Την κατάλληλη στιγμή έρχεται το αφιέρωμα του Διονύση Σαββόπουλου στην «καταλυτική και συγκλονιστική» δεκαετία του ’60. Σε χρόνια που δεν θυμάμαι - ήμουν πολύ μικρή, πολύ μακριά από τον πυρήνα των γεγονότων- αλλά από διαβάσματα και αφηγήσεις καταλαβαίνω ότι τότε η Ελλάδα έμοιαζε να μπορεί, να έχει τις δυνατότητες να γίνει μια άλλη χώρα. Οικονομικά αυτάρκης , με ακέραιους θεσμούς, μια δίκαιη και ανοιχτή κοινωνία, με εκπαιδευτικό σύστημα που βγάζει μορφωμένους, ανήσυχους πολίτες και όχι απλώς πτυχία, με καλλιτέχνες και πολιτιστική παραγωγή που δεν επιζητούν να παίξουν μόνο το ρόλο του τουριστικού κράχτη.

Το τι μεσολάβησε, τι έφταιξε και η χώρα αυτή δεν ανέτειλε ποτέ δεν είναι της παρούσης, δεν είμαι η καταλληλότερη να αναλύσω. «Το θέμα είναι τώρα τι λες;» Γράφω αυτές τις γραμμές χωρίς να ξέρω αν και ποιάς έκτασης επεισόδια έγιναν με αφορμή την πρώτη επέτειο από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Νομίζω, δεν έχει καμιά σημασία. Όχι, φέτος. «Δεν κάνεις δύο φορές την ίδια επανάσταση» όπως κατέληγε ο Χανς-Μάγκνους Εντσεσμπέργκερ στο Σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας και μας το θύμισαν τις προάλλες στα ΝΕΑ.

Φλυαρούμε και συναισθηματολογούμε για το περσινό Δεκέμβρη –όπως φλυαρούμε και συναισθηματολογούμε για όλα σ’αυτή τη χώρα. Δυνατά για να ακουστεί μόνο η δική μας άποψη, περιφρονητικά , σχεδόν τρομοκρατικά για τις σκέψεις των άλλων, με τσιτάτα ανιστόρητα. Αυτιστικά , κάθε ομάδα λέει όσα θέλει να ακούσει, όσα δικαιολογούν την ύπαρξή της. Δεν αντέχουμε τα ερωτήματα, δεν αντέχουμε να συζητήσουμε έστω και διαφωνούντες. Τι ήταν ο περσινός Δεκέμβρης; ρωτάμε όλοι, αλλά γρήγορα-γρήγορα σπεύδουμε να απαντήσουμε, αστόχαστα τις περισσότερες φορές, με δανεικές εξηγήσεις, σαν να μην αντέχουμε να αφήσουμε το ερώτημα να πλανάται , ούτε το προφανές ότι το Γεγονός επιδέχεται πολλές ερμηνείες. «Η αλήθεια δεν συλλαμβάνεται ποτέ» έλεγε προχθές ο Βέρνερ Χέρτσογκ.

Χρειάζεται χρόνος και πολλή συζήτηση, οξυμένες αντένες και όχι medio-φωνασκίες για να διακρίνουμε τι προκάλεσε τον Δεκέμβρη αλλά και τι προσέθεσε ο Δεκέμβρης στο πολιτικό γίγνεσθαι και στο κοινωνικό σώμα. Μέχρι τότε θα αναλωνόμαστε σε φαιδρούς κοινοβουλευτικούς καυγάδες, σε σα-ΜΑΤ-δες και σε φοβισμένα «καλά είμαι εδώ».