Κύριε Τσίπρα, το άρθρο σας θα μπορούσε άριστα να ληφθεί ως μανιφέστο οργάνωσης, προσαρμοσμένο τόσο στις πολιτικές ανάγκες του κόμματος σας, στις ανάγκες της τραγικής επετείου του περσινού Δεκέμβρη, αλλά και στις απαιτήσεις της σύγχρονης «μιντιακής» γλώσσας η οποία διψάει για φράσεις όπως η «σπίθα της αμφισβήτησης», το «κύμα οργής», τα «αποκαϊδια», (αγαπημένος όρος και σε περιόδους πυρπόλησης και των δασών), και το «μιντιακό και πολιτικό κατεστημένο». Ομολογώ πώς τα λόγια σας με ταξίδεψαν σε μιαν άλλη εποχή. Μου θύμισαν ένα έγγραφο που διάβαζα πρόσφατα, τη συλλογική άποψη του κινήματος 29ης Μάη η οποία συντάχτηκε το 1968. Σας είναι σίγουρα γνωστή. Ίσως και να σας έχει εμπνεύσει. Αν όχι τώρα σε κάποια άλλη στιγμή του «αγώνα» σας.

29η Μάη: «Κατά συνέπεια οι διανοούμενοι, οι σπουδαστές, οι άνθρωποι της επιστήμης, οι καλλιτέχνες έχουν όπως στο παρελθόν συμφέρον ν’ αντισταθούν στο σύστημα της εξάρτησης, έχουν κάθε συμφέρον ν’ αντισταθούν στο σύστημα της εξάρτησης, έχουν κάθε συμφέρον για τον ερχομό μιας λαϊκής κοινωνίας, ελεύθερης και ανεξάρτητης να βρει μέσα στο ίδιο το έργο της, τις συνθήκες της Άνοιξης και της αξιοπρέπειας».

Εσείς: «Αδιέξοδα γνωστά και ομολογημένα. Η τεράστια κρίση του εκπαιδευτικού συστήματος, το αβέβαιο εργασιακό μέλλον, που στερεί από τους νέους ανθρώπους την προοπτική της ανεξαρτησίας και της ατομικής ελευθερίας, η σοβαρή οικονομική κρίση και η εργασιακή και οικονομική επισφάλεια.
Με λίγα λόγια, η βεβαιότητα ότι αυτή η γενιά θα ζήσει τη ζωή της χειρότερα από ότι έζησαν όλες οι προηγούμενες γενιές μέχρι σήμερα».

H 29η Μάη: «H οικονομία της Ελλάδας φέρει τα σημάδια της κυριαρχίας των μονοπωλίων. Αυτά είναι που λεηλατούν τον εθνικό πλούτο, εκμεταλλεύονται τον εργατικό λαό και οδηγούν τη χώρα στη δυστυχία».

Εσείς: « Ξέρουμε ότι η κυρίαρχη πολιτική και οικονομική στρατηγική, που για να συσσωρεύσει κέρδη στους λίγους οδηγεί την κοινωνία σε βαθεία κρίση, δεν έχει ούτε την υποστήριξη, ούτε την συναίνεση που θα ήθελε για να προχωρήσει».

H 29 Μάη: «Αλλά ο λαός δεν διαθέτει το κατάλληλο όργανο έκφρασης, το κατάλληλο πολιτικό κόμμα».

Eσείς: « Εξακολουθούμε να μη μετανιώνουμε για το Δεκέμβρη. Για τη σκληρή μάχη αρχών που δώσαμε απέναντι σε ολόκληρο το πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο».

H 29 Μάη: «Αγωνιζόμαστε για τη λαϊκή εξουσία. Στόχος μας είναι η ανατροπή ενός ολόκληρου συστήματος εξάρτησης».

Eσείς: «Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η μόνη πολιτική δύναμη που υπερασπίστηκε, χωρίς να λογαριάσει το κόστος, το δίκαιο και τα αίτια αυτής της εξέγερσης. Και το πλήρωσε. Δεν μετανιώσαμε και δεν κάναμε πίσω. Υπερασπιστήκαμε από θέση αρχής την εξεγερμένη νέα γενιά από την οργανωμένη συκοφαντία και παραπληροφόρηση. Και επιμόνως φέραμε στο προσκήνιο τα αδιέξοδα που προκαλούν τον θυμό της. Και ταυτόχρονα καταθέσαμε προτάσεις που θα μπορούσαν να δώσουν διέξοδο. Προτάσεις που αφορούσαν τον περιορισμό της καταστολής και της αστυνομικής αυθαιρεσίας, την υπεράσπιση του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης. την εξάλειψη των κοινωνικών ανισοτήτων, την αντιμετώπιση της ανεργίας και της εργασιακής επισφάλειας».

