Η κοινωνία της κλειδαρότρυπας πήρε τα πάνω της αυτές τις μέρες. Γύρω από μια δυστυχισμένη κοπελίτσα που έχει καταστεί από καιρό παίγνιο ενός συγκεκριμένου συστήματος, στήνονται χοροί αυτοϊκανοποίησης και χαβαλέ. Αυτό το σύστημα είναι σαν κρεατομηχανή που αλέθει ακατάπαυστα.

Προ καιρού ήταν μια λούμπεν τραγουδίστρια δημοτικών σκοπών. Αφού τη διέσυραν, τη μασκάρεψαν, την περιέπαιξαν, την χρησιμοποίησαν για να κατασκευάζουν νούμερα τηλεθέασης μέσω του εξευτελισμού της, στο τέλος την έστειλαν στο ψυχιατρείο . Τώρα πήρε τη θέση της μια «χαζή ξανθιά» . Αφού προεβλήθη ως «καλλιτέχνιδα» και άλλα παρεμφερή κατέληξε στα περίπτερα προ τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού – με το αζημίωτο φυσικά για όσους πήραν μέρος στην ατραξιόν.

Φτηνιάρικες βιντεοταινίες υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα. Η εκμετάλλευση λευκής σαρκός θα είναι πάντα μια προσοδοφόρα δραστηριότητα. Η αγοραία κλάκα με μια ελαφρόμυαλη πλην καλλίγραμμη κυρία ,δεν ξαφνιάζει. Αυτό που εντυπωσιάζει είναι η έκταση που πήρε αυτή η υπόθεση στη βάση της κοινωνίας. Και ταυτόχρονα η νομιμοποίηση της αισθητικής της και του περιεχομένου τους από τα μέσα ενημέρωσης – πάσης φύσεως. Ξενέρωτα αστειάκια, σόκιν υπονοούμενα, χαζοχαρούμενη φλυαρία κατακλύζουν τις συχνότητες και από εκεί τις παρέες. Προσφέρεται για πλάκα αλλά είναι τραγωδία. Και για την πρωταγωνίστρια και για τους θεατές της.

Πριν από χρόνια οι Ιταλοί έστειλαν στη Βουλή μια πορνοστάρ και ξευτέλισαν - με τη βούλα τη λαϊκής ετυμηγορίας- την έννοια του κοινοβουλευτισμού. Το γλέντησαν, αλλά στη συνέχεια τους προέκυψε ο Μπερλουσκόνι. Η Ελλάδα φαίνεται να βάζει μπροστά την ίδια συνταγή.
 

Η κοινωνία της συγκεντρώνεται γύρω από ένα σκανδαλιστικό θέαμα και απολαμβάνει τη φτηνιάρικη φιλολογία που το συνοδεύει. Το απολαμβάνει ξένοιαστα και σαν να είναι η κορύφωση των απωθημένων της. Αυτό σήμερα είναι τηλεοπτικό προϊόν και εύκολο καλομπουράκι στις συναναστροφές. Αύριο μπορεί να γίνει και πολιτική συμπεριφορά. Με τις υγείες μας.