπήσουν τον Πρύτανη.
«Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν επενέβησαν!», απορούσε ένας έμπειρος δημοσιογράφος. «Γιατί ο εισαγγελέας δεν διέταξε τους αστυνομικούς να μπουν στο Πανεπιστήμιο και να συλλάβουν τους κουκουλοφόρους;» αναρωτιόταν ένας αναλυτής.
Τους άκουγα και γέλαγα. Είμαι σίγουρος ότι αν η αστυνομία είχε μπει στο Πανεπιστήμιο και είχε πιάσει τους κουκουλοφόρους οι ίδιοι άνθρωποι θα φώναζαν «γιατί ανακατεύθηκε η αστυνομία» και «γιατί έριξε λάδι στη φωτιά».
Το ίδιο παράλογο «διάλογο» έχουμε τους τελευταίους μήνες και για τα Εξάρχεια. Είναι παρούσα η αστυνομία; Προκαλεί. Είναι απούσα η αστυνομία; Αδιαφορεί. Είναι διακριτικά παρούσα; Αυτό είναι ημίμετρο. Είναι διακριτικά απούσα; Αυτό δείχνει αναποφασιστικότητα.
Γενικότερα πάντως το τελευταίο διάστημα οι υποδείξεις και η κριτική στην Αστυνομία είναι το νέο εθνικό μας σπορ. Κάποτε όλοι είχαμε λύσεις για την πολιτική. Τώρα όλοι είναι ειδικοί σε θέματα ασφαλείας και αστυνόμευσης. Ο Συνασπισμός, ο Καρατζαφέρης, οι καθηγητές, οι πρυτάνεις, οι φοιτητές, οι γονείς και κηδεμόνες. Όλοι λένε στην αστυνομία τι να κάνει αλλά κανείς δεν κάνει αυτό που πρέπει να κάνει (ώστε να μην έχουμε ανάγκη την αστυνομία που θα κάνει αυτό που δεν θέλουμε να κάνει).