H 29 Μάη: «Μένει μόνο το λαϊκό κίνημα να εξασφαλίσει τις αναγκαίες πολιτικές και υλικές προϋπόθεσης για να αρχίσει ο αγώνας».

Eσείς: «Φοβάται τον επόμενο Δεκέμβρη, που θα ξεσπάσει πιο συνειδητά, πιο οργανωμένα, με ξεκάθαρα διατυπωμένα τα πολιτικά και κοινωνικά του αιτήματα: αντίσταση, αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια».

Κάποια από τα μέλη του κινήματος 29η Μάη, παραστράτησαν. O «αγώνας» έγινε έμμονη ιδέα, η δικτατορία έγινε αιώνια. Έτσι κάπως γεννήθηκε η 17 Νοέμβρη. Ανάμεσα στα 10.000 παιδιά, τα οποία, όπως αναφέρετε, ειρηνικά περπάτησαν και διαμαρτυρήθηκαν για τον άδικο χαμό του Αλέξανδρου, βρίσκονται παιδιά που πράγματι οδηγούνται σε αδιέξοδο, λόγω των προβλημάτων τους. Παιδιά που περπάτησαν δίπλα στους αναρχικούς, (και ίσως με τον τρόπο τους άθελα ή ηθελημένα συναίνεσαν στο ξέσπασμα βίας και στα θλιβερά επεισόδια που ακολούθησαν) και συλλογίστηκαν αν αυτός ίσως είναι ο τρόπος, η λύση και το τέλος των προβλημάτων τους. Ένα ρόπαλο, μια βιτρίνα, μια βόμβα...και μετά τι;

Τι ακολουθεί τον «λαϊκό» αγώνα ενός απεγνωσμένου και οργισμένου 20χρονου; Ο οποίος ίσως και να κρέμεται από τα χείλη σας κύριε Τσίπρα; Που διαβάζει τα άρθρα σας για να εμπνευσθεί. Πώς ερμηνεύει αυτά που εκφράζετε; Ποια πιστεύει ότι είναι η επανάσταση; Ποια είναι η «σπίθα» για εξέγερση; Mια ειρηνική πορεία; Θέλουμε μια νεοσύστατη «6 Δεκέμβρη», που θα προχωρήσει στη βία, στον «ένοπλο αγώνα»; Δεν θα ήθελα να δω το παιδί μου να διαδηλώνει δίπλα στον κουκουλοφόρο και σιωπηλά με αυτή του και μόνο την πράξη να συναινεί. Φυσικά και θα ήθελα όμως να έχει φωνή, να ακουστεί, να μιλήσει για τα λάθη στην παιδεία, να διεκδικήσει μια δουλειά, ένα δικαίωμα στη δικαιοσύνη. Αλλά αυτός είναι ένας άλλος δρόμος. Η αγανάκτηση για το θάνατο ενός παιδιού είναι κοινός. Γιατί όμως ένα τέτοιο γεγονός να μετατρέπεται σε φόβο, σε απειλή, σε επανάσταση, σε εξέγερση, σε έναν ακόμη «Δεκέμβρη»; Σίγουρα δεν βιώνουμε την απόλυτη Δημοκρατία, ωστόσο δεν ζούμε μια χούντα κύριε Τσίπρα, μη φοβόσαστε. Αν ζούσαμε μια δικτατορία το άρθρο σας αυτό δεν θα δημοσιεύονταν. Και αν και είμαι υπέρμαχος της ελευθερίας του λόγου, θα σας θυμίσω τα λόγια του Τζον Στούαρτ Μιλς, και την θεωρία του περί «Ζημίας» στους άλλους. « Η Ελευθερία του λόγου επιτρέπεται ως στο σημείο που δεν ασκεί ζημία σε άλλους. Σε αυτή την περίπτωση και μόνο πρέπει να περιορίζεται». Lotta continua..κύριε Τσίπρα;
 

Lotta continua (O αγώνας συνεχίζεται): Αριστερή τρομοκρατική οργάνωση που έδρασε στη Ιταλία από 1969 έως το 1976.

*Τα κείμενα της πρώτης συλλογικής άποψης του κινήματος της 29 Μάη, είναι από το βιβλίο «Φάκελος 17 Νοέμβρη», Αλέξης Παπαχελάς, Τάσος Τέλογλου, (Εκδόσεις ΕΣΤΙΑ)