Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τα άρθρα στο Protagon, στις εφημερίδες, μπαίνω σε blogs επωνύμων και μη. Ένας πόλεμος μαίνεται με βολές εκατέρωθεν και κατεβατά ολόκληρα για το ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, ποιος δικαιούται να γράφει και ποιος όχι. Τι είναι δημοσιογραφία, από τι απειλείται, ποιους υπηρετεί, ποιοι κρύβονται από πίσω, πια συμφέροντα εξυπηρετούνται. Απειλές, βρισιές, κιτρινισμοί, εκβιασμοί πάνω και κάτω από το τραπέζι. Φταίνε οι μεγαλόσχημοι δημοσιογράφοι που τα παίρνουν χοντρά και υπηρετούν την εξουσία, φταίνε οι bloggers που κρύβονται πίσω από την ανωνυμία τους και καταστρέφουν ζωές και υπολήψεις. Έχουμε ελεύθερο Τύπο στην Ελλάδα, απειλείται η δημοκρατία μας από το φίμωμα του. Τα γνωστά.

Αν κατορθώσεις και το παρακολουθήσεις από μία απόσταση, έχει την πλάκα του. Έχει και θέαμα. Είναι σαν να βλέπεις το μαλλιοτράβηγμα της μεσημβρινής ζώνης να γίνεται με επιχειρήματα, καλογραμμένα κομμάτια ή υστερικές κραυγές. Δεν ξέρω ποιος υπερασπίζεται και τι. Καμιά φορά πιστεύω ότι οι δημοσιογράφοι αισθάνονται την απειλή των νέων μέσων και αντιδρούν. Όμως μετά καταλαβαίνω ότι και τα νέα μέσα ελέγχονται από δημοσιογράφους. Ακόμα και τα blogs που δημιουργούν πια τόσες εντάσεις είναι κατά βάση δημοσιογραφικά. Οπότε μιλάμε για έναν πόλεμο εκ των έσω. Έναν εμφύλιο.  

Βαρέθηκα λοιπόν να παρακολουθώ έναν πόλεμο που δεν με αφορά. Και βαρέθηκα επειδή δεν έχει νόημα γιατί ξέρω-όπως ξέρουν καλά και εκείνοι-ότι στο τέλος όλοι μαζί θα μπουν στο ίδιο καζάνι που βάζει η τεχνολογία στη φωτιά. Σήμερα ένας άνθρωπος μπορεί να επιλέξει τις πηγές της ενημέρωσής του, να φτιάξει το δικό του περιβάλλον και να ενημερώνεται με τον τρόπο που θέλει, από όποιον θέλει. Και σίγουρα κανείς δεν μπορεί να μας πείσει, εμάς τους πελάτες, ότι προσφέρει το καλύτερο προϊόν όταν φωνάζει, απειλεί, χτυπιέται σαν παιδί που χάνει το παιχνίδι του.

Αυτό όμως που με προβληματίζει πιο πολύ δεν είναι ότι έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη μας προς τον Τύπο και βλέπουμε πια με μισό μάτι και καχυποψία τα νέα μέσα αλλά ότι αντιδρούμε αρνητικά σε οτιδήποτε συμβαίνει. Βρίζουμε τους πολιτικούς, αναθεματίζουμε τους δημοσιογράφους και υποψιαζόμαστε τους bloggers. Eμπιστευόμαστε μόνο τον εαυτό μας και αυτόν όχι πάντα χωρίς απόδειξη. Φοβάμαι  ότι είμαστε πλέον ευάλωτοι στον φασισμό, ότι πολλοί από μας είναι έτοιμοι να ακολουθήσουν όποιον τους μιλήσει καλύτερα. Και αυτό μας αφορά όλους μας.